Δεν διδάξαμε στα παιδιά μας … τι σημαίνει επιθυμία και τι ανάγκη

Μερόπη Σπυροπούλου:

«Δεν διδάξαμε στα παιδιά μας να ξεχωρίζουν τα ουσιώδη από τα επουσιώδη, τι σημαίνει επιθυμία και τι ανάγκη»

Παρακολουθείστε την ομιλία εδώ-> http://www.youtube.com/watch?v=57zuveKMCzY
Σύνδεσμος: http://synodoiporia.blogspot.com/2013/10/blog-post_3097.html

Χειμερινὴ παραμυθία

Χειμερινὴ παραμυθία

π. Κωνσταντίνου Καλλιανού

Καὶ κάθε βράδυ, ποὺ περνῶ,

τὸ φῶς αὐτὸ μοῦ μοιάζει

σὰν ἕνα βλέμμα φωτεινὸ

βαλμένο ἐκεῖ ἀπ᾿ τὸν οὐρανὸ

νὰ μᾶς κοιτάζει.

Κι ἔτσι, μέσ᾿ ἀπ᾿ τὰ κλαριά,

ποὖναι γερμένα ἐμπρός του,

τὸ βλέπω πάντα ἀπὸ μακριὰ

καὶ μοὖναι σὰν παρηγοριὰ

τὸ δειλὸ φῶς του.

Μιχ. Δ. Στασινόπουλος

Γιὰ ἕνα ἐκκλησάκι κάνει λόγο ὁ ποιητής, ἕνα ἐκκλησάκι ποὺ τὸ ἀχνοφωτίζει τὸ ἀγαθὸ φῶς τοῦ καντηλιοῦ, τὸ ὁποῖο ἀγρυνεῖ καὶ συνάμα συντροφεύει τοῦ Ἁγίους καὶ ὄχι μόνο. Κι ὅπως διαπιστώνει  ὁ κάθε πιστός, ἀλλὰ καὶ καλοπροαίρετος ἄνθρωπος, αὐτὸ τὸ ἰλαρὸ φῶς εἶναι πολὺ πιὸ ἰσχυρότερο καὶ συνάμα περισσότερο ἱεροπρεπὲς ἀπὸ κάθε ἄλλο φῶς τεχνητό, ὅσων «κηρίων»κι ἄν εἶναι κι ὅσους χρωματισμοὺς  κι ἄν κατορθώνει νὰ δείξει. Γιατὶ αὐτὸ τὸ χρυσαφένιο, ταπεινό, φιλάγιο καὶ θιλόθερο φῶς, ἀνοίγει τὴν πύλη τῆς κατανύξεως καὶ μᾶς εἰσοδεύει σὲ χώρους ἡσυχίας, προσευχῆς, σιωπῆς καὶ Χαριτος θείας, γιὰ νὰ καταστοῦμε «κοινωνοὶ Θεοῦ».

Ὅταν σὲ καιροὺς σφοδροὺς καὶ χειμωνιάτικους τὸ ἠλεκτρικὸ τὸ φῶς κόβεται, τὶς ζοφερὲς αὐτὲς νύχτες, ἄν περάσεις ἀπὸ μιὰ ἐκκλησιά, ποὺ τὴ ραμφίζει τὸ ἀνεμόβροχο,  ἀναγαλλιάζει ἡ ψυχή σου, καθὼς ἀνεβαίνει στοργικὴ καὶ θεόσταλτη ἡ παραμυθία ἀπὸ τὸ παρήγορο καὶ συνάμα τόσο οἰκεῖο γιὰ τὴν ψυχὴ φῶς ποὺ ἀφήνουν τὰ λαδοκάντηλα. Νομίζεις ὅτι ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς σὲ κουβεντιάζει ὁ Θεός, σοῦ ρίχνει βλέμμα πατρικῆς ἐπίβλεψης καὶ ἔγνοιας. Μπορεῖ ὁ καιρὸς νὰ ἔχει κλείσει κάθε ἐπικοινωννία μὲ τὸν ἔξω κόσμο, νὰ ταξιδεύει τὸ νησὶ πάνω στὰ σφοδρὰ κύμματα, νὰ σείονται τὰ θεμέλια, ὅμως αὐτὸ τὸ λιτό, ἰλαρό, πανευλόγητο φῶς γλινετια ἀυτόματα ἐφαλτήριο αἰσιοδοξίας κι ἐλπίδας, ὅτι δηλαδή τὸ ἔλεός Του εἶναι μαζί μας, ὅπως καὶ ἡ παρουσία Του. Ποὺ τὴν ἑρμηνεύει αὐτὴ ἡ τόσο ἁπλῆ, ταπεινὴ καὶ εὐώδης ἁγιοπνευματικὰ εἰκόνα τῶν ἀναμμένων κανδηλιῶν…

 

