Πρόσεχε τους…(Κακομοίρη μου!)

 

 Πρόσεχε τους δικούς σου ανθρώπους!

πως μιλάς, πως φέρεσαι, πως ανέχεσαι,

πως σε υπομένουν…

Γιατί, κάποιες φορές νομίζεις πως το σχοινί,

που κρατάει τις σχέσεις σου είναι καραβόσχοινο,

αλλά δεν έχεις καν διανοηθεί πως δεν έχει απομείνει παρά μόνο μια τόσο δα κλωστή…

Κακομοίρη μου!

(Αγνώστου αγράμματου θυμοσόφου…)

 

 

Αναρτήθηκε από Amfoterodexios St.  

Γιατί προσκυνούμε τα τίμια λείψανα των Αγίων;

Το ανθρώπινο σώμα εξυψώνεται μέσα στην Εκκλησία και έχει αιώνιο προορισμό.

Ο Χριστός θα «μετασχηματίσει», δηλαδή θα μεταμορφώσει το ταπεινό μας σώμα, ώστε να γίνει «σύμμορφον τω σώματι της δόξης αυτού», να λάβει την ίδια μορφή προς το ένδοξο σώμα του Κυρίου και αυτό θα γίνει κατα τη δευτέρα παρουσία, «με την ενέργειαν, με την οποία δύναται και να υποτάξει τα πάντα εις τον εαυτόν Του» (Φιλιπ. γ’ 21).
Η δόξα των αγίων λειψάνων αποτελεί προεικόνιση αυτής της νέας, της δοξασμένης κατάστασης του σώματος. Η τιμή που αποδίδεται σ’ αυτά στην Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί ακόμη μαρτυρία της πίστης μας στην καθολική δόξα του ανθρώπου (Α’ Θεσ. ε’ 23-24). Συνέχεια

Γέρων Παΐσιος: Θέλει παλληκαριά, για να κοπή η κατάκριση.

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

-Γέροντα, τι θα με βοηθήση να μην κατακρίνω;

– Όλα είναι πάντοτε έτσι όπως τα σκέφτεσαι εσύ;

– Όχι, Γέροντα.

– Ε, τότε να λες: «Δεν σκέφτομαι πάντοτε σωστά πολλές φορές κάνω λάθος. Να, στην τάδε περίπτωση σκέφθηκα έτσι και βγήκε ότι είχα άδικο. Στην τάδε περίπτωση έκρινα και έπεσα έξω, οπότε τον αδίκησα τον άλλον. Επομένως δεν πρέπει να ακούω τον λογισμό μου». Ο καθένας μας λίγο- πολύ έχει περιπτώσεις που έπεσε έξω στην κρίση του. Συνέχεια

Οι δοκιμασίες είναι το σπρώξιμο του Θεού…

Βασανιζόμαστε. Πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Κάνουμε και ζούμε τα ίδια λάθη, τα ίδια πάθη, τα ίδια αδιέξοδα λιμνάζουν την ζωή μας.

Φοβάστε την αλλαγή. Δυσκολευόμαστε στην μετάνοια. Έχουμε συνηθίσει την μιζέρια.

Η αρρώστια έγινε το καταφύγιο μας. Το «θύμα» ο μεγάλος ρόλος της ζωής μας. Τότε τι κάνει ο Θεός;

Επιτρέπει την «καταστροφή» μας για να βρούμε τον εαυτό μας.

Γνωρίζει οτι μόνοι μας ποτέ δεν θα κάναμε τίποτα ώστε να αλλάξουμε εκείνα που μας αρρωσταίνουν και μας διαλύουν υπαρξιακά.

Επιτρέπει μια δοκιμασία που στην πραγματικότητα είναι ευκαιρία.

Απλά την ώρα του πόνου δεν διακρίνεται η ευεργεσία. Αυτό θα γίνει αργότερα.

Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει πάντα μέσα από την κόλαση. Εκεί θα πάρουμε τις κρίσιμες αποφάσεις για την ζωή μας.

Εκεί στην καταστροφή, στα συντρίμμια θα συναντήσουμε ξανά τον εαυτό μας, και λαβωμένο θα τον διασώσουμε από τον θάνατο.

Ο Χριστός κατέβηκε τρεις μέρες στον άδη, στο απόλυτο σκοτάδι, γιατί ήξερε καλά οτι από εκεί θα γίνει η Ανάσταση.

Πάνω στις πληγές μας κτίζεται το αύριο.

Οι δοκιμασίες δεν είναι τίποτε άλλο από το σπρώξιμο του Θεού να ζήσουμε όλα εκείνα που ξεχάσαμε οτι είχαν αξία για μας…

Iellada.gr

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Σου λένε δεν υπάρχει Θεός. Αν ήμουν στη θέση σου, θα τους έλεγα τα εξής …»

Ένας συνάδελφός σου, σού επαναλαμβάνει συνεχώς: “Δεν υπάρχει Θεός !” Και αισθάνεσαι σα να σε χτυπά με μαστίγιο. Κι εσύ αγωνιάς για την ψυχή του και τη ζωή του. Και καλά σκέφτεσαι.

