Eυχήθηκες ‘’Καλή ψυχή’’ σέ μιά κοπέλα εἰκοσιπέντε χρόνων; Θεός φυλάξοι.

Κυριακή βράδυ. Φωταγωγημένο μέσα κι ἔξω εἶναι τό σπίτι. Ἑορταστική ἡ ἀτμόσφαιρα, γιατί ἑορτάζει τό νεώτερο μέλος τῆς οἰκογένειας, ἡ Εὐφροσύνη. Δέν ἔχει τά γενέθλιά της, οὔτε τήν ὀνομαστική της ἑορτή. Ἕνα ἄλλο χαρμόσυνο γεγονός ἑορτάζει ἡ οἰκογένεια. Τήν ἀπόκτηση τοῦ πτυχίου.

Μέ δῶρα, γλυκά καί λουλούδια ἔρχονται οἱ ἐπισκέπτες. Καί οἱ εὐχές πολλές καί διάφορες.

-Συγχαρητήρια! Καλή σταδιοδρομία!

-Σοῦ εὔχομαι πάντα εὐφροσύνη νά ἔχεις στή ζωή σου.

-Στίς χαρές σου!

Μιά παλαιά συμμαθήτριά της στό Γυμνάσιο καί τώρα φοιτήτρια τῆς Ἰατρικῆς, ἡ εὐθυμία, τῆς ἔδωσε μιά διαφορετική εὐχή. Συνέχεια

Λόγια παρηγοριάς από τον 17χρονο καρκινοπαθή που έλαβε το μοναχικό σχήμα στο νοσοκομείο

Ένας 17 χρονος νεαρός από την Γεωργία,στον οποίον είχε διαγνωστεί καρκίνος έλαβε το μαναχικό σχήμα. 

Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νουζγκαρ και κατά την κουρά έλαβε το όνομα Αντρέας.Η κουρά του έλαβε μέρος στο νοσοκομείο,ενώ κατα την διάρκεια αυτών των τεσσάρων μηνών ως μοναχός ομολόγησε με όλη την αγάπη και την δύναμή του,την πίστη του στον Χριστό.

Ο μοναχός Ανδρέας άφησε μία γραπτή διαθήκη για όλους τους χριστιανούς:

«Εγώ,ο αμαρτωλός Ανδρέας, εγκαταλείπω αυτόν τον κόσμο. Για να απαλύνω κάπως τον πόνο αυτών που με αγαπούν,αφήνω αυτό το γράμμα.

Κατά πρώτον, εάν έκανα κάποιο λάθος ζητώ συγχώρεση. Εγώ τους συγχώρεσα όλους. Εαν θα εκπληρώσετε την επιθυμία μου, τότε η αμαρτωλή ψυχή μου, εξαντλημένη από τον πόνο του σώματος, θα ειρηνεύσει.  Αγαπημένοι μου,σας παρακαλώ, σκεφτείτε ποιο είναι το νόημα της ζωής. Αρχίστε να ζείτε σαν πραγματικοί Ορθόδοξοι, χωρίς φαρισαϊσμούς. Συγχωρήστε όλον τον κόσμο. Αγαπήστε ο ένας τον άλλον, εξομολογηθείτε και κοινωνήστε με καθαρή καρδιά κατά την τάξη της εκκλησίας μας. Μην λείπετε τις Κυριακές από την εκκλησία. Να προσεύχεστε συχνά με όλη σας την ψυχή.

 

Να με κηδέψετε κατά την μοναχική τάξη. Να μνημονεύετε την ψυχή μου για να βρει και αυτή η ταλαίπωρη την ειρήνη. Να υπακούτε τις εντολές του Χριστού και η Αγία Σκέπη της Παναγίας να σας προστατεύει. Αμήν.

Απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Pentapostagma.gr

Αδυνατώ να περιγράψω οπόσον πολύ αγαπά ημάς ο Κύριος

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Συχνά κατηγορείται η εποχή μας για πολλούς λόγους, δίκαια ή άδικα. Όμως η πράγματι δύσκολη εποχή κρύβει θησαυρούς, γεννά μικρούς ή μεγάλους αγίους. Εκτός των επίσημα αναγνωρισθέντων αγίων, υπάρχουν και κρυφοί άγιοι σε όλο τον εικοστό αιώνα.

Η οσία Μεθοδία τις Κιμώλου (+1908), ο άγιος Ιωάννης της Κροςτάνδης (+1908), ο επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος (+1921), ο επίσκοπος Ικονίου Προκόπιος (+1922), ο επίσκοπος Κυδωνιών Γρηγόριος (+1922), ο επίσκοπος Μοσχονησίων Αμβρόσιος (+1922), ο επίσκοπος Σμύρνης Χρυσόστομος (+1922), ο θαυμάσιος Γέροντας της μονής Όπτινα όσιος Αγαπητός (+1922) και πλήθος οσίων και νεομαρτύρων στη Ρωσία, τη Γεωργία, την Εσθονία, την Πολωνία και άλλα μέρη της Ευρώπης, Ασίας και Αμερικής.