Μαρτυρίες για τη θεία λειτουργία

Αρχιμ. Ιωακείμ Σπετσιέρης
Στη Μονή του Αγίου Σάββα (στα Ιεροσόλυμα) γνώρισα και τον ιερομόναχο Γερμανό. Αυτός καταγόταν από την Κέρκυρα και ασπάσθηκε τον μοναχισμό από νεαρής ηλικίας. Απλός, άκακος,
απονήρευτος, μειλίχιος, ταπεινός και υπόδειγμα αληθινού μοναχού. Στη Μονή του Αγίου Σάββα υπάρχει η συνήθεια, στη λειτουργία, όταν γίνει η μεγάλη είσοδος, ο νεωκόρος να τραβάει τα παραπετάσματα που είναι δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας, και ο λειτουργός ιερέας κλείνεται, κατά κάποιο τρόπο, στην αγία τράπεζα. Αυτό γίνεται για να αφιερωθεί εντελώς ο λειτουργός ιερέας στην τέλεση του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας. Κατά την τετάρτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το έτος 1888 ιερουργούσε στον καθολικό (κεντρικό) ναό ο ιερομόναχος  Γερμανός. Εγώ ήμουν στον δεξιό χορό μαζί με τους ψάλτες. Κοντά μου στεκόταν ο ιερομόναχος Κύριλλος, αδελφός της Μονής, ηλικίας εβδομήντα ετών. Αφού έγινε η μεγάλη είσοδος και εισήλθε  στο θυσιαστήριο (το άγιο βήμα) με τα τίμια δώρα ο λειτουργός ιερομόναχος Γερμανός, έσυρε ο νεωκόρος τα δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας παραπετάσματα.
Όταν ο ιερουργών Γερμανός εξήλθε στη βασιλική θύρα, για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του ως φλόγα πυρός. Νόμισα ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη και είπα με
συγκίνηση προς τον ιερομόναχο Κύριλλο που στεκόταν κοντά μου: «Τι έπαθε ο παπα-Γερμανός;» «Σώπα», μου λέει, «τον άρπαξε η θεία χάρη. Δεν είναι πλέον πνευματικά σε αυτό τον κόσμο,
βρίσκεται πνευματικά στον ουρανό· δεν βλέπεις ότι μηχανικά και σαν αφηρημένος κάνει τις κινήσεις;»

Του λέω: «Πρώτη φορά το έπαθε αυτό ή και άλλοτε;» «Πάντοτε όταν ιερουργεί, του συμβαίνει αυτό». Από τότε παρατηρούσα και πάντοτε, όταν ιερουργούσε, αρπαζόταν από τη θεία χάρη. Δεν τολμούσα όμως να του πω τίποτε. Όταν χειροτονήθηκα ιερέας, είπα μια μέρα προς αυτόν: «Παπα-Γερμανέ, διάβασα σε ιερά βιβλία ότι πολλοί ιερείς παλιά, όταν έκαναν τη μεγάλη είσοδο κρατώντας τα τίμια δώρα, δεν πατούσαν στη γη, αλλα φέρονταν στον αέρα. Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι ιερείς;» «Μη αμφιβάλλεις», μου είπε, «μη τυχόν και πάθεις και συ κάτι τέτοιο!» Και όντως, την επόμενη Κυριακή, κατά την οποία ήμουν εφημέριος, λειτουργούσα στον καθολικό ναό της Μονής. Όταν βγήκα στη μεγάλη είσοδο κρατώντας επί της κεφαλής μου το άγιο δισκάριο με τον άγιο άρτο και στο δεξί μου χέρι το άγιο ποτήριο με το άγιο αίμα, ύψωνα τα πόδια μου διότι δεν έβρισκα στερεό έδαφος να πατήσω· ο δε ιερομόναχος Γερμανός στεκόταν μέσα στο θυσιαστήριο. Όταν τελείωσε η θεία λειτουργία πήγα στο δωμάτιό μου για να ησυχάσω λίγο.

Μετά παρέλευση μιας ώρας ήλθε ο ιερομόναχος Γερμανός και μου λέει: «Γιατί σήμερα, κατά τη μεγάλη είσοδο, σήκωνες τα πόδια σου;»

