Γ​ιατί με βάπτισαν χωρίς να με ρωτήσουν;

Από: choratouaxoritou.gr

-Γιατί δεν αποφασίζουμε μόνοι μας, αν θέλουμε να βαπτιστούμε και να γίνουμε Χριστιανοί;
-Γιατί μας βαπτίζουν νήπια καταστρατηγώντας την ελευθερία μας;

Ερωτήματα που ακούγονται συχνά και μας προκαλούν, με τη σειρά μας, να ρωτήσουμε:

-Όταν το νήπιο είναι άρρωστο και χρειάζεται γιατρό, μήπως πρέπει πρώτα να το ρωτήσουμε για να τον φωνάξουμε;

-Μήπως το φάρμακο που του δίνουμε του στερεί την ελευθερία να επιλέξει αν θα γιατρευτεί;

Ζητάμε προηγουμένως τη συγκατάθεσή του, όταν το εμβολιάσουμε;

-Καταστρέφουμε την ελευθερία του, όταν του δίνουμε φαγητό ή το ντύνουμε;

-Το ρωτάμε ποια γλώσσα επιθυμεί να μιλάει;

-Το ρωτάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο;

Τη σωματική υγεία του παιδιού τη φροντίζουμε, χωρίς να το ρωτήσουμε.

Την πνευματική υγεία του δεν θα την αποκαταστήσουμε στην πρωταρχική της ωραιότητα; Είναι μικρότερης σημασίας η πνευματική του υγεία; Συνέχεια

Η ειλικρίνεια μεταξύ γονέων και παιδιών

Πρέπει να αναφερθούμε και στο θέμα της ειλικρινείας. Λίγοι γονείς είναι ειλικρινείς απέναντι στα παιδιά. Χωρίς δηλαδή καθόλου να σκέπτονται σοβαρά, χωρίς καθόλου να λαμβάνουν σοβαρά υπ’ όψιν τα παιδιά, τους λένε ψευτιές. Τάχα γιατί τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν, τάχα γιατί τα παιδιά πρέπει να μη μάθουν κάτι, τάχα γιατί πρέπει με αυτόν τον τρόπο να ξεγελάσουν τα παιδιά. Να πούμε επίσης ότι τα παιδιά, και το μικρότερο και το μεγαλύτερο, και το χαριτωμένο και το μη χαριτωμένο, και το αρρωστιάρικο και το ζωηρό, το πιο ζωντανό, το πιο αθλητικό, πρέπει να αισθάνονται τόσο άνετα μέσα στο σπίτι, μπροστά στον πατέρα και στη μητέρα, ώστε να μπορούν να λένε ό,τι θέλουν να πουν. Δηλαδή το παιδί να μη σκέπτεται: «Να το πω αυτό ή να μην το πω; Άραγε, αν το πω, μήπως με μαλώσει ο μπαμπάς; Αν το πω, μήπως με κτυπήσει η μαμά;» Και το παιδί πιθανόν μερικές φορές να έχει να πει πράγματα που είναι χρήσιμα, πράγματα που πρέπει να λεχθούν, και τα οποία, αν δεν τα πει, θα μείνουν μέσα του και θα δημιουργήσουν πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση.
Όταν το παιδί δεν αισθάνεται άνετα απέναντι στον πατέρα και στη μητέρα, πώς θα πει αυτά τα οποία έχει να πει; Είναι ανάγκη το παιδί να μπορεί να μιλήσει. Ας κάνει λάθη, ας πει υπερβολές, ας πει φανταστικά πράγματα. Με τρόπο η μητέρα ή ο πατέρας θα προσπαθήσουν να του διορθώσουν μερικά πράγματα, θα προσπαθήσουν να φορμάρουν αυτά τα οποία είπε το παιδί, ποτέ όμως να μη του μιλήσουν με τέτοιον τρόπο που το παιδί έπειτα να φοβάται να εκδηλώνεται και να λέει κάθε φορά αυτά που θα ήθελε να πει. Και μια και κάναμε λόγο για το ψέμα στα λόγια των γονέων, να πούμε το εξής: Όταν το παιδί ξέρει ότι οι γονείς συνήθως δεν του λένε την αλήθεια, αλλά πότε το ένα και πότε το άλλο, όταν το παιδί ξέρει ότι του λένε υποσχέσεις ψεύτικες ή ακόμη και απειλές ψεύτικες, π.χ., «θα φωνάξω τον χωροφύλακα» –αφού δεν θα τον φωνάξεις, γιατί λες «θα φωνάξω τον χωροφύλακα»;– τότε κλονίζεται η εμπιστοσύνη του προς τους γονείς. Δεν θα καταλάβει το παιδί ότι οι απειλές είναι ψεύτικες; Γιατί να μην του πεις πιο κοφτά: «Άκουσε, παιδί μου· έτσι που κάνεις, με στενοχωρείς»; Να πει κανείς στο παιδί αληθινά πράγματα. Έτσι  δημιουργείται η εμπιστοσύνη απέναντι των γονέων, και έτσι η καρδούλα του παιδιού ανοίγει και λέει ό,τι έχει να πει. Η εμπιστοσύνη αυτή δημιουργείται επίσης, όταν τεντώνει κανείς το αυτί να ακούσει. Συνέχεια

