«Χαρά γίνεται εν ουρανώ ενώπιον των αγγέλων του Θεού, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. ιε” 10)

Εάν οι άνθρωποι πολλές φορές συγχαίρουν ο ένας τον άλλον για διάφορους λόγους τυπικώς, οι άγιοι άγγελοι συγχαίροντες πράγματι  μαζί μας, συμμετέχουν  με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση σε όλα τα ευτυχή γεγονότα που μας αφορούν. Και εφ” όσον δε είναι αυτοί «λειτουργικά πνεύματα, εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν», έχουν κάθε λόγον να χαίρουν για την μετάνοια και την σωτηρία του κάθε χριστιανού.Πράγματι:

α) «επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι», για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί γίνεται χαρά εν ουρανώ μεταξύ των αγγέλων του Θεού. Πανηγυρίζουν οι ουράνιες δυνάμεις. Για έναν άνθρωπον, για μια ψυχή, της οποίας γνωρίζουν την υπερκόσμια αξία της. Ενώπιον του Θεού και των αγίων αγγέλων Του και μία ψυχή είναι υπερπολύτιμος, εφ΄” όσον για αυτήν εσταυρώθη ο Υιός και Λόγος του Θεού «υπερ ου Χριστός απέθανε». Θα ευχόμουν από τα βάθη της καρδιάς μου, η ψυχή αυτή να ήταν η δική μου, η δική σου…

β) «Επί ενί αμαρτωλώ». Τι κι αν είναι κάποιος αμαρτωλός; Δεν τον περιφρονούν οι άγγελοι του Θεού, αλλά ούτε και υπό του Θεού καταφρονείται. Καθαροί και άσπιλοι οι άγιοι Αγγελοι δεν απαξιώνουν τον κάθε αμαρτωλόν, αλλά με συμπάθεια και στοργή επιβλέπουν  επί τον αμαρτωλόν και μάλιστα συνεργούν εις την μετάνοια και την σωτηρίαν του. Ο Θεός δια των αγίων αγγέλων Του και μάλιστα δια του φύλακα αγγέλου κάθε χριστιανού ενεργεί προστατευτικώς και ανασχετικώς και διορθωτικώς και προ και μετά την αμαρτίαν.

γ) «Μετανοούντι». Μεγάλο γεγονός η μετάνοια. Αλλά και σαν έννοια είναι παρεξηγημένη. Ο κόσμος στο άκουσμά της ειρωνεύεται και δυσφορεί.

Οι άγγελοι όμως του Θεού χαίρουν και μάλιστα όταν αυτή, η μετάνοια,  είναι ολοκληρωτική , είναι πλήρης και βαθειά, διότι  ¨αυτή η αλλοίωσις (είναι έργον) της δεξιάς του Υψίστου». Είναι ύψιστον δώρον Θεού, όχι απλώς καρπός και έργον ανθρώπου, αλλά είναι δωρεά της θείας χάριτος, η οποία επιβραβεύει την διάθεσιν και την προσπάθειαν του ανθρώπου.

Αραγε, θα αξιωθούμε να εορτάζουν και για εμας οι άγιοι άγγελοι, όπως εορτάζουμε εμείς σήμερα για αυτούς;

Ας το ευχηθούμε μέσα από την καρδιά μας

Κήρυγμα Πρωτ. Παναγιώτη Δ. Ρούβαλη

Διαβάστε επίσης:

ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΚΑΙ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

πρωτ. Παναγιώτης Ρούβαλης: «Ευτυχισμένος ο χριστιανός εκείνος, ο οποίος αδίστακτα πιστεύει στον Σωτήρα μας.»

Πρωτ. Παναγιώτης Ρούβαλης: «Ορθόδοξοι Χριστιανοί ας πράξωμε έργα θεάρεστα»

Πρωτ. Παναγιώτης Ρούβαλης: «…θα πρέπει να ξυπνήσουμε απ

 

Advertisements

Χωρίς την ταπείνωση…

από savvasm

Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος, δε σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστέψουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό. Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο: Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντί του πλήθη λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια. Ο Χριστός ετοιμαζόταν να καλέσει κοντά Του τους εκλεκτούς.
Εκείνη που βασιζόταν στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά έπεσε έξω στην πρόβλεψή της. Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα κρίθηκε άξια για την πρώτη θέση. Δεύτερος ήταν ένας φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια.
Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοϊκών ανθρώπων. Σε μια στιγμή ο Κύριος έπαυσε να προσκαλεί άλλους. Εκείνη πάνω στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάσει και να του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει.
Ο Χριστός όμως απέστρεψε εντελώς το πρόσωπό Του απ’ αυτήν. Εξουθενωμένη πλέον, έπεσε στο έδαφος, έκλαψε και αναγνώρισε ταπεινά πως πραγματικά δεν της άξιζε η ουράνια Βασιλεία. Να, αγαπητοί μου -εδώ δυνάμωσε τη φωνή του ο στάρετς- το ταπεινό φρόνημα! Έτσι έπρεπε να σκεφτόμαστε όλοι. Όταν ξύπνησε από το όνειρο η αρχόντισσα, δεν τόλμησε πια να φιλοξενήσει υπερήφανες ιδέες στην ψυχή της. Της έδωσε ο Θεός με το όνειρο αυτό ένα αξέχαστο όνειρο.

