Το μαγικό δαχτυλίδι

Κάποτε ένας βασιλιάς συγκάλεσε στο ανάκτορό του όλους τους μάγους του βασιλείου του και τους είπε:

«Θέλω να είμαι το παράδειγμα για τους υπηκόους μου. Φαίνομαι ισχυρός και δυνατός, ήρεμος και απαθής στις αντιξοότητες της ζωής. Κάποιες φορές όμως θα συμβεί να είμαι λυπημένος και μελαγχολικός για κάποιο  λόγο ή εξαιτίας ματιάσματος. Άλλες φορές μια ξαφνική χαρά ή μια μεγάλη επιτυχία μπορεί να με οδηγήσουν σε  κατάσταση έξαλλου ενθουσιασμού. Αυτό δεν με ευχαριστεί. Με κάνει να νιώθω σαν το άχυρο που το χτυπούν  τα κύματα της μοίρας. Κάντε μου ένα φυλαχτό που να με κρατά μακριά από αυτά τα συναισθήματα και τις μεταπτώσεις της διάθεσης, ευχάριστες και μελαγχολικές».

Οι μάγοι, ο ένας μετά τον άλλο δήλωσαν αδυναμία να εκπληρώσουν την επιθυμία του βασιλιά. Θα μπορούσαν να κάνουν φυλαχτά όλων των ειδών για τους αστόχαστους, τους ανόητους, τους ευκολόπιστους, αλλά ήταν δύσκολο και συνάμα επικίνδυνο  να κοροϊδέψουν τον βασιλιά.

Ο βασιλιάς ήταν έτοιμος να εκραγεί από  την οργή του, όταν παρουσιάστηκε μπροστά του ένας γέρο-σοφός που του είπε:

–        «Μεγαλειότατε, αύριο θα σας φέρω το δαχτυλίδι, που κάθε φορά που θα το κοιτάτε, αν είστε λυπημένος θα νιώθετε ευχαριστημένος, αν είστε ενθουσιασμένος θα ηρεμείτε, καθώς θα διαβάζετε μία φράση που θα είναι ανεξίτηλα χαραγμένη πάνω του».

Την επόμενη μέρα, ο γέρο-σοφός επέστρεψε στο παλάτι και μέσα σε απόλυτη σιωπή, καθώς ο καθένας ήταν περίεργος να μάθει τη μαγική φράση, παρέδωσε  στο βασιλιά το δαχτυλίδι. Εκείνος, αφού το πήρε στο χέρι του, το περιεργάστηκε και διάβασε τη χαραγμένη πρόταση:

«Και αυτό θα περάσει».

Αθανάσιος Γκάτζιος

 

Άγιος Βασίλειος και ΟΧΙ Santa Claus.

  Ἅγιος Βασίλειος καὶ ὄχι Santa Claus.Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ εἷς ἐκ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, πατέρας καὶ διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γεννήθηκε γύρω στὸ 330 μ.Χ. στὴ Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου. Προερχόταν ἀπὸ πλούσιο χριστιανικὸ οἶκο εὐγενῶν. Ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας σπούδασε στὰ σημαντικότερα ἐπιστημονικὰ πνευματικὰ κέντρα τῆς ἐποχῆς τουˑ στὴν Καισαρεία, στὸ Βυζάντιο, στὴν Ἀθήνα. Καταρτήστηκε σὲ ἐπιστήμες ὅπως φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, ἀστρονομία, ἰατρική. Ὁ ἴδιος δίδασκε ρητορικὴ τέχνη. Οἱ ἀρετὲς του τὸν ἀνεβίβασαν μέχρι τὸν ἀρχιερατικὸ θρόνο τῆς ἐπισκοπῆς τῆς Καισαρείας. Πρωτοστάτησε στοὺς ἀγῶνες κατὰ τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Ἵδρυσε τὴν περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα εὐαγῶν ἱδρυμάτων, πτωχοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο, γηροκομεῖο, ξενοδοχεῖο, νοσοκομεῖο κ.ἄ.. Ἡ φιλανθρωπικὴ του δράση ἦταν ἴσως πρωτοπόρος γιὰ τὴν ἐποχή. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὄντας ἄνθρωπος τῶν γραμμάτων, παρουσίασε πλούσιο καὶ σημαντικὸ συγγραφικὸ ἔργο. Ἔχουν διασωθεῖ 365 ἐπιστολὲς του, καθῶς καὶ 19 συγγράμματα δογματικοῦ, ἀσκητικοῦ καὶ ρητορικοῦ περιεχομένου. Ἐκοιμήθη τὸ 357 μ.Χ. καὶ ἐθρηνήθη ἀπὸ χριστιανούς, ἐθνικοὺς καὶ ἰουδαίους. Συνέχεια

