Βαδίζοντας στην Μεγάλη Εβδομάδα…

του Aρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Την Μεγάλη Εβδομάδα την είπαν μεγάλη γιατί μεγάλα είναι τα γεγονότα που πραγματοποιούνται σε αυτήν.

Σήμερα ανεβαίνουμε ένα σκαλοπάτι ακόμα της σκάλας που φθάνει στην Ανάσταση. Οι μέρες αυτές έχουν μια μοναδικότητα και μια ιδιαιτερότητα. Για όλους;

Τουλάχιστον για όσους το επιθυμούν. Όλα τα πράγματα στην πνευματική ζωή σχετίζονται με την καθαρότητα της καρδιάς κατά το «Μακάριοι οι καθαροί τῆ καρδιά ὅτι αὐτοί τόν Θεό ὄψονται». Το ίδιο και για την Εβδομάδα των Παθών. Κάποιοι ακολουθούν ήδη τον Χριστό από την Κυριακή των Βαΐων και συνεχίζουν σήμερα κάτω από τον Σταυρό Του. Οι μέρες του Πάθους έχουν δική τους ατμόσφαιρα, είναι κατανυκτικές και όχι τυπικές. Ειδικά αυτές τις ημέρες δεν ταιριάζει καθόλου «το πρέπει». Αυτές τις ημέρες γίνεσαι αυθόρμητος αλλά και συνειδητός συνοδοιπόρος του Πάθους.

Την Μεγάλη Εβδομάδα αφήνεις τον εαυτό σου να ζήσει τα φοβερά γεγονότα λαμβάνοντας ως δώρο την χαρμολύπη. Λύπη για τα πάθη που κατακλύζουν την καρδιά, λύπη στην θέα του Εσταυρωμένου, λύπη γιατί βρισκόμαστε στα χνάρια του Ιούδα αλλά και χαρά, κυρίως χαρά, γιατί σε λίγο θα έχει νικηθεί για μια φορά ακόμα ο θάνατος και γιατί ο Χριστός μας έδωσε την δυνατότητα όχι μόνο να του μιλήσουμε αλλά κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα Του. Η σχέση μας μαζί Του δεν είναι καθόλου αόριστη ή αόρατη αλλά οντολογική, ουσιαστική, σώμα με Σώμα. Είναι κοινωνία Νυμφίου και νύμφης. Αυτή η κοινωνία αποτελεί και την κορυφαία στιγμή του Θείου δράματος, η μέγιστη στιγμή κάθε ανθρώπου. Δεν είναι συγκίνηση ούτε συναισθηματισμός αλλά ζωή βιωμένη. Ζωή με στοιχεία αιωνιότητας στο σήμερα αφού Σήμερον κρεμᾶται…

Δεν είναι ανάμνηση αλλά βίωμα. Αυτήν την Μεγάλη Εβδομάδα πρέπει να την ζήσουμε με την προσμονή ότι είναι η πρώτη της ζωής μας και με την ωριμότητα και την αίσθηση ότι είναι η τελευταία. Τα παραδείγματα μιας τέτοιας βίωσης μας τα προσφέρουν τα κείμενα των Ιερών Ευαγγελίων αλλά και η πλούσια υμνολογία των ημερών. Βιωμένη πίστη έζησε αυτή η αμαρτωλή γυναίκα που εμφανίζεται στον Ιησού λαμβάνοντας μέρος στον ενταφιασμό Του. Από το τελευταίο σκαλοπάτι βρίσκεται στο πρώτο ενώ το αντίστροφο γίνεται για τον μαθητή, τον «ένα από τους δώδεκα».

Ο Χριστός σπάει τα καλούπια και ανοίγεται στον κόσμο, που τον αναμένει ως Μεσσία και ως Σωτήρα. Και σήμερα τον αναμένει με την ίδια λαχτάρα έστω και αν δεν το ξέρει. Όμως ο Χριστός υπήρξε πάντα σημείο αντιλεγόμενο. Για αυτούς που το θέλουν είναι πράγματι το γλυκύτερο και κοντινότερο πρόσωπο της ζωής ενώ για άλλους ο αντικείμενο της χλεύης και της συκοφαντίας. Κάποιοι τον αναμένουν με καρδιές ανοικτές και κάποιοι άλλοι ακόμα και σήμερα τροχίζουν τα μαχαίρια. Όμως ο Χριστός και πάλι θα έλθει και πάλι θα φωτίσει τις ψυχές πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε όλες τις ηπείρους θα μεταδοθεί η χαρά του θριάμβου! Καλώς να έρθει! Σήμερα στα πόδια του μαζί με το στεφάνι να του προσφέρουμε και το δάκρυ, αυτό το μοναδικό που βρίσκεται στα κατάβαθα της ψυχής!

Ωφέλιμοι λόγοι Γέροντος Πορφυρίου

• Ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ταραγμένη, θολώνει τὸ λογικὸ καὶ δὲ βλέπει καθαρά. Μόνο, ὅταν ἡ ψυχὴ εἶναι ἤρεμη, φωτίζει τὸ λογικό, γιὰ νὰ βλέπει καθαρὰ τὴν αἰτία κάθε πράγματος.

• Ἡ ψυχὴ εἶναι πολὺ βαθιὰ καὶ μόνο ὁ Θεὸς τὴ γνωρίζει.

• Γιατί νὰ κυνηγᾶμε τὰ σκοτάδια; Νά, θὰ ἀνάψουμε τὸ φῶς καὶ τὰ σκοτάδια θὰ φύγουν μόνα τους. Θὰ ἀφήσουμε νὰ κατοικήσει σ᾿ ὅλη τὴν ψυχή μας ὁ Χριστὸς καὶ τὰ δαιμόνια θὰ φύγουν μόνα τους.