Από το βιβλίο «Το γεροντικό του Βορρά»

 

Γιατί τιμάμε την υπεραγία Θεοτόκο (του οσίου Θεοφάνη του Έγκλειστου)

από savvasm

«Με ρώτησε παλαιότερα κάποιος: ‘’Γιατί τιμάμε τόσο πολύ την Υπεραγία Θεοτόκο; Γιατί την τιμάμε όχι μόνο περισσότερο απ’ όλους τους αγίους, αλλά και από τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους;’’.

Του απάντησα ότι ούτε οι άγγελοι ούτε οι αρχάγγελοι, ούτε τα Χερουβίμ ούτε τα Σεραφείμ είχαν τόσο στενή και ουσιαστική συμμετοχή στο έργο της Σωτηρίας μας, όσο η Μητέρα του Θεού.

Το έργο της Σωτηρίας μας ονομάζεται ‘’ένσαρκος οικονομία’’. Έπρεπε ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, να προσλάβει την ανθρώπινη φύση. Χωρίς αυτή την πρόσληψη δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί η σωτηρίας μας.

Ο Υιός και Λόγος του Θεού έλαβε την ανθρώπινη φύση από την Αειπάρθενη Μαρία με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και την επισκίαση της δυνάμεως του Υψίστου Θεού. Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι υπηρέτησαν στην θεία ενσάρκωση χωρίς όμως να συμμετέχουν ουσιαστικά σε αυτή. Ενώ η Μητέρα του Θεού εισέρχεται ουσιαστικά στο έργο της θείας σαρκώσεως.

Για αυτό την τιμάμε περισσότερο απ’ όλα τα κτίσματα.

Τι κάνουμε όταν κοινωνούμε; Παίρνουμε μέσα μας το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού.

Και αυτό από πού προέρχεται; Από την Υπεραγία Θεοτόκο.

Είθε ο νους σας και η καρδιά σας να μελετούν την συμμετοχή της στο έργο της Σωτηρίας και να την εξυψώνουν περισσότερο από κάθε υλικό ή άυλο πλάσμα του Θεού».

(Από επιστολή του οσίου Θεοφάνη, Απάνθισμα Επιστολών, σελ. 83

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%bdἩ αἰωνιότητα εἶναι φρικιαστικὴ δίχως Θεάνθρωπο, γιατὶ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι φοβερὸς δίχως τὸν Θεάνθρωπο. Καθετὶ τὸ ἀνθρώπινο, μονάχα στὸν Θεάνθρωπο ἔχει τὴν τελικὴ καὶ λογικὴ του ἑρμηνεία. Δίχως τὸν θαυμαστὸ Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τὰ ἀνθρώπινα μεταβάλλονται ἀναπόφευκτα σὲ χάος, σὲ φρίκη, σὲ θάνατο, σὲ κόλαση: ἡ φρόνηση σὲ ἀφροσύνη, ἡ αἴσθηση σὲ ἀπόγνωση, ἡ ἐπιθυμία σὲ αὐτοδιάσπαση μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοθέωση ἤ τὴν αὐτοεξουθένωση.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ταπείνωση και Μετάνοια πάνε μαζί!

tapinosiΌταν ο άνθρωπος φτάσει στο σημείο να μην καταλαβαίνει τα λάθη του λόγω της μεγάλης ιδέας του εαυτού του είναι ένα βήμα πριν την καταστροφή του.
Κρατάει μία μικρή σκάλα και επιμένει ότι μπορεί να κατέβει ή να ανέβει ένα τεράστιο ύψωμα. Ο εγωιστής είναι θολωμένος από το άρωμα του Εγώ του, μεθυσμένος από έπαρση και αυταρέσκεια…

Η αυτοκριτική στον υπερήφανο άνθρωπο παύει να υπάρχει. Ο αυτοέλεγχος δεν υφίσταται. Η μετάνοια είναι κάτι το άγνωστο ή κάτι το «ανεπίτρεπτο»!
Ο υπερήφανος άνθρωπος τραγουδά κάθε μέρα, κάθε στιγμή «ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ….». Τραγουδά ανέμελος την στιγμή που τοποθετεί τον εαυτό του δίπλα στον γκρεμό του πνευματικού κόσμου, έτοιμος να αυτοκτονήσει πνευματικά!

Ο εγωιστής δεν βλέπει που βαδίζει…και όμως νομίζει ότι βλέπει πιο καλά από όλους.
Ο εγωιστής δεν ακούει τίποτα παρά μόνο την φωνή του και όμως νομίζει ότι είναι ο πιο δίκαιος και τίμιος άνθρωπος.
Ο εγωιστής δεν αντιλαμβάνεται ότι αμαρτάνει και όμως νομίζει ότι είναι ο πιο άγιος και ευάρεστος στον Θεό (αν πιστεύει).
Ο εγωισμός καταστρέφει κάθε καλό του ανθρώπου, μάλλον το μεταβάλει από καλό σε κακό, από αρετή σε πάθος!