π. Συμεών Κραγιόπουλος: Ο πόνος οργώνει βαθιά την ψυχή

 

Ο πόνος φέρνει στην ψυχή περισσότερη ωφέλεια από οτιδήποτε άλλο. Μέσα μας, το θέλουμε δεν το θέλουμε, το καταλαβαίνουμε δεν το καταλαβαίνουμε, έχουμε πολλή φιλαυτία –φιλαυτία σημαίνει αγάπη στον εαυτό μας– πολύ εγωισμό.
Όσο κι αν προσπαθεί κανείς με την προσευχή του ή με άλλους τρόπους να ξεφύγει από τον εαυτό του και να δοθεί στον Χριστό, δεν είναι εύκολο να το κάνει, διότι λυπάται τον εαυτό του, αγαπά τον εαυτό του και δεν αντέχει να τον ζορίσει, να τον κουράσει παραπάνω από όσο δέχεται ο εαυτός του.

Είναι δηλαδή σαν τον γιατρό: όσο καλός γιατρός κι αν είναι κάποιος όταν χειρουργεί άλλους, εάν υποθέσουμε ότι θα θελήσει να κάνει έστω και μια μικρή επέμβαση στον εαυτό του –να αφαιρέσει, π.χ., ένα ξένο σώμα που μπήκε στο πόδι του ή να καθαρίσει μια πληγή– δεν θα τα καταφέρει· καθώς θα βλέπει ότι κόβει τον ίδιο τον εαυτό του, το χέρι του δεν θα είναι σταθερό, θα αρχίσει να τρέμει κτλ. Μόνος του κανείς δεν σφάζει τον εαυτό του.

Έτσι και με την προσευχή. Όσο κι αν προσευχηθούμε, δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. Ο Θεός βέβαια ακούει την προσευχή μας· όμως το θέμα δεν είναι αν μας ακούει ο Θεός. Το θέμα είναι πόσο εμείς δίνουμε τον εαυτό μας στον Θεό, πόσο όντως απαρνούμαστε τον παλαιό άνθρωπο, πόσο απαρνούμαστε τον εγωισμό μας, την υπερηφάνειά μας, τη φιλαυτία μας. Αυτό είναι κάτι που στοιχίζει, και δεν το κάνει εύκολα ο άνθρωπος. Όταν όμως έρθει ο πόνος, ο οποιοσδήποτε πόνος, είτε σωματικός είτε ψυχικός, είναι αλλιώς.

Όταν λοιπόν έρχεται ο πόνος, καθόλου δεν μας ρωτάει. Δεν παίρνει την άδειά μας, για να εμφανισθεί ούτε ποτέ θα μας ρωτήσει: «Θέλεις να σε πονέσω λίγο παραπάνω, λίγο πιο βαθιά ακόμη; Θέλεις να σε ζορίσω λίγο περισσότερο;» Δεν θα μας πει ποτέ έτσι ο πόνος. Έρχεται, μας πονάει, χωρίς να μας λογαριάζει. Όταν όμως κάνεις προσευχή ή οποιαδήποτε άλλη αρετή, την κάνεις όσο θέλεις και ως εκεί που θέλεις. Και μετά μπορεί να πεις: «Δεν μπορώ άλλο». Αν ήταν στο χέρι σου, και για τον πόνο έτσι θα έλεγες: «Φθάνει τόσο· δεν μπορώ άλλο να πονώ». Όμως, δεν είναι στο χέρι σου ούτε σε ρωτάει ο πόνος. Συνεχίζει να σε πονάει κι άλλο κι άλλο… Αν ήταν στο χέρι σου, θα άντεχες μια δυο μέρες και μετά θα έλεγες: «Τώρα άλλο δεν μπορώ· ας σταματήσω». Ο πόνος όμως μπορεί να πάει όχι δυό μέρες αλλά δυό μήνες· μπορεί να πάει δυό χρόνια, μπορεί να πάει πολύ. Συνέχεια