«Πάτερ Γερμανέ», του είπα, «δεν ξέρω τι μου συνέβη· δεν έβρισκα στερεό έδαφος να πατήσω». «Αυτό είναι», μου είπε, «μεταφερόσουν στον αέρα κρατούμενος από θείους αγγέλους. Πίστευε
λοιπόν και μη ερεύνα, διότι το μυστήριο της θείας ευχαριστίας είναι μέγα μυστήριο». «Μα μόνο κατά τη μεγάλη είσοδο κρατούν τον λειτουργό οι θείοι άγγελοι στον αέρα;» «Ναι· διότι
τότε φέρει επάνω του τα τίμια δώρα· όταν τα αποθέσει, τότε η χάρη ενεργεί στο πνεύμα του λειτουργού, το οποίο μεταρσιώνεται στον φωτεινό και ουράνιο κόσμο».
«Πάτερ Γερμανέ», του είπα μια μέρα, «σε παρακαλώ, πες μου, παρίστανται άγγελοι κατά τον καιρό της θείας ιερουργίας;»
«Μάλιστα», μου λέει, «παρίστανται με ευλάβεια και άπειρο σεβασμό. Και αν ο λειτουργός είναι άξιος, αισθάνεται την παρουσία των αγγέλων και πνευματικά στο βάθος της καρδιάς ακούει την
αγγελική μελωδία, με την οποία υμνούν το πανάγιο όνομα της Παναγίας Τριάδος, ενώ το πνεύμα του γεμίζει θεία ευφροσύνη και αρπάζεται από τη θεία χάρη σε πνευματική θεωρία και νοερά
αισθάνεται το ουράνιο εκείνο φως, τον Θεό. Οι δε θείοι άγγελοι που είναι στο θυσιαστήριο υποβοηθούν νοερά το πνεύμα του ιερουργού στο να φαντάζεται τα ουράνια κάλλη και το ύψος της
θυσίας».
Τη στιγμή εκείνη αλλοιώθηκα πνευματικά, ενώ ο Γερμανός δάκρυσε και με πολλή συγκίνηση μου είπε: «Πάτερ Ιωακείμ, αν ξέραμε ποια δόξα και πνευματική ευφροσύνη παρέχει σ’ εμάς η κοινωνία των θείων Μυστηρίων, τα πάντα θα θυσιάζαμε, και την ίδια τη ζωή μας, για να κοινωνήσουμε αξίως.

Η θεία Κοινωνία μας ενώνει ή, να πω καλύτερα, μας συνταυτίζει με τον Χριστό και μας κάνει όχι κατά φύση, αλλά κατά χάρη υιούς Θεού, σύμφωνα με το ρητό: Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων
μου το αίμα, εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ (Ιω. 6:54)».
Από το βιβλίο: Απομνημονεύματα του αρχιμανδρίτου Ιωακείμ Σπετσιέρη. Τόμος Α’. Έκδ. Ι. Κ. «Σύναξις των Αγίων
Αναργύρων», Άγιον Όρος 1998, σελ. 145.

http://www.koinoniaorthodoxias.org

Πώς γεννιέται η αγάπη στο Θεό

Πώς γεννιέται η αγάπη στο Θεό, πώς εκδηλώνεται και τι αποτελέσματα έχει

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

  • Όπως η μνήμη της φωτιάς δεν ζεσταίνει το σώμα, έτσι και η πίστη χωρίς αγάπη δεν φέρνει στην ψυχή το φωτισμό της γνώσεως.
  • Όποιος αγαπάει το Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του, αν και τον δυσαρεστούν τα πάθη εκείνων που δεν έχουν ακόμα καθαριστεί. Γι’ αυτό και χαίρεται με αμέτρητη και ανέκφραστη χαρά όταν αυτοί επιστρέφουν και διορθώνονται.
  • Όποιος βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του για οποιονδήποτε άνθρωπο και για οποιοδήποτε φταίξιμο του, αυτός έχει αποξενωθεί τελείως από την αγάπη στο Θεό. Γιατί η αγάπη στο Θεό δεν ανέχεται καθόλου το μίσος εναντίον του ανθρώπου.
  • Δεν έχει ακόμα τέλεια την αγάπη όποιος αλλάζει διάθεση απέναντι στους ανθρώπους ανάλογα με τις διαθέσεις εκείνων, τον ένα για παράδειγμα τον αγαπάει και τον άλλον τον μισεί, ή τον ίδιο άνθρωπο άλλοτε τον αγαπάει και άλλοτε τον μισεί για τις ίδιες αιτίες.

Από το βιβλίο «Μικρός Ευεργετινός», Ι. Μ. Παρακλήτου.

 

Ειρήνη. Από τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη!

Όλοι επιθυμούν την ειρήνη, μα δεν ξέρουν πώς να την αποκτήσουν .
Ο Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε από θυμό και παρακάλεσε τον Κύριο να τον ελευθερώσει από αυτό το πάθος . Ο Κύριος εμφανίστηκε σ ‘ αυτόν και του είπε :
«Παΐσιε , αν θέλεις να μην οργίζεσαι, μην επιθυμείς τίποτε , μη κρίνεις και μη μισήσεις κανένα και θα έχεις την ειρήνη».
Έτσι κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημα του να υποχωρεί
έναντι του Θεού και των ανθρώπων, θα είναι πάντα ειρηνικός στην ψυχή.
Όποιος όμως αγαπά να κάνει το θέλημά του, αυτός δεν θάχει ειρήνη …  Συνέχεια