Αν δεν υπάρχει ο Ζών κι ο Παντοδύναμος Θεός κι αν δεν είναι ισχυρότερος από το θάνατο, τότε ο θάνατος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος. Και η κάθε ζωντανή ύπαρξη δεν είναι παρά ένα κλοτσοσκούφι τού θανάτου. Ένα ποντικάκι στο στόμα της γάτας.

Μία φορά, αντικρούοντας τον, τού είπες: “Ο Θεός υπάρχει. Για σένα δεν υπάρχει”. Και δεν έσφαλες. Γιατί εκείνοι πού αποκόπτονται από τον Αιώνιο και Ζωοδότη Κύριο εδώ στην Γη, αποκόπτονται από τη ζωή την πραγματική. Καί έτσι ούτε εδώ, ούτε στήν άλλη ζωή θά γευθούν τό μεγαλείο του Θεού καί τής πλάσης Του. Και καλύτερα να μην είχαμε γεννηθεί, παρά να είμαστε αποκομμένοι από τον Θεό. Συνέχεια

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης: Πνευματική επικοινωνία με τον Άγιο Παΐσιο

Μαρ­τυ­ρί­α ιε­ρο­μο­νά­χου Ι­α­κώ­βου: «Ή­μουν λα­ϊ­κός α­κό­μη, φοι­τη­τής στό Εκ­κλη­σι­α­στι­κό Λύκειο Λαμί­ας, τό έ­τος 1986 μέ τό ό­νο­μα Ι­ω­άν­νης. Α­νέ­βη­κα στό Ά­γι­ον Ό­ρος καί επισκέφτηκα, μετά α­πό ευ­λογί­α πού εί­χα α­πό τόν γέ­ροντά μου π. Ιάκωβο Τσα­λί­κη, τόν γέρον­τα Παίσιο, γιά νά τόν συμ­βου­λευ­τώ άν πρέ­πη νά γίνω μο­να­χός ή ό­χι.

»Ο γέ­ρον­τας Ιάκωβος ευ­λα­βεί­το τον γε­ροΠα­ί­σι­ο καί ό­ταν πή­γα, μού έ­δω­σε νά τού δώ­σω κά­τι γιά ευ­λο­γί­α, καί πρό­σθε­σε: Νά πής στόν γε­ρωΠαί­σι­ο, ό­ταν βγή στήν Θεσ­σα­λο­νί­κη, άς έλθη νά μάς δή. Ε­γώ, Γι­αν­νά­κη μου, εί­ναι δύ­σκο­λο νά δώ τόν Γέροντα, γι­α­τί πρέ­πει νά περά­σω βου­νά, λαγ­κά­δι­α, θά­λασ­σα, πού δέν τό ε­πι­τρέ­πει η υ­γε­ί­α μου καί ε­ξ άλλου ο γερω Πα­ί­σι­ος εί­ναι ά­γι­ος, ε­γώ α­μαρ­τω­λός καί α­νά­ξι­ο­ς. Μού έ­δω­σε τό­τε καί 5.000 δραχ­μές νά ανά­ψω κε­ρί στό εκ­κλη­σά­κι του. Συνέχεια

Κάθε μέρα ζούμε ένα Θαύμα, αλλά δεν του δίνουμε σημασία!

Κάποια γυναίκα βγήκε από το σπαραλιασμένο αυτοκίνητό της και φώναζε:
«Θαύμα!» «Θαύμα!» Είμαι ζωντανή!

Πήρε να αγκαλιάζει όποιον έβρισκε μπροστά της και να ευχαριστεί συνεχώς.

«Θαύμα!» έλεγε και ξανάλεγε…

Αλήθεια πόσοι από μας, θεωρούμε ως θαύμα, αν δούμε κάποιον να θεραπεύεται με μια προσευχή, να γλυτώνει από βέβαιο θάνατο, να ανασταίνεται…

Αλλά ξεχνάμε πως ίσως το μεγαλύτερο θαύμα από όλα είναι να είσαι ζωντανός, να περπατάς πάνω στη γη! Να μπορείς να χαίρεσαι τον γαλάζιο ουρανό, τη φύση, τους φίλους σου…

Να μπορείς να κλαις, να γελάς, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι… Θαύμα είναι εκείνα τα καταπληκτικά παιδικά μάτια που λάμπουν από αθωότητα, θαύμα είναι το ξημέρωμα, το δειλινό, το άρωμα της βροχούλας, το άρωμα των ανοιξιάτικων λουλουδιών!

Κάθε μέρα ζούμε ένα θαύμα αλλά δεν του δίνουμε σημασία!

Ο Θεός μας έδωσε μια ζωή γεμάτη από θαύματα!

Αξίζει να αφιερώνουμε λίγο χρόνο κάθε μέρα, να αναλογιζόμαστε τα θαύματα που υπάρχουν γύρω μας και να δοξάζουμε γι’ αυτά τον Δωροδότη Δημιουργό και Κύριο μας!

http://anthologioxr.blogspot.gr/2014/04/blog-post_7914.html

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/