Να ανταποκριθούμε στην αγάπη του Θεού ;

Ήταν δύο άνθρωποι μοναχοί, που κάποτε ο διάβολος τους παρέσυρε και εγκατέλειψαν την έρημο, το σχήμα και έγιναν λαϊκοί. Κάποτε ο Θεός επέβλεψε, εμνήσθη τους κόπους της ασκήσεως και της αφιερώσεως και τους φωτίζει να γυρίσουν πίσω. Επιστρέφουν στην σκήτη, εξομολογούνται τις αμαρτίες τους, και οι Πνευματικοί τούς έβαλαν κανόνα, ένα χρόνο ο καθένας χωριστά, να ζήσει έγκλειστα, δηλαδή να μην βλέπουν άνθρωπο, αλλά μόνο να προσεύχονται και να τους δίνουν λίγη τροφή. Με τον κανόνα ενός χρόνου, θα τους συγχωρούσαν το σφάλμα και θα τους έδιναν τη θεία Κοινωνία. Μετά από ένα χρόνο τους έβγαλαν από την έγκλειστη ζωή της μετανοίας. Ο ένας φαινόταν λαμπρός, με πρόσωπο όχι πολύ στεγνό, αλλά ευχάριστο. Ο άλλος ήταν καταβεβλημένος.

Η τροφή ήταν η ίδια, τ’ αμαρτήματα ήταν τα ίδια, αλλά στο πρόσωπο φαινόταν η διαφορά τους.
Ερώτησαν τον ένα:
«Εσύ, πάτερ, τί σκεφτόσουν κλεισμένος μέσα στο κελί σου;»
«Σκεφτόμουν ότι λύπησα το Θεό, ότι κόλασα την ψυχή μου, σκεφτόμουν τι με περιμένει, σκεφτόμουν ότι θα ζήσω μετά των δαιμόνων. Ευρισκόμενος με την θεωρία κάτω στην κόλαση, έχανα την δύναμη, λυπόμουν πάρα πολύ και από τα δάκρυα στέγνωσα».
Ερώτησαν και τον άλλο:
«Εσύ, πάτερ, πώς ήσουν στην έγκλειστη μετάνοιά σου;»
«Εγώ, λέει, σκεφτόμουν την αγάπη του Θεού. Σκεφτόμουν πού ήμουν που με είχε παρασύρει ο δαίμονας και πώς το χέρι του Θεού με τράβηξε και μ’ έφερε πίσω στον όμορφο βίο της μοναχικής ζωής που έζησα, και αναπολούσα το πώς κατήντησα και πώς πάλι ο Θεός με τη Σταύρωσή Του, με το άχραντο Αίμα Του, πώς μ’ έφερε πάλι εδώ και μ’ αξίωσε να κοινωνήσω μετά από ένα χρόνο, και θα γίνω ελεύθερος, και θα ζω με τους πατέρες, όπως ήμουν πρώτα, και χαιρόμουν. Και η χαρά αυτή μ’ έκανε να μη νοιώθω αυτή τη στέγνωση και αυτή την κατάθλιψη». Συνέχεια

Τι σημαίνει η φράση: «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν»;

Mέχρι περίπου τον 10ο αιώνα όταν ο Ιερέας έλεγε «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν» έμεναν μέσα στον Ναό μόνον οι μυημένοι, οι πιστοί χριστιανοί και ετελείτο το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Όσοι έμεναν, στο τέλος της Θ. Λειτουργίας, κοινωνούσαν όλοι.

