«Γιατί να πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία;»

 ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΔΑΝΙΗΛ ΣΙΣΟΕΒ

Στον ιερέα συχνά, κάνουν αυτήν την ερώτηση, πού αναφέρεται στον τίτλο, και αρχίζουν να δικαιολογούνται.
-Πρέπει να χορτάσουμε ύπνο, να περάσουμε χρόνο με την οικογένεια, να κάνουμε δουλειές στο σπίτι, κι εδώ πρέπει να σηκωθώ και να πάω στην εκκλησία.

Για ποιό λόγο;
Η απαίτηση αυτή δεν έχει εφευρεθεί από τούς ανθρώπους, αλλά έχει δοθεί από τις Δέκα Εντολές: «εξ ημέρας εργάζου και κάμνε πάντα τα έργα σου’ η ήμερα όμως η εβδόμη είναι σάββατον Κυρίου του Θεού σου» (Εξ. 20, 8)… Στην Καινή Διαθήκη, μια μεγάλη γιορτή έγινε η Κυριακή, γιατί ο Χριστός, αναστήθηκε από τούς νεκρούς, άγιασε αυτή την ήμερα. Σύμφωνα με τούς κανόνες της Εκκλησίας ο παραβάτης της εντολής αυτής υπόκειται σέ αφορισμό (80ος κανόνας ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου). Είναι απίθανο ο Δημιουργός να μας έδινε παράλογες εντολές, και οι κανόνες της Εκκλησίας δεν είναι γραμμένες για να παιδεύουν τούς ανθρώπους.  Συνέχεια

Ἡ αὐθεντική εἰκόνα τοῦ γάμου

π. Ἀλέξανδρου Σμέμαν

Μία φορά στό φῶς καί στή θαλπωρή ἑνός φθινοπωρινοῦ ἀπογεύματος ἀντίκρισα στό κάθισμα μίας δημόσιας πλατείας, σέ ἕνα φτωχικό προάστιο τοῦ Παρισιοῦ, ἕνα γέρικο ζευγάρι, δυό ἀνθρώπους φτωχούς. Καθόντουσαν πιασμένοι ἀπό τό χέρι, ἀμίλητοι χαιρόντουσαν τό χλωμό φῶς, τή στερνή ζεστασιά τῆς ἐποχῆς. Ἀμίλητοι, ὅλες οἱ λέξεις εἴχανε εἰπωθεῖ, ὅλο τό πάθος εἶχε ξοδευτεῖ, ὅλες οἱ μπόρες εἴχανε εἰρηνέψει. Ἡ ζωή ὁλόκληρη βρισκότανε πίσω τους, καί ὅμως ὁλόκληρη βρισκόταν τώρα παροῦσα σέ αὐτή τή σιωπή, σέ αὐτό τό φῶς, σέ αὐτό τό θάλπος, σέ αὐτό τό σιωπηλό πιάσιμο τῶν χεριῶν. Παροῦσα καί ἑτοιμασμένη γιά τήν αἰωνιότητα, ὡριμασμένη γιά τή χαρά. Ἡ «εἰκόνα» αὐτή στάθηκε γιά μένα τό ὅραμα τοῦ γάμου καί τῆς οὐράνιας ὀμορφάδας του.

Ανυπόκριτοι σ’ ένα κόσμο υποκρισίας

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Από μικροί δεχόμαστε τις υποδείξεις των μεγάλων για να «ζούμε σωστά», να «ακολουθούμε το σωστό δρόμο», να «γίνουμε σωστοί άνθρωποι».  Εννοώντας, μάλλον, να ζούμε με τρόπο που να μην προκαλούμε προβλήματα στους γύρω μας ή να είμαστε προσαρμοσμένοι στον κώδικα κοινωνικής ηθικής.

Για τον αληθινό χριστιανό το μέτρο που θα κρίνει τη ζωή του δεν είναι η γνώμη του περίγυρου αλλά το θέλημα του Θεού.  Αρκετές φορές μπορεί να εναρμονίζεται το κοινωνικόν αποδεκτόν με το Ευαγγέλιο.  Υπάρχουν όμως και οι φορές που συγκρούεται.

Ασφαλώς, το να εναντιωθείς στη γνώμη της πλειοψηφίας έχει κόστος.  Αλλά ο Χριστός δεν ήλθε για να μας κάνει καλούς ανθρώπους ή, έστω, καλά παιδιά που δεν κάνουν το κακό και είναι «καλοί κἀγαθοί πολίτες».  Ο ίδιος λέει στους μαθητές Του:  «Μη νομίσετε πως ήρθα για να επιβάλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων.  Δεν ήρθα να φέρω τέτοια ομόνοια αλλά διαίρεση.  Πράγματι ο ερχομός μου έφερε το διχασμό του ανθρώπου με τον πατέρα του, της θυγατέρας με τη μάνα της, της νύφης με την πεθερά της.  Κι έτσι εχθροί του ανθρώπου είναι οι δικοί του» (Ματθ.10, 34-35).

