Άγιος Ιωάννης Ο Χρυσόστομος: Oι Πέντε Σωτήριοι Τρόποι Μετανοίας

Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει.

Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.
Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I). Συνέχεια

Αν σήμερα έχουμε λιγάκι ειρήνη, ξέρεις τι έχουν τραβήξει οι παλιοί;

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτη.

«Αν σήμερα έχουμε λιγάκι ειρήνη, ξέρεις τι έχουν τραβήξει οι παλιοί;
Ξέρεις πόσοι θυσιάστηκαν;
Τώρα τίποτε δεν θα είχαμε, αν δεν θυσιάζονταν εκείνοι.  Συνέχεια

Απίστευτο ντοκουμέντο: Γράμμα στρατιώτη από το 1941! (Φωτογραφίες)

gramma1

Ένα απίστευτο ντοκουμέντο φέρνει στο φως της δημοσιότητας το 2ο Δημοτικό Σχολείο Γρεβενών, με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα χρόνων από το ολοκαύτωμα των Γρεβενών από τους Γερμανούς.

Πιο συγκεκριμένα, η Τετάρτη τάξη του 2ου Δημοτικού Σχολείου Γρεβενών πρόκειται να πραγματοποιήσει δραστηριότητα με τίτλο:
«Όχι στον ρατσισμό, όχι στο φασισμό, όχι στον πόλεμο», και στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας, μεταξύ των άλλων, θα συγκεντρωθούν με τη μέθοδο της συνέντευξης πληροφορίες και παλιές φωτογραφίες από τα γεγονότα της περιόδου 1940-1944 που έλαβαν χώρα στο νομό Γρεβενών, με επίκεντρο το ολοκαύτωμα των Γρεβενών τον Ιούλιο του  1944.

Ένα τρομερό ντοκουμέντο, που βλέπει για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, είναι μία επιστολή (γράμμα) που παρουσίασε μαθήτρια της τάξης.

Πρόκειται για επιστολή που έστειλε ο προπάππους της Βασίλης Κόντογλου στρατιώτης στο μέτωπο της Αλβανίας στις 12 Ιανουαρίου 1940.

Συνέχεια

Ο ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ 1940

Έχουν περάσει 78 ολόκληρα χρόνια από τότε που μια Ελλάδα, εξασθενημένη από διάφορες περιπέτειες και στη μέση μιας δικτατορίας, χωρίς φανερές ή έστω κρυφές συμμαχίες, ξεσηκώθηκε ενάντια στη δυσανάλογη γι’ αυτήν απειλή, καταφέρνοντας το πρώτο χτύπημα στο φασισμό.

Και ο ξεσηκωμός εκείνος, πραγματοποιήθηκε από το πρωτογενές σώμα της Ελλάδας, τον ίδιο της το λαό.

Τη Δευτέρα, 28η Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα, Γκράτσι, με το τελεσίγραφο που παρέδωσε στην ελληνική κυβέρνηση και με το οποίο ζητούσε το δικαίωμα να καταλάβουν οι ιταλικές ένοπλες δυνάμεις, ορισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους, ουσιαστικά κήρυττε τον πόλεμο, στην Ελλάδα, μην αφήνοντας περιθώρια για άλλη απάντηση εκτός από αυτήν, την οποία και τελικά πήρε : ΟΧΙ .

Τη στιγμή εκείνη, κανένας δεν είχε δεύτερη σκέψη στο μυαλό του, κανένας δεν ακούστηκε σε παραφωνία, στο γενικό κλίμα .

Είναι αδύνατο σχεδόν, να πιστέψει κανείς στο ξέσπασμα, στην ανακούφιση εκείνης της μεθυσμένης μέρας. Συνέχεια

Τα τρία ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων xrysanthos

Το ΟΧΙ του Ιωάννου Μεταξά και του ελληνικού λαού κατά του αυθάδους Μουσσολίνι ήταν μόνον η αρχή. Ακολούθησαν πολλά ΟΧΙ από επώνυμα πρόσωπα και από απλούς Έλληνες αγωνιστές.
Μία μορφή που δεν προβάλλεται όσο θα έπρεπε από τα σχολικά βιβλία και τις τηλεοράσεις υπήρξε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος, ο οποίος κράτησε στάση εθνικώς αξιοπρεπή, όπως αρμόζει σε Ορθόδοξο Έλληνα Ιεράρχη. Ας θυμηθούμε τα τρία ΟΧΙ που εξεστόμισε κατά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.