Χριστιανισμός αρχή του η διάπλαση της καρδιάς

Ο Άγιος Βασίλειος σε επιστολή του προς μία χήρα γυναίκα, έγραφε για το πως θα πρέπει να λειτουργούν οι πιστοί μέσα στην κοινωνία:

«Υπάρχει το εξής θεωρητικόν τέχνασμα δια τας περιστεράς· όταν οι ασχολούμενοι με τα τοιαύτα συλλάβουν μίαν και την εξημερώσουν μέχρι σημείου να στέκεται εις τα χέρια των και να τρώγη μαζί των, τότε αλείφουν τας πτέρυγάς της με μύρον και την αφήνουν να συναγελασθή με τας περιστεράς που είναι έξω. Αυτή δε η ευωδία του μύρου καθιστά όλην εκείνην την αγρίαν αγέλην κτήμα του κατόχου της τιθασσευμένης περιστεράς· διότι ακολουθούν και αι άλλαι τας ευωδιαζούσας πτερύγας της περιστεράς και εισέρχονται στο κλουβί» [1]. Συνέχεια

Τι εννοούμε με το «Στώμεν Καλώς»;

 Ακούμε στη Θεία Λειτουργία κάθε φορά την εκφώνηση του λειτουργού «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» και στη συνέχεια «άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ» ψάλλει ο χορός.
Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας εννέα είναι τα ουράνια τάγματα: Σεραφείμ – Χερουβίμ – Θρόνοι – Κυριότητες – Δυνάμεις – Εξουσίες – Αρχαί – Αρχάγγελοι – Άγγελοι.
Και κατά τον άγιο Γρηγόριο προ του ουρανού και της γης κτίστηκαν από το Θεό οι άγγελοι. Οι άγγελοι είναι διάκονοι του Θεού και υπηρέτες σε έργα και στη δοξολογία.
Τους αποστέλλει ο Θεός σε έργα ή να παραλάβουν ψυχές ή να υπηρετήσουν αγίους του ή να υποδείξουν εν ονόματι του Θεού το θέλημα του Θεού ή να φρουρήσουν κάθε άνθρωπο.
Επίσης δοξολογούν ακατάπαυστα το Θεό και την άπειρη δύναμή του.
Αλλά τι γιορτάζει η εκκλησία στη σύναξη των αγγέλων;
Ο Θεός δημιούργησε τους αγγέλους και τους έχει στην εξουσία του. Συνέχεια

Πώς είναι ο Θεός;

Ένας νέος πήγε σ ‘ έναν σοφό γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά:
-Με απασχολεί το ερώτημα: Υπάρχει Θεός; Ειπέ μου, σε παρακαλώ! Εσύ το πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός;
-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύεις κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.

-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.
Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα.
Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν:
-Γέροντα, εγώ σε ρωτάω σοβαρά, του είπε. Κι εσύ μου λες πως εγώ έφτιαξα το Θεό.
-Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ μ’ όλ’ αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι. Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένον στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινός Θεός. Και πρόσθεσε ο άγιος αυτός γέροντας:
-Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι. Προσπάθησε να γίνεις εσύ όπως σε θέλει ο Θεός. Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’ αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι.

tokandylaki.blogspot.gr

Ο θάνατος του εγωκεντρισμού

Κάποτε ένας νέος είπε στον πνευματικό του: «Πάτερ, κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι κοντά στον Θεό και να αγωνίζομαι. Στο κάτω κάτω ποιος με διαβεβαιώνει ότι υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Τουλάχιστον να ευχαριστηθώ την παρούσα».

Το “πε και το κανε” ο νέος αυτός και πέρασε πολλά χρόνια γλεντώντας και διασκεδάζοντας, κοιτάζοντας μόνο τον εαυτό του και την άνεσή του και αδιαφορώντας για το εάν γύρω του υπήρχαν συνάνθρωποί του με προβλήματα και πόνο. Κάποια στιγμή όμως αρρώστησε βαριά, από καρκίνο, και οι γιατροί του έδιναν λίγες μόνο ελπίδες για να ζήσει.

Τότε τον εγκατέλειψαν όλοι: οι φίλοι του γιατί δεν μπορούσε πλέον να τους συντροφεύει στις διασκεδάσεις τους, τα παιδιά του γιατί τα ενοχλούσε το καταθλιπτικό περιβάλλον του νοσοκομείου, ακόμη και η γυναίκα του, γιατί βρήκε στο μεταξύ άλλον πιο υγιή σύζυγο… Και όλοι αυτοί ενήργησαν έτσι γιατί σκέπτονταν όπως αυτός, κοιτούσαν δηλαδή μόνο το συμφέρον τους και την άνεσή τους και δεν τους ενδιέφερε τίποτε άλλο.