Στον εικοστό αιώνα επίσης έχουμε τους αγίους: Αρσένιο Καππαδόκη (+1924), Νικόλαο Πλανά των Αθηνών (+1932), Σιλουανό τον Αθωνίτη (+1938), τον όσιο Σάββα τον εν Καλύμνω (+1948), τον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη (+1959) της Δράμας, τον ιερομόναχο Άνθιμο Βαγιάνο (+1960) της Χίου, τον αρχιεπίσκοπο Σαγκάης Ιωάννη Μαξίμοβιτς (+1966) τον θαυματουργό, τον Σέρβο ιερομόναχο Ιουστίνο Πόποβις (+1979) και τον ιερομάρτυρα Φιλούμενο τον Ιεροσολυμίτη (+1979). Συνέχεια

Άγιος Παϊσιος: «Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό…

Το καλό είναι ότι οι άνθρωποι διψούν την απλότητα και έφθασαν σε σημείο νά κάνουν την απλότητα μόδα και ας μη νιώθουν απλά. 

Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;».

Άλλος μιλάει χωριάτικα από φυσικού του και τον χαίρεσαι. Άλλος πάει να μιλήση χωριάτικα και σου έρχεται να κάνης εμετό.

Είναι και μερικοί που έρχονται με τις γραβάτες τους… Από το ένα άκρο στο άλλο. Ένας είχε έξι-επτά γραβάτες μαζί του. Ένα πρωί που ετοιμαζόταν, φόρεσε την γραβάτα, το κουστούμι του κ.λπ. «Τί κάνεις εκεί;», του λέει κάποιος. «Θά πάω στον π. Παΐσιο», λέει. «Έ, και τι είναι αυτά που φοράς;». «Τά φορώ, λέει, για να τον τιμήσω». Βρέ, τι πάθαμε! Συνέχεια

Ένα σώμα είμεθα εμείς με τους νεκρούς.

Μία Εκκλησία είμεθα με τον ουρανόν, με τους κεκοιμημένους μας.
Εάν νιώθουμε την ανάγκη ο ένας να μιλάει εις τον άλλον, ο ένας να φροντίζει διά τον άλλον, κατανοείτε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι νεκροί να επικοινωνούμε μαζί τους;  Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε τον νού μας εις αυτούς. Οι νεκροί μας ζούν
και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε.
Υπάρχει μεγάλη ανάγκη δι᾽αυτήν την επικοινωνία.  Την προσευχή μας να την αναπέμπουμε και γι᾽ αυτούς. Την ελπίδα μας εις τον Χριστό να την έχουμε και γι᾽ αυτούς.  Τις λειτουργίες μας να τις κάνουμε και γι᾽ αυτούς. Σαρανταλείτουργα να κάνουμε και γι᾽ αυτούς,  ελεημοσύνες, μνημόσυνα, τρισάγια.  Όλα αυτά βοηθούν πραγματικά τους νεκρούς μας.
Όχι μόνον τους βοηθούν, αλλά είναι και δική μας επικοινωνία με όλον τον άλλον κόσμο, με τους αγγέλους και τους αγίους.
Ακόμη πρέπει να σας πω ότι, όταν εμείς τους ενθυμούμεθα και τους μνημονεύουμε, τότε εκείνοι αγάλλονται, χαίρονται, ελπίζουν, προσμένουν, προχωρούν συνεχώς προς την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, καλλιεργώντας μέσα τους την ελπίδα.
Και όσοι από αυτούς δεν αντιδρούν, όσοι από αυτούς δεν απορρίπτουν τον Θεόν εκεί επάνω, αυτοί όλο και περισσότερο τον πλησιάζουν και μας στέλνουν διαρκώς μηνύματα να τους μνημονεύωμε.
Να ξέρετε πόσην ευγνωμοσύνη μας χρεωστούν και πόσο μας την ανταποδίδουν, όταν εμείς τους μνημονεύουμε!

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο προσευχόμενος νους ζητά ένωση με την καρδιά (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

Κλείστηκαν οἱ θύρες τῶν αἰσθημάτων: Ἡ γλώσσα σωπαίνει, τὰ μάτια εἶναι σφαλισμένα, τ’ αὐτιὰ δὲν ἀκοῦνε τίποτε ἀπ’ ὅσα συμβαίνουν γύρω μου. Ὁ νοῦς, ἀποτινάζοντας τὸν ζυγὸ τῶν γήινων λογισμῶν, ντύνεται τὴν προσευχὴ καὶ κατεβαίνει στὸν ἐσωτερικὸ θάλαμο τῆς καρδιᾶς. Ἡ θύρα, ὅμως, τοῦ θαλάμου εἶναι κλειστή. Παντοῦ σκοτάδι, σκοτάδι ἀπροσπέλαστο. Καὶ ὁ νοῦς, καθὼς βρίσκεται σὲ ἀπορία, ἀρχίζει νὰ χτυπᾶ μὲ τὴν προσευχὴ τὴ θύρα τῆς καρδιᾶς. Στέκεται ὑπομονετικὰ μπροστά της καὶ τὴ χτυπᾶ· περιμένει· πάλι χτυπᾶ· πάλι περιμένει· πάλι προσεύχεται… Καμιὰ ἀπάντηση, καμιὰ φωνὴ δὲν ἀκούγεται! Νεκρικὴ ἡσυχία, ταφικὴ σιωπὴ καὶ ζοφερὸ σκοτάδι. Ὁ νοῦς φεύγει ἀπὸ τὴ θύρα τῆς καρδιᾶς λυπημένος, θρηνώντας πικρὰ καὶ ζητώντας παρηγοριά. Δὲν τοῦ ἐπιτράπηκε νὰ σταθεῖ μπροστὰ στὸν Βασιλέα τῶν βασιλέων μέσα στὸ ἁγιαστήριο τοῦ ἐσωτερικοῦ θαλάμου τῆς καρδιᾶς. Συνέχεια