• Ὅταν ἔρθει μέσα μας ὁ Χριστός, τότε ζοῦμε μόνο τὸ καλό, τὴν ἀγάπη γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Τὸ κακό, ἡ ἁμαρτία, τὸ μίσος ἐξαφανίζονται μόνα τους, δὲν μποροῦν, δὲν ἔχουν θέση, νὰ μείνουν.

• Νὰ μὴν ἐνδιαφέρεσαι ἂν σὲ ἀγαποῦν, ἀλλὰ ἂν ἐσὺ ἀγαπᾶς τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Μόνο ἔτσι γεμίζει ἡ ψυχή. Συνέχεια

Χάρισε μου έναν Σταυρό …

από savvasm

……Η κουβέντα μας ένα βράδυ, μετά την καρδιολογική εξέταση και το τυπικό ηλεκτροκαρδιογράφημα, με συνεκλόνισε. Ούτε φαντάσθηκα ποτέ ότι θα μπορούσε ένας άνθρωπος να αντιμετωπίση έτσι την αρρώστια του. Μου είπε: “Θα σου εξομολογηθώ κάτι, αλλά να μείνη μυστικό. Έχω καρκίνο στην υπόφυση. Ήδη αισθάνομαι τη γλώσσα μου μεγαλωμένη και δεν γυρίζει καλά μέσα στη στοματική κοιλότητα”. Ύστερα μου ανέλυσε ιατρικά και σωστά τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων και κατέληξε: “Πρέπει να ξέρης ότι, όταν ήμουν καλογεράκος -ίσως 16 χρονών- στο Άγιο Όρος αισθανόμουνα τόσο ευτυχισμένος, ιδίως μετά τη Θεία Κοινωνία, ώστε έβγαινα στο δάσος και με δάκρυα φώναζα: Δόξα Σοι, Κύριε! Ήρθες ολόκληρος μέσα μου’ σε μένα τον αμαρτωλό’ Εσύ ο Χριστός μου, που σταυρώθηκες και πόνεσες για μένα και σήκωσες τις αμαρτίες μου. Συνέχεια

Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που τεμαχίζεται!….

«Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που τεμαχίζεται και προσφέρεται στους άλλους… Έχει καταλάβει ότι μέσα στην ιερουργία της αγάπης ο άνθρωπος κατά χάρη μελίζεται και δεν διαιρείται, εσθίεται και ουδέποτε δαπανάται. Έχει γίνει κατά χάρη Χριστός και έτσι η ζωή του τρέφει και ποτίζει τον αδελφό.» Συνέχεια

ΜΗ ΠΑΝΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΔΟΚΙΜΑΖΗΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΘ’ ΩΝ ΣΥΖΗΤΕΙΤΕ…

Γέροντας Γερβάσιος Παρασκευόπουλος: «ΜΗ ΠΑΝΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ, ΑΛΛΑ ΔΟΚΙΜΑΖΗΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΘ’ ΩΝ ΣΥΖΗΤΕΙΤΕ…»

ΤΗ Η’ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

«ΝΟΜΙΚΟΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΗΛΘΕ, ΠΕΙΡΑΖΩΝ ΑΥΤΟΝ»

Ο νομικός του σημερινού Ευαγγελίου προσέρχεται στον Κύριο, για να προκαλέσει συζήτηση μαζί Του, με σκοπό να τον παγιδεύσει. Δεν πλησιάζει το Διδάσκαλο επιθυμώντας την ψυχική του ωφέλεια , αλλά μέσα από ερωτήσεις που φαινομενικά είναι καλές και δικαιολογημένες, κατά βάθος όμως γεμάτες δόλο και υποκρισία και αυτό για να επιτύχει με πλάγιους και δόλιους τρόπους τους σκοπούς του. Για το ασφαλέστερον της επιτυχίας μάλιστα, δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και λόγια της Αγίας Γραφής. Συνέχεια

Oργίζεσθε και μη αμαρτάνετε

Όποιος θέλει να γίνει τέλειος και επιθυμεί να αγωνισθεί τον πνευματικό αγώνα νόμιμα, πρέπει να αποξενωθεί από κάθε ελάττωμα οργής και θυμού.Ας ακούσει τι του παραγγέλλει το σκεύος της εκλογής, ο Απ. Παύλος: « πάσα πικρία και οργή και θυμός και κραυγή και βλασφημία αρθήτω αφ’ υμών συν πάση κακία». Και λέγοντας «πάσαν» δεν μας άφησε καμιά πρόφαση θυμού ως δήθεν αναγκαίου ή εύλογου.

Συνέχεια

Μέγας Αντώνιος: Ἀν θέλεις,εἰσαι δουλος των παθῶν, ἀν πάλι θέλεις, εἰσαι ἐλεύθερος απ’ αυτά!

Ἁμαρτήματα δέν εἰναι ὀσα γίνονται κατὰ φύση, ἀλλὰ πονηρὰ εἰναι ἐκεινα ποὺ γίνονται ἀπὸ τήν προαίρεση τοὺ ἀνθρώπου.

Π.χ. δέν εἰναι ἁμαρτία τὸ νὰ τρώει ὂ ἄνθρωπος, ἀλλὰ τὸ νὰ μήν τρώει μὲ εὐχαριστία, κοσμιότητα καὶ ἐγκράτεια ὠστε νὰ κρατα τὸ σωμα τοὺ στὴ ζωὴ χωρίς κανένα πονηρὸ ὑπολογισμό.

Οὐτε τὸ νὰ βλέπεις ἀθωα εἰναι ἁμαρτία, ἀλλὰ τὸ νὰ βλέπεις μὲ φθόνο, ὑπερηφάνεια καὶ ἀπληστία. Συνέχεια