Ο μόνος που τον επισκεπτόταν στο νοσοκομείο προσπαθώντας να του δώσει λίγο θάρρος ήταν ο πνευματικός του. Σε μια από τις επισκέψεις του λοιπόν αυτές, τού είπε ο πάτερ την ώρα που τον κοινωνούσε: αυτό που σου δίνω τώρα παιδί μου, είναι το Σώμα και το Αίμα από Κάποιον που δεν κοιτούσε μόνο τον Εαυτό του και που προτίμησε να σταυρωθεί, θυσιαζόμενος έτσι για όλους εμάς.

Πηγή: http://iskiriaki.com/wordpress/archives/9920#more-9920

 

Το άδειο κάρο

Βάδιζα με τον πατέρα μου, όταν σταμάτησε στη στροφή του δρόμου και μετά από μια μικρή σιωπή με ρώτησε:

-Πέρα από το κελάηδημα των πουλιών ακούς κάτι άλλο;

Τέντωσα τα αυτιά μου και ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα απάντησα:

-Ακούω το θόρυβο ενός κάρου.

-Αυτό είναι, είπε ο πατέρας μου. Είναι ένα άδειο κάρο.

Τότε τον ρώτησα:

-Πώς ξέρεις ότι το κάρο είναι άδειο, αφού δεν το έχουμε δει;

Ο πατέρας  μού είπε:

-Είναι εύκολο να γνωρίζω πότε ένα κάρο είναι άδειο…  από το θόρυβο. Όσο πιο άδειο είναι το κάρο τόσο μεγαλύτερο θόρυβο κάνει.

Όταν ενηλικιώθηκα, ακόμη και σήμερα, όταν βλέπω ένα πρόσωπο να μιλάει πολύ, διακόπτοντας τη συζήτηση όλων, να είναι ενοχλητικό ή ξιπασμένο, να νιώθει υπεροχή και να ταπεινώνει τους άλλους, έχω την εντύπωση ότι ακούω τη φωνή του πατέρα μου να λέει: «Το πιο άδειο κάρο κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο.»

Επιμέλεια: Αθανάσιος Γκάτζιος

 

Το να ζεις με άλλους θέλει αρετή

Από το Γεροντικό

Κάποιος Αδελφός ρώτησε τον αββά Ματώη

«Τι να κάνω πού με στενοχωρεί η γλώσσα μου, γιατί σαν βρεθώ ανάμεσα σε ανθρώπους, δεν μπορώ να την συγκρατήσω και τους κατακρίνω για κάθε καλή πράξη αλλά και τους ελέγχω. Τι να κάνω λοιπόν;»

Και ο Γέροντας αποκρίθηκε:

«Εάν δεν μπορείς να κυριαρχήσεις στη γλώσσα σου, πήγαινε να ζήσεις μόνος, γιατί αυτό είναι αδυναμία σου. Αυτός που μένει μαζί με αδελφούς, δεν πρέπει να είναι τετράγωνος, αλλά στρογγυλός για να κυλάει προς όλους».

Και πρόσθεσε ο Γέροντας:

«Το ότι ζω μόνος δεν είναι από αρετή αλλά από αδυναμία. Δυνατοί είναι αυτοί που βάζουν τον εαυτό τους ανάμεσα σε ανθρώπους».

 

Τι είναι, τελικά, η αμαρτία;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Όσο η αμαρτία θα εκλαμβάνεται ως παρανομία – θεωρουμένου του νόμου του Θεού με κοσμικά κριτήρια, όπως δηλαδή ο νόμος του κράτους –  και όχι ως έκπτωση από τη Θεϊκή αγάπη, τόσο η εμπειρία της αγάπης του Θεού θα ξεμακραίνει και η χαρά θα απουσιάζει.

Βέβαια, η τήρηση του όποιου νόμου προκαλεί ικανοποίηση και εύκολα αυτοδικαίωση, όπως και η παράβασή του ενοχές, φοβίες και ενέργειες για εξιλέωση. Είναι γνωστά αυτά από τις διάφορες θρησκείες που, ως ανθρώπινα κατασκευάσματα, προσπαθούν να καλουπιάσουν τους οπαδούς τους σε καταλόγους του τι πρέπει να κάνουν και τι πρέπει ν’ αποφεύγουν. ΄Ετσι μαζοποιείται το πρόσωπο, ελέγχεται και κατευθύνεται, όχι απαραίτητα σε επικίνδυνους δρόμους. Απεναντίας, κάποιες τους οδηγούν σε συνοχή, αλληλοβοήθεια, κοινωνική ισορροπία. Άλλωστε, η θρησκεία ανέκαθεν θεωρήθηκε και κοινωνικό φαινόμενο που, τις περισσότερες φορές, ενήργησε θετικά. Συνέχεια