Ο Χρύσανθος Φιλιππίδης γεννήθηκε στην Κομοτηνή και σε ηλικία 32 ετών εξελέγη Μητροπολίτης Τραπεζούντος του Πόντου. Μετά τη σφαγή του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους ήλθε στην Αθήνα και ορίσθηκε εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με σπουδές στη Χάλκη και σε ξένα πανεπιστήμια εκλέγεται το 1938 Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Τον αγώνα των στρατιωτών μας στα βουνά της Βορείου Ηπείρου στήριξε και ο ίδιος και η Εκκλησία της Ελλάδος με κάθε τρόπο, ηθικό και υλικό.  Συνέχεια

«Η Ελλάδα ήταν, που έσωσε την ψυχή της ανθρωπότητας»

helladahtan

Η Μάχη της Πίνδου (28 Οκτωβρίου-13 Νοεμβρίου 1940) υπήρξε, μαζί με την Μάχη Ελαίας – Καλαμά, μια από τις πιο αποφασιστικές ένοπλες συμπλοκές των πρώτων ημερών του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) που απέκοψαν την ιταλική είσοδο στο ελληνικό έδαφος.

Οι ελληνικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν τον τομέα της Πίνδου ήταν το Απόσπασμα Πίνδου, υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, που αριθμούσε 2.000 και με αποστολή να αμυνθεί στην γραμμή: όρος Σμόλικας-Μόλικας-Καστάνιανη-Κιάφα-Καταφύκι. Οι Ιταλοί παρέταξαν την 3η Μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια», δύναμης 10.800 ανδρών. Αποστολή της ήταν να κινηθεί μέσω των ορεινών διαβάσεων προς το Μέτσοβο.

Η Μάχη της Πίνδου τελείωσε με θρίαμβο των ελληνικών όπλων. Μερίδιο της νίκης ανήκει στους κατοίκους των χωριών της περιοχής. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά βοήθησαν τα μάχιμα τμήματα μεταφέροντας τρόφιμα, πυρομαχικά και άλλα εφόδια στην πλάτη τους, επειδή όσα ζώα υπήρχαν στην περιοχή είχαν επιταχθεί. Επίσης βοηθούσαν στη μεταφορά τραυματιών στα μετόπισθεν με μεγάλη αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Η βοήθειά τους ήταν πολύτιμη και από μια άλλη άποψη: η επίδειξη του πατριωτισμού τους επιδρούσε ευνοϊκά στο ηθικό των μαχητών.
Η Μάχη της Πίνδου ήταν μια από τις πιο αποφασιστικές και δραματικές του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Αν η επίλεκτη Μεραρχία Αλπινιστών κατόρθωνε να επιτύχει τον στόχο της και κατελάμβανε το Μέτσοβο, οι ελληνικές δυνάμεις του μετώπου της Ηπείρου θα χωρίζονταν από εκείνες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Επίσης δημιούργησε την αυτοπεποίθηση στην ελληνική διοίκηση ότι μπορούσε να εξαπολύσει και επιθετικές επιχειρήσεις κατά του εισβολέα. Συνέχεια

Η προσευχή του αδικημένου και ο Άγγελος που κατέβαινε κάθε μέρα

Ο πνευματικός άνθρωπος έχει την εμπειρία να διακρίνει πως πίσω από κάθε επίθεση, από κάθε συκοφαντία και από κάθε αδικία που περνά υπάρχουν αιτίες που οι κοσμικοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται.
Διαβάζουμε στο βίο του Όσιου Νήφωνα:

Πες μου, πάτερ, σέ παρακαλῶ, καί κάτι ἄλλο: Γιά ποιό λόγο οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μισοῦν τούς δικαίους; Γιατί τούς περιφρονοῦν; Γιατί σκανδαλίζονται μαζί τους; Ἀντίθετα, λίγοι εἶν’ ἐκεῖνοι πού τούς τιμοῦν…. Συνέχεια

ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ:Κεφάλαια περι προσευχής

κδ΄ Αν προσεύχεσαι για τους εχθρούς, τότε θα έρθει σε σένα ειρήνη.

κε΄ Γιατί η ειλικρινής προσευχή του ενός για τον άλλον έχει μεγάλη δύναμη για τους άλλους; Επειδή εγώ κατά την ώρα της προσευχής, προσκολλώμαι στον Θεό, γίνομαι εν πνεύμα με Αυτόν και εκείνους για τους οποίους προσεύχομαι, τους ενώνω με τον εαυτό μου δια της πίστεως και της αγάπης, διότι το Πνεύμα του Θεού, το οποίο ενεργεί σε μένα, ενεργεί ταυτόχρονα και σ’ αυτούς, καθώς Αυτό πληροί τα πάντα.