Αυτή η προτροπή (τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν) είναι η ανδιαφισβήτητη απόδειξη ότι δεν ήταν πάντα ετσι τα πράγματα όπως σήμερα, ότι δεν ήταν όλοι οι ανθρωποι αυτονόητα μέλη της Εκκλησίας, ότι υπήρχε σαφής διάκριση ανάμεσα στους χριστιανούς και τους μή χριστιανούς και ότι για να γίνει κάποιος δεκτός ως χριστιανός και πλήρες μέλος της Εκκλησίας επρεπε να πληροί συγκεκριμμένες προϋποθέσεις.Αυτό το δεύτερο μέρος της θείας Λειτουργίας, στη Λειτουργία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, συμμετέχουν μόνο οι βαπτισμένοι πιστοί.

Οι κατηχούμενοι που δεν βαπτίστηκαν, οι εχθροί και οι αμύητοι στα δεδομένα της Εκκλησίας αποκλείονται. «Οι κατηχούμενοιι προέλθετε» «τάς θύρας τάς θύρας εν σοφία Πρόσχωμεν»! Γιατί;

Διότι οι αβάπτιστοι, οι εχθροί και γενικά οι αμύητοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις για να κατανοήσουν και να συμμετάσχουν στα υπό της Εκκλησίας τελούμενα και ιδίως στο Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας.
Η Θ. Λειτουργία, ιδίως το Β΄ μέρος είναι μόνο για τους πιστούς. Οι εχθροί και οι αμύητοι χρειάζονται κατήχηση, βάπτισμα και μεγάλη προετοιμασία προκειμένου να κατανοήσουν τα Μυστήρια της Εκκλησίας. Αυτή τη σημασία έχουν οι λόγοι του Χριστού: «Μή δώτε το άγιον τοίς κυσί (σκυλιά) μηδέ βάλητε τοίς μαργαρίτες υμών (ό,τι πολύτιμο έχετε) έμπροσθεν των χοίρων» (Μάτθ. ζ΄ 6).

Όμως αυτή η φράση, πέρα από την κυριολεκτική και πρακτική της προσταγή, κρύβει (για τους πιστούς) και έναν βαθύτατο συμβολισμό. Ο ιερός Καβάσιλας ερμηνεύοντας την Θ. Λειτουργά αναφέρει:
«Τας θύρας, τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν», συμπληρώνει ο λειτουργός. Μ’ αυτό θέλει να πει: «Ανοίξτε διάπλατα όλες τις πόρτες, δηλαδή τα στόματα και τα αυτιά σας, στην αληθινή σοφία, δηλαδή σε όσα υψηλά μάθατε και πιστεύετε για το Θεό. Αυτά συνεχώς να λέτε και να ακούτε, και μάλιστα με ζήλο και προσοχή».Τότε οι πιστοί απαγγέλλουν δυνατά το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω εις έναν Θεόν…»).

ι. ν. αγ. Νικολάου Περάματος

 

Ο άγιος Παΐσιος για τον Μοναχό Παχώμιο Ιβηροσκητιώτη

Από τον άγιο Παΐσιο, στο Κελλί Παναγούδα της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου, ακούσαμε για τον μακαριστό αδελφό π. Παχώμιο. Μας είπε τα εξής ο π. Παΐσιος γι’ αυτόν το ασκητή υποτακτικό:

Πατέρες, την ευχή του π. Παχωμίου να έχουμε όλοι. Ήταν απλός στους τρόπους και είχε πάντα ισχυρούς αγαθούς λογισμούς. Λογω της πολλής του απλότητας, όλους τους λογισμούς του τους μετέτρεπε σε αγαθούς. Χαιρόταν πολύ να κάνει υπακοή. Ένα βράδυ ο Γέροντάς του τον έστειλε να πάει στη Μονή Ιβήρων, κυρίαρχη Μονή της Σκήτης τους, και να δώσει ένα μπουκάλι ρακί σε κάποιον Ιερομόναχο αυτής, με κρυφό τρόπο, ώστε να μη γίνει και στους άλλους αντιληπτός. Παρότι ο τρόπος του εγχειρήματος θα μπορούσε να σκανδαλίσει τον υποτακτικό, διότι έδεσε το μπουκάλι με σχοινί και το τράβηξε επάνω ο εν λόγω Ιερομόναχος εν καιρώ νυκτός, όμως εκείνος έκαμε υπακοή στον Γέροντά του, χωρίς να εξετάσει αν ο τρόπος είναι σωστός ή όχι.

Καθημερινά δούλευε σε οποιαδήποτε υπηρεσία του ανέθετε ο Γέροντάς του. Γι’ αυτή την υπακοή του αισθανόταν μεγάλη χαρά. Τα πόδια του γίνονταν φτερά, και κυριολεκτικά πετούσε για την κάθε υπηρεσία. Ο ίδιος έλεγε παντού με πολλή απλότητα στους άλλους Πατέρες της Σκήτης: «Τι χαρά έχω, τι χαρά! Έκανα υπακοή στον Γέροντα. Μ’ έστειλε ο Γέροντας στην υπακοή. Πήγα το μπουκάλι στον τάδε ιερομόναχο της Μονής Ιβήρων. Η μεγάλη πόρτα ήταν κλειστή. Έδεσα το μπουκάλι με σχοινί, εκείνος το ανέβασε επάνω…»

Ο Γέροντάς του δεν ήταν πολύ αυστηρός Μοναχός. Πολλές φορές σύχναζαν στο κελλί του λαϊκοί, εργάτες, κυνηγοί. Έτρωγαν μαζί, συζητούσαν κοσμικά πράγματα, Αλλά ο π. Παχώμιος δεν σκανδαλιζόταν με όλα αυτά. Είχε φθάσει σε μέτρα απαθείας. Όλους τους υπηρετούσε, τους μετέφερε νερά, φαγητά, αλλά δεν συζητούσε μαζί τους, ούτε καθόταν να ακούσει τι έλεγαν. Στην ψυχή του βέβαια είχε μεγάλη ευφροσύνη και ειρήνη και Χάρη Θεού.

Συνέχεια

Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου

Συλλογή Αποφθεγμάτων

  • Κράτησε, Κύριε, γεμάτη την ψυχή μου με την ακαταμάχητη παρουσία σου!
  • Είναι αδύνατο να σε πιάσει η απελπισία, όταν θυμηθείς ότι βοηθός και ενισχυτής σου είναι ο Παντοδύναμος Θεός.
  • Μπορεί οι άνθρωποι να κάνουν χρήματα, όμως τα χρήματα δεν κάνουν ανθρώπους.
  • Σου είναι αδύνατο να μάθεις εκείνο, που νομίζεις ότι ήδη γνωρίζεις.
  • Το μυστικό της προσευχής είναι η μυστική προσευχή.

Isagiatriados.com 

Δείτε 10 παγκόσμια γεωλογικά θαύματα!

Το μεγαλείο της φύσης σε όλη του την έκταση, μέσα από εντυπωσιακούς γεωλογικούς σχηματισμούς.

  1. Salar de Uyuni, Βολιβία

Το Salar de Uyuni βρίσκεται στις Άνδεις της Βολιβίας και αποτελούσε  τη μεγαλύτερη λίμνη από αλάτι στον κόσμο. Η λίμνη έχει ξεραθεί εδώ και  πολλά χρόνια με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ένα συμπαγές ίζημα από  αλάτι που περιλαμβάνει το 50- 70% των παγκόσμιων αποθεμάτων λιθίου.  Ωστόσο, δεν είναι αυτός ο λόγος που το μέρος αυτό είναι τόσο διάσημο.  Κατά τη διάρκεια της περιόδου των βροχών, το νερό της λίμνης δημιουργεί  τον μεγαλύτερο καθρέφτη πάνω στη γη. Μπορεί δηλαδή κάποιος να δει τον  ουρανό και τα σύννεφα κάτω από τα πόδια του και να νοιώσει σαν να  περπατά πάνω σε αυτά. Παρά το γεγονός ότι είναι ένα απομονωμένο μέρος,  προσελκύει πολλούς τουρίστες από όλο τον κόσμο.

