Τά δέντρα, ὅταν σαλεύονται ἀπό τούς ἀνέμους, ριζώνουν καί ψηλώνουν περισσότερο (ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς)

tadentra

«Γνωρίζω  ότι υποφέρετε, επειδή αντιμετωπίζετε πειρασμούς. Εάν όμως υπομείνετε γενναία, θα έχετε χαρά. Διότι εάν δεν αντιμετωπίσετε φανερούς ή κρυφούς πειρασμούς, δεν θα μπορέσετε να αυξήσετε την αρετή σας. Όλοι οι άγιοι, όταν αγωνίστηκαν να προοδεύσουν, αντιμετώπισαν πειρασμούς. Πραγματικά, κάθε φορά που θα λάβει κάποιος ένα θείο δώρο, αμέσως οι εχθροί σπεύδουν με διάφορους πειρασμούς να του το αφαιρέσουν. Συνέχεια

Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν διπλανό μας…

Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν διπλανό μας…

Τρεῖς ἀδελφοὶ συμφώνησαν νὰ θερίσουν ἑξήντα στρέμματα χωράφι. Τὴν πρώτη μέρα ὅμως ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ ἔτυχε ν’ ἀρρωστήσει ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς καὶ ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει πίσω στὴ σκήτη.

Οἱ ἄλλοι δύο ποὺ ἔμειναν εἶπαν μεταξύ τους:

-Δὲν κάνουμε μιὰ μικρὴ προσπάθεια νὰ θερίσουμε κι ἐκεῖνο ποῦ ἀναλογεῖ στὸν Ἀδελφό; Μὲ τὴν εὐχή του θὰ τὸ κατορθώσουμε.

Το εἶπαν καὶ τὸ ἔκαναν. Ὅταν τέλειωσε τὸ θέρισμα, κάλεσαν τὸν Ἀδελφὸ νὰ πάρει τὸ μισθό του. -Ποιὸ μισθό; ἔλεγε ἐκεῖνος. Ἀφοῦ δὲν πρόλαβα νὰ θερίσω.

-Μὲ τὴν εὐχή σου ἔγινε ὅπως πρέπει ἡ δουλειά, τοῦ ἀπαντοῦσαν οἱ δύο ἄλλοι. Ἔλα τώρα νὰ πληρωθεῖς.

Ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν δεχόταν νὰ πάρει μισθὸ καὶ οἱ ἄλλοι ἐπέμεναν νὰ τοῦ δώσουν, γιὰ νὰ μὴ φιλονικοῦν πῆγαν σ’ ἕνα γείτονά τους Γέροντα νὰ τοὺς λύσει τὴ διαφορά.

-Ἀββᾶ, ἄρχισε πρῶτος ὁ Ἀδελφὸς ποὺ εἶχε ἀρρωστήσει, πήγαμε οἱ τρεῖς μας νὰ θερίσουμε. Ἐγὼ ὅμως, προτοῦ πιάσω δρεπάνι στὸ χέρι, ἀρρώστησα καὶ ἔφυγα. Οἱ Ἀδελφοὶ ἐδῶ μὲ ἀναγκάζουν τώρα νὰ πάρω μισθό, ποὺ δὲν ἐργάστηκα. Τὸ βρίσκεις δίκαιο αὐτό;

-Ἀββᾶ, ἐπενέβησαν οἱ ἄλλοι, οἱ τρεῖς μαζὶ ἀναλάβαμε ἑξήντα στρέμματα χωράφι. Ἂν θερίζαμε ὅλοι, εἶναι ἀπίθανο νὰ τελειώναμε στὴν ὁρισμένη προθεσμία. Ὅμως μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἀδελφοῦ οἱ δύο μας τὸ βγάλαμε εἰς πέρας πολὺ πιὸ γρήγορα. Δὲν εἶναι λοιπὸν δίκαιο νὰ πάρει τὸ μισθό του;

Ὁ Γέροντας θαύμασε τὴν ἀγάπη τῶν Ἀδελφῶν ἐκείνων. Πῆρε εὐθύς το ξύλο κι ἔκρουσε γιὰ νὰ μαζευτοῦν ὅλοι οἱ Μοναχοί της σκήτης σὲ σύναξη.

-Ἐλᾶτε, Πατέρες καὶ Ἀδελφοί, νὰ κάνουμε σήμερα μιὰ δίκη, τοὺς εἶπε, ὅταν συγκεντρώθηκαν, καὶ διηγήθηκε τὴν ὑπόθεση.

Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ἀναγκάσουν τὸν Ἀδελφὸ νὰ πάρει τὸ μισθό του. Ἐκεῖνος τὸν πῆρε κλαίγοντας κι ἔλεγε διαρκῶς, πὼς τὴν ἡμέρα ἐκείνη οἱ Ἀδελφοὶ τὸν εἶχαν ἀδικήσει.

Ὁ Ἀββᾶς Ἰωάννης μὲ μερικοὺς ἀκόμη ἀδελφοὺς πήγαιναν νὰ ἐπισκεφτοῦν κάποια πολὺ μακρινὴ σκήτη. Περπατώντας νυχτωθήκανε κι ὁ Μοναχὸς ποὺ τοὺς εἶχαν δώσει γιὰ ὁδηγὸ ἔχασε τὸ δρόμο. Οἱ ἀδελφοί το κατάλαβαν καὶ ρώτησαν τὸν Γέροντα ἰδιαιτέρως:

-Τί πρέπει νὰ κάνουμε τώρα, Ἀββᾶ; Ἂν ἐξακολουθήσουμε νὰ προχωρᾶμε, κινδυνεύουμε νὰ χαθοῦμε σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἀπέραντη ἔρημο.

-Ἂν δείξουμε πὼς καταλάβαμε ὅτι ἔχασε τὸ δρόμο θὰ ντραπεῖ καὶ θὰ στενοχωρηθεῖ ὁ ἀδελφός, εἶπε ὁ ἀγαθὸς Γέροντας. Θὰ προφασιστῶ καλύτερα πὼς εἶμαι κουρασμένος καὶ δὲν μπορῶ νὰ περπατήσω ἄλλο καὶ ἃς μείνουμε ἐδῶ νὰ ξημερώσει.

Ἔτσι κι ἔκανε γιὰ νὰ μὴ λυπήσει τὸν ἀφηρημένο ὁδηγό τους.

http://salpismata.blogspot.gr/

http://epanosifi.blogspot.gr/2016/07/blog-post_82.html

 

Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40

 

Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40 .

Αρχιμ. Ειρηναίος Λαφτσής
Πρωτοσύγκελλος Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως

Με την ευκαιρία της Εθνικής μας Επετείου και επειδή πλέον δεν ακούγονται και δεν γράφονται πολλά για τα εθνικά μας σύμβολα, τους πατριωτικούς αγώνες και τους ήρωες του γένους μας, θέλουμε να γράψουμε ένα κείμενο αφιερωμένο στο εθνικό μας σύμβολο ως αντίδωρο μνήμης για όσους έπεσαν μ’ αυτό το σύμβολο στα πεδία των μαχών για να μπορούμε εμείς σήμερα να βιώνουμε το πιο πολύτιμο αγαθό των λαών που είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να γράψουμε λίγες σκέψεις για ενημέρωση και προβληματισμό.
Όταν λέμε σημαία, εννοούμε…. Συνέχεια

Τα τρία ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Το ΟΧΙ του Ιωάννου Μεταξά και του ελληνικού λαού κατά του αυθάδους Μουσσολίνι ήταν μόνον η αρχή. Ακολούθησαν πολλά ΟΧΙ από επώνυμα πρόσωπα και από απλούς Έλληνες αγωνιστές. Συνέχεια

Το μάθημα των είκοσι ευρώ

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές:

–        Ποιος θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε….

–        Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι. Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του.

Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση :

–        Ποιος θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

«Παιδιά μου» τους είπε, «σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. Ο,τι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ! Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερά μας, η αξία μας!

Πηγή: http://www.dogma.gr/dialogos/mathima-ton-20-evro/33742/

Όσιος Παΐσιος: «Πρέπει να Προσευχόμαστε με Πίστη»

  • agaphmhtrikhΑπό  Βήμα Ορθοδοξίας

ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ 

«Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του»

– Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.

Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθεί κανείς δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να φθάσει σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγει καθόλου ο νους του.
Θέλει υπομονή. Βλέπεις, άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσεις μια και να μπεις μέσα. Δεν γίνεται έτσι.

Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Και παρεβιάσαντο αυτον» (Λουκ. 24, 25), λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς. Έμεινε ο Χριστός μαζί τους, γιατί είχαν μια συγγένεια με τον Χριστό και το δικαιούνταν. Είχαν ταπείνωση, απλότητα, καλοσύνη, θάρρος με την καλή έννοια, όλες τις προϋποθέσεις, γι’ αυτό και ο Χριστός έμεινε μαζί τους.

Πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήσει. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του. Γι’ αυτό, όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό, να μη «διακρινώμεθα» και θα εισακουσθούμε. «Να έχετε πίστη χωρίς να διακριθείτε» (Ματθ. 21, 21), είπε ο Κύριος. Ο Θεός ξέρει να μας δώσει αυτό που ζητούμε, ώστε να μη βλαφτούμε πνευματικά.