Όποιος θέλει ν’ ακολουθήσει με συνέπεια το Ευαγγέλιο του Χριστού, αναπόφευκτα θα κάνει και πράγματα που θα τον φέρουν σε σύγκρουση με τους άλλους, ακόμα και με συγγενείς.  Γιατί μέλημά του είναι να κάνει το θέλημα τού Θεού του, ακόμα κι αν οι γύρω του δεν το εγκρίνουν.

Το σωστό, λοιπόν, για το χριστιανό δεν περιορίζεται στο ποιό θεωρούν οι άνθρωποι, όποιοι κι όσοι κι αν είναι, αλλά ποιό θεωρεί ο Θεός.  Γι’ αυτό σημασία δεν έχει η καλή συμπεριφορά αλλά η καλή διάθεση, τα κίνητρα.  Οι Φαρισαίοι της εποχής του Κυρίου ήταν ηθικοί, ελεήμονες, προσευχόμενοι.  Όμως ήταν για το «θεαθήναι τοις ανθρώποις».  Απουσίαζε η ταπείνωση κι η ειλικρινής αγάπη.  Ενώ στον Τελώνη, όπως και στον Άσωτο, απουσίαζε η «καλή συμπεριφορά» αλλά βιωνόταν η μετάνοια και η πραγματική αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού.

Είναι παρατηρημένο πως οι γύρω μας άνθρωποι, για να είναι αρεστοί, πολλές φορές υποκρίνονται.  Δείχνουν ένα εαυτό που δεν έχουν.  Το τραγικό είναι οι οπαδοί του Θεού της Αλήθειας να ζουν σε ψέμα, να υποκρίνονται για να αρέσουν και να έχουν δύο πρόσωπα.

Η Εκκλησία, που συνεχίζει το έργο του Ιδρυτή Της, μας υποδεικνύει πως στην υποκρισία δεν έχει χαρά, απουσιάζει η ελευθερία, κυριαρχεί η μιζέρια.  Ο Θεός της Αλήθειας μάς προσφέρει θυσιαστικά την αιώνια Αλήθεια για να τη ζήσουμε στην καθημερινότητά μας, ώστε να γευτούμε την άνεση και, κυρίως, την εσωτερική πληροφορία πως ο Θεός αναπαύεται στους απλούς και ειλικρινείς που δεν γνωρίζουν την υποκρισία, ως γνήσια τέκνα του Θεού της Αλήθειας.

isagiatriados.com

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θαυματουργός ὁ Νεοκαισαρείας

agGrigoriosΓεννήθηκε περίπου τὸ 210 μὲ 215 μ.Χ. Οἱ γονεῖς του ἦταν εἰδωλολάτρες καὶ εἶχαν μεγάλη κοινωνικὴ θέση στὴ Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου. Μετὰ τὴν στοιχειώδη ἐκπαίδευσή του, ὁ Γρηγόριος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Ἀθηνόδωρο πῆγαν στὴ Βηρυτὸ γιὰ νὰ σπουδάσουν νομικά.

Ὁ Θεὸς ὅμως εἶχε ἄλλα σχέδια γιὰ τὸ Γρηγόριο. Ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὴν Καισαρεία, ἄκουσε τὸ δεινὸ ἑρμηνευτή τῶν Γραφῶν, Ὠριγένη. Ὁ Γρηγόριος τόσο πολὺ ἐνθουσιάστηκε μαζί του, ὥστε ἄφησε τὰ νομικὰ καὶ διετέλεσε ἐπὶ χρόνια μαθητής του.

Κατόπιν πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπέστρεψε στὴ Νεοκαισάρεια μὲ πλήρη θεολογικὴ μόρφωση καὶ ἅγιο ζῆλο. Τότε ὁ Μητροπολίτης Ἀμασείας Φαίδημος διέκρινε τὰ χαρίσματά του καὶ τὸν ἔκανε ἐπίσκοπο Νεοκαισαρείας.