Συνέχεια

Τι συμβαίνει όταν αρνούμαστε τον Χριστό

(Κυριακή Ε΄ Ματθαίου (8.28 – 9.1)

Ο Κύριος έφυγε από το χωριό των Γεργεσηνών και δεν ξαναπήγε πια, αφού δεν ήταν ευπρόσδεκτος. Ο Κύριος αποχωρεί και αναχωρεί από μπροστά μας όταν έτσι θέλουμε. Το μεγαλείο της «κενώσεως» και ταπεινώσεως του Κυρίου (Φιλ. 2.7) από άλλη άποψη: Σέβεται το αυτοπροαίρετο που Αυτός μας έδωσε «κατ’ εικόνα» Του (Γεν. 1.27) και αποσύρεται όταν Του λέμε «Παρακαλώ, άδειασέ μας τη γωνιά»…

Τί γίνεται ύστερα; Οι Γεργεσηνοί κράτησαν αντί για τον Θεάνθρωπο τους χοίρους των. Έτσι συμβαίνει και με τον άλογο ασεβή που «συντάχθηκε με τα κτήνη τα ανόητα και ομοιώθηκε με αυτά» (Ψαλμ. 48.13). Ζουν οι χοίροι του όταν και επειδή διώχνει την Αυτοζωΐα, τον Κύριο, όταν και επειδή Του κόβει τον δρόμο και δεν Τον αφήνει να καθαρίσει τον βόρβορο και την κόπρο του Αυγεία, το υποπροϊόν των βρωμερών αγελαίων παθών. Διαπερνά κάποτε μια ηλιαχτίδα το σκοτάδι, μα της κλείνει το άνοιγμα για να μείνει στον ζόφο του.

Επαναστατεί ωστόσο η τάξη των πραγμάτων. Του καταλογίζει μεγάλη ηλιθιότητα και τον τιμωρεί δεόντως: Παραδίνεται «εις αδόκιμον νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα» (Ρωμ. 1.28). Δεν πήρε τον Χριστό που ήρθε στο όνομα του Πατρός, ως αντιπρόσωπος της Αγίας Τριάδος; Θα πάρει άλλο ψευτομεσσία που έρχεται στο όνομα το δικό του (Ιω. 5.43). Γι’ αυτό τρέχει ο μωρός και περιπίπτει από μάγο σε μάγο και από μάντη σε γόητα, σε κοινούς απατεώνες ή όργανα και ενεργούμενα αληθινά του Βεελζεβούλ. Συνέχεια

Γέροντας Παΐσιος: Αφιέρωμα του ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ στον τελευταίο Άγιο της Ορθοδοξίας μας. Τι λένε όσοι τον γνώρισαν – Δείτε σπάνια βίντεο

Στις  12 Ιουλίου η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερά μνήμη του νεοφανούς Οσίου Παϊσίου του αγιορείτου, ο οποίος εκοιμήθη στις 12 Ιουλίου 1994 και η αγιοκατάταξή του έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2015 από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924, λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (εορτάζει στις 10 Νοεμβρίου), τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε. Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου. Το 1953, σε ηλικία 29 ετών, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, μπήκε στο Άγιον Όρος και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα εμόνασε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου όπου το 1956, εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος». Το 1958 εγκαταστάθηκε στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα την οποία και ανεκαίνισε. Τo 1962 μετέβη στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Επανήλθε στο Άγιο Όρος το 1964, καθώς η υγεία του κλονίσθηκε. Το 1966 ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Νοσοκομείο Παπανικολάου. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μετακινήθηκε στα Κατουνάκια. Το 1968 ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού. Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Μετά το 1993 παρουσίαζε αιμορραγίες και το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος. Στο νοσοκομείο «Θεαγένειο» της Θεσσαλονίκης έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 χειρουργήθηκε. Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 και ώρα 11:00’ και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το Πατριαρχείο Μόσχας και το κινηματογραφικό στούντιο ΠΟΚΡΟΒ δημιούργησε για την παγκόσμια Ορθοδοξία μια ταινία ντοκιμαντέρ 6 επεισοδίων συνολικής διάρκειας 5 ωρών με θέμα την αγιασμένη ζωή και το έργο του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.

Στο επόμενο βίντεο ακούστε τον Άγιο να ψέλνει:

Ακολουθεί μια ομιλία του Μητροπολίτου Λεμεσού για τις εμπειρίες του από τον Άγιο και τα θαύματά του

Τα τελευταία του λόγια πριν κοιμηθεί:

Τέλος εδώ μπορείτε να κατεβάσετε την ακολουθία του Αγίου

Κάποιες σπάνιες φωτογραφίες του Αγίου Γέροντα:

Πηγή:http://www.pentapostagma.gr