κστ΄ Αν σε κάποια φιλονικία που προηγήθηκε με κάποιον θεωρείς ότι έχεις δίκιο, τότε πρώτος ζήτησε να συμφιλιωθείς.

κζ΄ Πολλοί στις ανάγκες και στις θλίψεις τους αναζητούν βοήθεια από όλους, εκτός από τον Θεό και όταν δεν τη βρίσκουν πουθενά, στρέφονται στον Θεό , αλλά για τη λειψή τους πίστη δεν λαμβάνουν το αιτούμενο.

κη΄ Εάν θέλεις με την προσευχή να ζητήσεις κάποιο καλό από τον Θεό, τότε πριν από την προσευχή προετοιμάσου με αταλάντευτη, δυνατή πίστη και λάβε εγκαίρως το φάρμακο κατά της αμφιβολίας και της απιστίας. Είναι άσχημο, αν κατά τη διάρκεια της προσευχής η καρδιά σου έχει αδύναμη πίστη και δεν στηρίζεται σ’ αυτή. Τότε μη νομίσεις ότι θα λάβεις αυτό που ζητάς από τον Θεό με δισταγμό.

Η αμφιβολία είναι ύβρις προς τον Θεό , θρασύ ψεύδος της καρδιάς. Συνέχεια

Ας πάμε πιο πέρα…

Αναφέρεται στο Γεροντικό ότι ρώτησαν κάποιοι μοναχοί τον αββά Ηλία, στην Αίγυπτο, ποια γνώμη έχει για τον αββά Αγάθωνα, επειδή είχε όνομα καλού αββά. Κι ο γέροντας τους είπε:

-Ανάλογα με τη γενιά του καλός είναι.

Τότε τον ρώτησαν:

-Ανάλογα με τους παλιούς τι είναι;

Εκείνος αποκρίθηκε:

-Σας είπα ότι ανάλογα με τη γενιά του καλός είναι. Σε σχέση όμως με τους παλιούς, εγώ έχω γνωρίσει άνθρωπο στη Σκήτη που μπορούσε να σταματήσει τον ήλιο στον ουρανό όπως ο Ιησούς του Ναυή.

Ο πιο πάνω διάλογος παραπέμπει στην πνευματική κατάσταση της εγρήγορσης και ανάπτυξης. Υπάρχουν άνθρωποι που σταμάτησαν κάποιες αμαρτίες που τους ταλαιπωρούσαν ψυχικά ή που σταθεροποιήθηκαν σε κάποιες αρετές και πνευματικά μέσα, όπως π.χ. τον εκκλησιασμό, την προσευχή, τη νηστεία, κ.ά. Συγκρίνοντας, δηλαδή, τον εαυτό τους με την προηγούμενη ζωή που έκαναν, τον βρίσκουν καλύτερο. Αυτό είναι φυσικό και αναμενόμενο, όταν υπάρξει μετάνοια και απόφαση για νέα ζωή με βάση το Ευαγγέλιο.

Το πρόβλημα βρίσκεται στην επανάπαυση και στην επανάληψη. Επειδή υπάρχει αλλαγή που φαίνεται, εύκολα μπορεί να θεωρηθεί αρκετή αυτή η αλλαγή, ώστε να κινδυνεύει η ζωή μας από ρουτίνα, αυτάρκεια, ακηδία, επανάπαυση.

Είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός ότι η πνευματική ζωή είναι πορεία. Γι’ αυτό άλλωστε, μπορεί να έχει εφαρμογή το «έσονται οι έσχατοι πρώτοι κι οι πρώτοι έσχατοι». Αλλά και ότι αυτή η πορεία κρύβει άλλες χαρές κι άλλες εμπειρίες, που αποκαλύπτονται καθώς προχωρούμε με την επιθυμία να γνωρίσουμε και να ζήσουμε άλλες πτυχές της.

Η σύγκριση με το αμαρτωλό παρελθόν μπορεί να χρειάζεται ως προφύλαξη από την απογοήτευση που ελλοχεύει στην επανάληψη των ιδίων σφαλμάτων. Δεν βοηθά όμως όταν χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσουμε τη στασιμότητά μας.

Ξέρουμε, από την εμπειρία της ζωής, ότι, μόνο αν αφήσουμε κάτι που μας δίνει ανάπαυση και ασφάλεια, μπορούμε να γευτούμε κάτι άλλο ανώτερο. Η πνευματική ζωή έχει πολλές τέτοιες ευκαιρίες, για όποιον θέλει να αναπτύσσεται και να πορεύεται.