Ο κόσμος δυστυχώς αρέσκεται στους εγωιστές….επιμένει οι άνθρωποι να είναι εγωιστές για να καταφέρουν δήθεν πολλά στην ζωή τους.
Ο κόσμος όμως συνεχώς εργάζεται για τον «περισπασμό της αμαρτίας». Προσέξτε ο κόσμος δεν είναι αμαρτία αλλά κάτι χειρότερο! «Διότι από την αμαρτία μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην μετάνοια, αλλά με τον περισπασμό της αμαρτίας ο άνθρωπος περιπίπτει σε μία δίνη προβλημάτων, απασχολήσεων, ενεργειών, λόγων, εξηγήσεων, παρεξηγήσεων. Ο περισπασμός της αμαρτίας τελικά είναι ενέργεια του δαίμονος…» όπως μας λέγει ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.
Ας μην ακούμε λοιπόν τον κόσμο που προβάλει τον εγωισμό σαν μία υγιή πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, διότι ο εγωισμός κατάφερε να ρίξει ασώματους αγγέλους από τον ουρανό πόσο μάλλον λοιπόν σαρκικούς ανθρώπους.
Η μετάνοια είναι όχι απλά η λέξη που πρέπει να βάλουμε στην ζωή μας αλλά να γίνει η ίδια η ζωή μας…και αυτό δεν θα καταφέρουμε ποτέ να το πετύχουμε εάν δεν γίνουμε ταπεινοί.
Όταν ο άνθρωπος ταπεινώνεται μετανοεί και όταν μετανοεί ταπεινώνεται ακόμα περισσότερο και μετανοεί πιο βαθιά και ταπεινώνεται ακόμα περισσότερο…..
Ταπείνωση και Μετάνοια πάνε μαζί. Ταπείνωση και Μετάνοια είναι (θα πρέπει να είναι) η ζωή των ανθρώπων.

Αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

Πηγή

Τι νικάει τους δαίμονες

Έλεγε η αμμάς Θεοδώρα, πως ήταν κάποιος αναχωρητής που είχε το χάρισμα να διώχνει τους δαίμονες από τους ανθρώπους. Αυτός λοιπόν τους ρωτούσε:

– Τι είναι αυτό που σας κάνει να φεύγετε; Η νηστεία;

– Μα εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε, του απαντούσαν.

– Μήπως η αγρυπνία;

– Μα εμείς δεν κοιμόμαστε.

– Τότε μήπως η ερημητική ζωή;

– Εμείς στις ερημιές ζούμε πάντα.

– Τι λοιπόν είναι εκείνο που σας διώχνει;

– Μονάχα ένα μας νικάει: η ταπεινοφροσύνη.

(πηγή: Οι δαίμονες και τα έργα τους, Μονής Παρακλήτου)

Όλους να τους βλέπεις αγίους

Όταν διαβάζεις, να προσέχεις να μη σου φεύγει ούτε μια λέξη.
Να έχεις επιθυμία για τις ακολουθίες. Εκεί επαναλαμβάνονται τα ίδια ψαλτικά κι όμως μας αρέσει να τ’ ακούμε. Μας φαίνονται πάντα καινούργια.

Να μην κατακρίνεις. Όλους να τους βλέπεις αγίους.

Όταν ο άλλος φωνάζει, παραφέρεται, τότε εσύ να μη μιλάς. Όταν κάποιος είναι του Αντιθέτου, θυμώνει, λέει το κακό, συκοφαντεί. Ο χριστιανός δεν κάνει έτσι. Ζει εν αυτώ Χριστός. Ο μάρτυρας όταν τον βασανίζουν μειδιά. Μπορώ να πω πως με ηδονή δέχεται τα μαρτύρια. Ο πόνος μετατρέπεται σε ηδονή. Όταν μπούμε στον Χριστό, ζούμε τις καταστάσει αυτές. Ζούμε την χαρά, την αναφαίρετη χαρά.

Εγώ ωφελούμαι από τους κανόνες της Παρακλητικής, το Τριώδιο και τ’ άλλα βιβλία της Εκκλησίας, μ’ αυτά μεγάλωσα. Μερικοί κουράζονται, γι’ αυτό τα διαβάζουν επιπόλαια. Ο κανονάρχης πρέπει να διαβάζει αργά.
Αν δεν πάμε με τον Χριστό, θα βασανιζόμαστε συνέχεια.

Να κάνετε υπακοή στο πρόγραμμα και να μη το χαλάτε. Να μη λέτε «Δε μπορώ σήμερα, ας το κάνω αύριο», ούτε η αρρώστια να σας χαλάει το πρόγραμμα. Μόνο η αρρώστια προς θάνατο.

Ο ζήλος πρέπει να είναι με επίγνωση. Όχι ζήλος άκριτος.

Πηγή: «Μαθητεία στον Γέροντα Πορφύριο», Πορφυρίας Μοναχής, εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι 2012 (σελ.50-51)

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2016/10/%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85%cf%82.html#ixzz4MuD2B7dx