Μερικές φορές ζητούμε κάτι από τον Θεό, αλλά δεν κάνουμε υπομονή και ανησυχούμε. Αν δεν είχαμε δυνατό Θεό, τότε να ανησυχούσαμε. Αλλά αφού έχουμε Θεό Παντοδύναμο και έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το Αίμα Του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε.

Μερικές φορές δεν αφήνουμε ένα δύσκολο θέμα μας στα χέρια του Θεού, αλλά ενεργούμε ανθρώπινα. Όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό και κλονίζεται η πίστη μας και θέλουμε να ενεργήσουμε ανθρωπίνως στα δυσκολοκατόρθωτα, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση στο αίτημά μας από τον Θεό, είναι σαν να κάνουμε αίτηση στον βασιλέα Θεό και την παίρνουμε πίσω, την ώρα που Εκείνος απλώνει το χέρι Του, για να ενεργήσει.

Τον παρακαλούμε πάλι, αλλά και πάλι κλονίζεται η πίστη μας και ανησυχούμε και επαναλαμβάνουμε το ίδιο.Έτσι διαιωνίζεται η ταλαιπωρία μας. Κάνουμε δηλαδή σαν εκείνον που κάνει μια αίτηση στο Υπουργείο και ύστερα από λίγο μετανιώνει και την αποσύρει. Ξαναμετανιώνει, την υποβάλλει μετά από λίγο πάλι την αποσύρει. Η αίτηση όμως πρέπει να μείνει, για να παίρνει την σειρά της…

Από το βιβλίο «Περί Προσευχής»

http://www.vimaorthodoxias.gr/

Στην λειτουργία ο Χριστός, είναι παρών

xristos

Θυμάστε την Μαγδαληνή; Όταν κατάλαβε ότι μπροστά της είχε τον Χριστόν, «ραββουνί», διδάσκαλέ μου, του λέγει και πάει να ακουμπήση το ιμάτιόν του, το σώμα του. Θυμάστε την αιμορροούσαν; Εκεί που τόσο πλήθος ανθρώπων συνέθλιβε τον Χριστόν, εκείνη επήγε να τον ακουμπήση με πίστι και με δέος. Θυμάστε τον Θωμά; Έβαλε τα χέρια του στις πληγές και φώναξε· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου». Αυτό κάνομε και εμείς την ώρα της λειτουργίας. Και ερωτάμε μετά που είναι ο Χριστός!
Νάτος! Μπροστά μας είναι, μαζί μας είναι, πλάι μας είναι. «ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σε», είχαν πει στην Μαρία που έκλαιγε για τον νεκρό Λάζαρο, τον αδελφό της. Στην λειτουργία ο διδάσκαλος, ο Χριστός, είναι παρών και μας φωνάζει τον καθένα με το όνομά μας.

Όσοι το νοιώθουν, πετούν σπίθες τα μάτια τους και ζουν την χαρά του Χριστού. Τα πάντα πεπλήρωται χαράς. Τα πάντα πεπλήρωται φωτός. Τα πάντα δοξολογούν τον Χριστόν.

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή: http://www.pentapostagma.gr

Πριν εξομολογηθείς ψάξε..

prinejomologhueisΛέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας.

Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο που θα δει και θα ακούσει τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου. Εγώ δεν είμαι άγιος, μα θα πω κάτι επιπλέον.

Εαν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εαν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εαν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.

Προσευχήσου, αναζήτησε, οχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον «αγιορείτη», τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε απο αυτά. Έναν παπά που να ζεί τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του. Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λεει το γεροντικό, να έχει καρδιά!!! Καρδιά ανθρώπου!!!
Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, «μην αναζητάτε προγνώστας, μα ταπεινούς ανθρώπους της καρδιάς». Πρόσεχε μη σε γεμίσουν ενοχές και μόνο για το οτι ζείς και αναπνέεις. Μην προβάλουν πάνω σου τις δικές τους σκιές.
Εγώ έκανα πολλά λάθη στις επιλογές μου και τα πλήρωσα ακριβά. Μια φορά, ένας παππούλης, απο αυτούς που γνωρίζουν εμπειρικά και βιωματικά τον Θεό, για αυτό και έχουν αγάπη, ταπείνωση και απίστευτη ελευθερία, μου, είπε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια «το ύφασμα σου, ήταν από μετάξι. Στο τράβηξαν άτσαλα και βίαια και το έσκισαν. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το ράψουμε. Μα η πληγή θα φαίνεται……..»

http://www.apokrifaperasmata.gr/

http://plibyos.blogspot.gr/