Ἐπιτάφιος:μετάγγιση ἐλπίδας, δύναμης καί χαρᾶς ἀναστάσιμης

π. Ἀνδρέα Ἀγαθοκλέους

Στο τέλος της Άνοιξης, ανάμεσα σε λουλούδια, ευρίσκεται ο Εσταυρωμένος Ιησούς «νεκρός, γυμνός, άταφος», ως να τονίζει την αποτυχία Του να νικήσει τους εχθρούς Του και να δοξαστεί καταπατώντας και δείχνοντας έτσι την παντοδυναμία Του.

Κι όμως! Εκεί στον Επιτάφιο βρίσκεται ο νικητής του θανάτου! Στην αδυναμία Του κρύβεται το μεγαλείο Του! Στη σιωπή Του ετοιμάζεται η Ανάστασή Του!

Στις δύσκολες μέρες, προσωπικές και συλλογικές, ακόμα και παγκόσμιες, ο Επιτάφιος του Χριστού μάς λέει πως τα όποια γεγονότα δεν μπορούν να καθορίσουν τελεσίδικα και ουσιαστικά την πορεία της ζωής μας, γιατί πίσω και πέρα από αυτά μπορεί να ετοιμάζεται η εμπειρία της όντως Ζωής, αυτής που νικά το θάνατο οποιασδήποτε μορφής και που χωρίς τα θλιβερά γεγονότα δε θα τη ζούσαμε.

Για τον άνθρωπο που αγωνίζεται και θέλει να ζήσει τη ζωή του Χριστού, δεν υπάρχει απόγνωση, όποιες δυσκολίες και να περάσει, όσο πόνο ψυχικό ή σωματικό και να βιώσει, όσες πτώσεις και να έχει. Γνωρίζει πως και Αυτός στον οποίον πιστεύει γεύτηκε τις μορφές του θανάτου, εκτός της αμαρτίας, και άρα μπορεί να τον κατανοήσει και να συμπορευτεί.

Αν οι άνθρωποι, με την κακία που διαθέτουν και τη θεώρηση της ζωής που έχουν, προσπαθούν να σε κατεβάσουν στον Άδη, όπως το Χριστό, είναι βέβαιο πως, αν είσαι του Χριστού, τους συγχωρείς και ανασταίνεσαι.

Ακόμα κι αν οι αποτυχίες στο γάμο, στο επάγγελμα ή ακόμα και στην κοινωνική καταξίωση σου τονίζουν την αποτυχία σου και σε οδηγούν στην απογοήτευση, είναι αλήθεια πως, όπως μετά τον τάφο του Κυρίου σου, που ενώ βεβαίωνε το τέλος Του, ακολούθησε, πέρα από όποιους υπολογισμούς του κόσμου, η ένδοξη Ανάστασή Του, θα υπερβείς την κάθοδο σου στο Άδη, αν αποδεχτείς ταπεινά την αποτυχία.

Κι αν, ακόμα, όλα γύρω μιλούν για ατέλειωτες ασέληνες νύκτες, αν δεν στηριχτείς στο λογικό σου αλλά  στο σχέδιο του Θεού που έχει για σένα, και απαιτεί, βέβαια, εμπιστοσύνη και υπομονή, να είσαι βέβαιος ότι, όπως οι Μυροφόρες που πήγαν στον τάφο ανυποψίαστες για το τι θα συναντήσουν και είδαν τον τάφο κενό, θα βρεθείς μπροστά στο φως της δικής σου ανάστασης.

Στον Επιτάφιο του Χριστού ας ακουμπήσει ο κάθε πονεμένος, συγχυσμένος, ταλαιπωρημένος και αμαρτωλός άνθρωπος, για να του μεταδοθεί η ελπίδα, η δύναμη και η κρυφή χαρά της Ανάστασης του «δι’ ημάς σταυρωθέντος και ταφέντος Κυρίου».

http://isagiastriados.com/

Η Δίκη του Χριστού (Μια νομική ανάλυση)

 

του Χρήστου Δερμοσονιάδη (Δικαστή)

Όταν ο Πιλάτος βεβαιώθηκε για την αθωότητα του Χριστού και θέλησε να τον απολύσει τότε οι Ιουδαίοι φώναξαν: «Ημείς νόμον έχομεν και κατά τον νόμον ημών οφείλει αποθανείν, ότι Θεού υιόν εαυτόν εποίησε.» (Ιωάν.10′ 7). Αυτή είναι και η σημερινή θέση των Εβραίων. Ισχυρίζονται ότι ο Χριστός παρέβη πράγματι το Μωσαϊκό Νόμο και δίκαια κατεδικάσθη σε θάνατο.

Είναι δυνατόν όμως η ανθρώπινη Δικαιοσύνη να έφθασε σε τέτοια αντίθεση προς τη Θεία Δικαιοσύνη ώστε να καταδικάσει σε θάνατο τον ίδιο το Θεό και εν ονόματι του Νόμου να θανατώσει το Δημιουργό; Το βασικό λοιπόν ερώτημα είναι αν η δίκη του Χριστού ήτανε μία δίκαιη δίκη, κατά το ανθρώπινο μέτρο, αν δηλαδή έγινε σύμφωνα με το νόμο και τη δικονομία.

Η δικαιοσύνη την εποχή του Χριστού βρισκόταν
σε αρκετά ψηλό επίπεδο. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο σε λίγα θέματα υστερούσε από το σημερινό ευρωπαϊκό δίκαιο και το εβραϊκό ήτανε ιεροκρατικό και στηριζόταν στο Μωσαϊκό Νόμο. Συνέχεια