Ἡ ἐπισκοπὴ αὐτὴ εἶχε μόνο 17 χριστιανούς! Ὁ Γρηγόριος, ὅμως, δὲν τὸ θεώρησε ὑποτιμητικό. Βασιζόταν πολὺ στὴν δύναμη τῆς θείας χάριτος καὶ πάντα εἶχε στὸ μυαλό του τὰ ἐνθαρρυντικὰ λόγια τοῦ θείου Παύλου: «Νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴν χάρη ποὺ μᾶς δίνεται ἀπὸ τὴν σχέση καὶ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστό». Πράγματι, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ Γρηγόριος ἔκανε καταπληκτικὸ ἀγώνα καὶ ἐκχριστιάνισε σχεδὸν ὅλη τὴν πόλη. Καὶ ἐνῶ εἶχε παραλάβει 17 χριστιανούς, ὅταν πέθανε εἰρηνικὰ στὰ τέλη τοῦ 270 μ.Χ. εἶχαν ἀπομείνει στὴν ἐπισκοπική του περιφέρεια μόνο 17 εἰδωλολάτρες!
Ὑπῆρξε δὲ τόσο ἐγκρατὴς στὴ γλώσσα του, ὥστε δὲν βγῆκε ἀπ’ αὐτὴν κανένας κακός, περιττὸς ἢ ἀργὸς λόγος. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν κόσμησε καὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν προσευχαῖς γρηγορῶν, ταῖς τῶν θαυμάτων ἐργασίαις ἐγκαρτερῶν, ἐπωνυμίαν ἐκτήσω τὰ κατορθώματα. Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, φωτίσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν, μήποτε ὑπνώσωμεν ἐν ἁμαρτίαις εἰς θάνατον.

 

Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Θαυμάτων πολλῶν, δεξάμενος ἐνέργειαν, σημείοις φρικτοῖς, τοὺς δαίμονας ἐπτόησας, καὶ τὰς νόσους ἤλασας, τῶν ἀνθρώπων πάνσοφε Γρηγόριε· διὸ καλῇ θαυματουργός, τὴν κλῆσιν ἐξ ἔργων κομισάμενος.

 

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Ὡς εὐσεβείας ὑποφήτην καὶ διδάσκαλον

Καὶ τῶν θαυμάτων ποταμόν σε ἀνεξάντλητον

Μακαρίζομεν οἱ δοῦλοί σου Ἱεράρχα.

Ἀλλ’ ὡς ἔχων παρρησίαν πρὸς τὸν Κύριον

Ἐκ παντοίων ἀπολύτρωσαι κακώσεων
Τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Γρηγόριε.

 

Μεγαλυνάριον.
Τῇ φιλοσοφίᾳ πρὸς ἀληθῆ, γνῶσιν κεχρημένος, οἷα κλίμακι νοητῇ, πρὸς θεολογίας, ἀνέδραμες τὸ ὕψος, Γρηγόριε θαυμάτων, καινῶν διάκονε.

synaxarion.gr

Η υπομονή ως μαρτύριο

Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου

Στην Καλύβα «Αγία Τριάς» της Αγίας Άννας, ασκητικά ζούσανε πέντε αδέρφια κατά σάρκα, οι οποίοι γίνανε Μοναχοί, και πήρανε τα ονόματα : Αθανάσιος, Γρηγόριος, Αρτέμιος, Φιλάρετος, και Μακάριος.

Στην αρχή ζούσανε ομόφωνα με ειρήνη και αγάπη, υπακοή και σεβασμό προς το σχήμα και την Καλογερική, σύμφωνα με τις υποσχέσεις του Μοναχισμού.

Με την πάροδο όμως του χρόνου, ξεθύμανε εκείνη η πρώτη ευλάβεια και λίγο το αδελφικό θάρρος, λίγο το θέλημα που με τέχνη και πολλή μαστοριά βάνει ο διάβολος, άρχισαν να κάνει ο καθένας ό,τι ήθελε, χωρίς να ρωτάει τον άλλον. Συνέχεια

Η νηστεία των Χριστουγέννων και η ωφέλεια των ψυχών από το Ιερό Σαρανταλείτουργο

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο

Το Ιερό Σαρανταλείτουργο, κατά την διάρκεια της νηστείας των Χριστουγέννων, υπέρ υγείας ζώντων και υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Στο υπέροχο βιβλίο «Ιωάννης της Κροστάνδης», (εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου), διαβάζουμε: «Στην Θεία Λειτουργία τελείται το μυστήριο της αγάπης. Και η αγάπη στην ουσία της είναι μεταδοτική. Η αγάπη, ιδιαίτερα η θεία, σπεύδει να σκορπίσει το φώς της, την χαρά της όλους… Και συμπληρώνει: ω αγάπη τελειότατη! ω αγάπη, που τα πάντα αγκαλιάζεις! Ω αγάπη ισχυρότατη! Τι να προσφέρουμε σαν ευγνωμοσύνη στον Θεό για την αγάπη Του προς εμάς; Η αγάπη αυτή βρίσκεται στην θυσία του Χριστού, που προσφέρεται για την απελευθέρωση όλων από κάθε κακία…». Συνέχεια