Ασφαλώς η εποχή μας δεν αντέχει σε σωματικές ασκήσεις και ταλαιπωρίες όσο η προηγούμενη και η προηγούμενη από την προ-προηγούμενη. Το ζητούμενο δεν είναι ν’ ασκηθούμε με τον ίδιο τρόπο που ασκούνταν οι πριν από εμάς, αλλά να ποθήσουμε να πάμε πιο πέρα, να ζήσουμε το Θεό στην καρδιά μας πιο πολύ, να συνδεθούμε μαζί Του και με τους συνανθρώπους μας πιο στενά.

Τότε θα έχει η ζωή μας νόημα και η καρδιά μας θα γεμίσει χαρά. Γιατί θα πορευόμαστε με ενδιαφέρον και θα «βαδίζομεν από δόξα σε δόξα» (Β΄Κορ. 3,18)

 

π. ΑνδρέαςΑγαθοκλέους

 

http://www.pemptousia.gr/2018/10/as-pame-pio-pera/

Η σημασία της πίστης στην αγάπη του ζευγαριού

Υπάρχουν αγάπες εγωιστικές, αγάπες τυφλές, αγάπες, που διαφθείρουν και καταστρέφουν, γιατί στο βάθος τους κρύβουν το στοιχείο της φθοράς και της ανθρώπινης ανεπάρκειας, όσο κι αν προβάλλονται ως αγνές και καθαρές κρινόμενες με ανθρώπινα μέτρα.

Δεν φτάνει δυστυχώς μόνο η καλή διάθεση και ο συναισθηματισμός μας να αγαπούμε. Στην απόλυτη εκτίμηση της ανθρώπινης αυτάρκειας πέφτουν πολλοί στηριζόμενοι στην αγνότητα των προθέσεών τους, όπως υποστηρίζουν.

Παίρνουμε το παράδειγμα του ισχυρισμού δύο νέων, που έχουν ισχυρότατο το αίσθημα αμοιβαίας αγάπης. Αφού αγαπούμε, λένε, ο ένας τον άλλο, γιατί να ζητήσουμε άλλη βοήθεια;

Αυτή η αγάπη μας καθαγιάζει τον δεσμό μας. Η προαίρεσή μας είναι τόσο καθαρή και τόσο αμοιβαία! Το ίδιο περίπου λένε και άλλοι αναφερόμενοι σε άλλους δεσμούς ή σχετικές δραστηριότητες.

Όμως δεν συμφωνεί η πραγματικότητα με αυτούς τους ισχυρισμούς, τους οποίους σύντομα διαψεύδει. Όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις μας, όσο ανιδιοτελής και αν είναι η θέλησή μας για την επιτυχία κάποιου ωραίου και ευγενικού σκοπού, και δεν αμφιβάλλουμε γι’ αυτό, δεν είναι αρκετές αυτές οι διαβεβαιώσεις να προφυλάξουν από την εκλογή λανθασμένου δρόμου, από την υπερεκτίμηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων, από τυχόν εκτροχιασμό και κατάληξη από αγάπη σε μη-αγάπη ή, σε αδιαφορία ή ακόμα και μίσος!

Πού πήγε η προηγουμένως υποστηριζόμενη αυτάρκειά της; Αυτό δεν καταβοά η θλιβερή πραγματικότητα; Αναφέρω ενδεικτικά τον τρομακτικό αριθμό διαζυγίων και το δράμα των ζευγαριών, που για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιούν το διαζύγιο, αλλά έχουν μεταβάλει την οικογένεια σε ξενοδοχείο παραμονής κάτω από κοινή στέγη, ενώ οι καρδιές απέχουν μίλια μακριά μεταξύ τους. Κάποτε όμως αυτά τα ζεύγη ξεκίνησαν με ωραίες προοπτικές και ελπίδες, αλλά με μόνα τα δικά τους εφόδια, για να καταλήξουν πολύ σύντομα ή και με παρέλευση κάποιου χρόνου στο δράμα, που λέγεται καταστροφή μιας οικογένειας με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Σκοντάφτουν όλες αυτές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ατέλεια και ανεπάρκεια.

Αγάπη αληθινή και διαρκή και ανθεκτική στα χτυπήματα των περιστάσεων, μόνον ο Θεός, που είναι η πηγή της αγάπης, μπορεί και να την εμπνέει διαρκώς, να την τροφοδοτεί και να ανανεώνει τη φρεσκάδα της και να την κάνει ικανή να νικάει τον χρόνο και τη γήρανση του εξωτερικού άνθρωπου.

Ιερομ. Ευσεβίος Βίττης, Εμείς και η αγάπη μας, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη