Τά δέντρα, ὅταν σαλεύονται ἀπό τούς ἀνέμους, ριζώνουν καί ψηλώνουν περισσότερο (ἀββᾶς Ἀμμωνᾶς)

tadentra

«Γνωρίζω  ότι υποφέρετε, επειδή αντιμετωπίζετε πειρασμούς. Εάν όμως υπομείνετε γενναία, θα έχετε χαρά. Διότι εάν δεν αντιμετωπίσετε φανερούς ή κρυφούς πειρασμούς, δεν θα μπορέσετε να αυξήσετε την αρετή σας. Όλοι οι άγιοι, όταν αγωνίστηκαν να προοδεύσουν, αντιμετώπισαν πειρασμούς. Πραγματικά, κάθε φορά που θα λάβει κάποιος ένα θείο δώρο, αμέσως οι εχθροί σπεύδουν με διάφορους πειρασμούς να του το αφαιρέσουν. Συνέχεια

Advertisements

Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν διπλανό μας…

Ὅταν σκεφτόμαστε τὸν διπλανό μας…

Τρεῖς ἀδελφοὶ συμφώνησαν νὰ θερίσουν ἑξήντα στρέμματα χωράφι. Τὴν πρώτη μέρα ὅμως ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ ἔτυχε ν’ ἀρρωστήσει ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς καὶ ἀναγκάστηκε νὰ γυρίσει πίσω στὴ σκήτη.

Οἱ ἄλλοι δύο ποὺ ἔμειναν εἶπαν μεταξύ τους:

-Δὲν κάνουμε μιὰ μικρὴ προσπάθεια νὰ θερίσουμε κι ἐκεῖνο ποῦ ἀναλογεῖ στὸν Ἀδελφό; Μὲ τὴν εὐχή του θὰ τὸ κατορθώσουμε.

Το εἶπαν καὶ τὸ ἔκαναν. Ὅταν τέλειωσε τὸ θέρισμα, κάλεσαν τὸν Ἀδελφὸ νὰ πάρει τὸ μισθό του. -Ποιὸ μισθό; ἔλεγε ἐκεῖνος. Ἀφοῦ δὲν πρόλαβα νὰ θερίσω.

-Μὲ τὴν εὐχή σου ἔγινε ὅπως πρέπει ἡ δουλειά, τοῦ ἀπαντοῦσαν οἱ δύο ἄλλοι. Ἔλα τώρα νὰ πληρωθεῖς.

Ἐπειδὴ ἐκεῖνος δὲν δεχόταν νὰ πάρει μισθὸ καὶ οἱ ἄλλοι ἐπέμεναν νὰ τοῦ δώσουν, γιὰ νὰ μὴ φιλονικοῦν πῆγαν σ’ ἕνα γείτονά τους Γέροντα νὰ τοὺς λύσει τὴ διαφορά.

-Ἀββᾶ, ἄρχισε πρῶτος ὁ Ἀδελφὸς ποὺ εἶχε ἀρρωστήσει, πήγαμε οἱ τρεῖς μας νὰ θερίσουμε. Ἐγὼ ὅμως, προτοῦ πιάσω δρεπάνι στὸ χέρι, ἀρρώστησα καὶ ἔφυγα. Οἱ Ἀδελφοὶ ἐδῶ μὲ ἀναγκάζουν τώρα νὰ πάρω μισθό, ποὺ δὲν ἐργάστηκα. Τὸ βρίσκεις δίκαιο αὐτό;

-Ἀββᾶ, ἐπενέβησαν οἱ ἄλλοι, οἱ τρεῖς μαζὶ ἀναλάβαμε ἑξήντα στρέμματα χωράφι. Ἂν θερίζαμε ὅλοι, εἶναι ἀπίθανο νὰ τελειώναμε στὴν ὁρισμένη προθεσμία. Ὅμως μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἀδελφοῦ οἱ δύο μας τὸ βγάλαμε εἰς πέρας πολὺ πιὸ γρήγορα. Δὲν εἶναι λοιπὸν δίκαιο νὰ πάρει τὸ μισθό του;

Ὁ Γέροντας θαύμασε τὴν ἀγάπη τῶν Ἀδελφῶν ἐκείνων. Πῆρε εὐθύς το ξύλο κι ἔκρουσε γιὰ νὰ μαζευτοῦν ὅλοι οἱ Μοναχοί της σκήτης σὲ σύναξη.

-Ἐλᾶτε, Πατέρες καὶ Ἀδελφοί, νὰ κάνουμε σήμερα μιὰ δίκη, τοὺς εἶπε, ὅταν συγκεντρώθηκαν, καὶ διηγήθηκε τὴν ὑπόθεση.

Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ἀναγκάσουν τὸν Ἀδελφὸ νὰ πάρει τὸ μισθό του. Ἐκεῖνος τὸν πῆρε κλαίγοντας κι ἔλεγε διαρκῶς, πὼς τὴν ἡμέρα ἐκείνη οἱ Ἀδελφοὶ τὸν εἶχαν ἀδικήσει.

Ὁ Ἀββᾶς Ἰωάννης μὲ μερικοὺς ἀκόμη ἀδελφοὺς πήγαιναν νὰ ἐπισκεφτοῦν κάποια πολὺ μακρινὴ σκήτη. Περπατώντας νυχτωθήκανε κι ὁ Μοναχὸς ποὺ τοὺς εἶχαν δώσει γιὰ ὁδηγὸ ἔχασε τὸ δρόμο. Οἱ ἀδελφοί το κατάλαβαν καὶ ρώτησαν τὸν Γέροντα ἰδιαιτέρως:

-Τί πρέπει νὰ κάνουμε τώρα, Ἀββᾶ; Ἂν ἐξακολουθήσουμε νὰ προχωρᾶμε, κινδυνεύουμε νὰ χαθοῦμε σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἀπέραντη ἔρημο.

-Ἂν δείξουμε πὼς καταλάβαμε ὅτι ἔχασε τὸ δρόμο θὰ ντραπεῖ καὶ θὰ στενοχωρηθεῖ ὁ ἀδελφός, εἶπε ὁ ἀγαθὸς Γέροντας. Θὰ προφασιστῶ καλύτερα πὼς εἶμαι κουρασμένος καὶ δὲν μπορῶ νὰ περπατήσω ἄλλο καὶ ἃς μείνουμε ἐδῶ νὰ ξημερώσει.

Ἔτσι κι ἔκανε γιὰ νὰ μὴ λυπήσει τὸν ἀφηρημένο ὁδηγό τους.

http://salpismata.blogspot.gr/

http://epanosifi.blogspot.gr/2016/07/blog-post_82.html

 

Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40

 

Η ιστορία της σημαίας και οι ήρωες του ‘40 .

Αρχιμ. Ειρηναίος Λαφτσής
Πρωτοσύγκελλος Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως

Με την ευκαιρία της Εθνικής μας Επετείου και επειδή πλέον δεν ακούγονται και δεν γράφονται πολλά για τα εθνικά μας σύμβολα, τους πατριωτικούς αγώνες και τους ήρωες του γένους μας, θέλουμε να γράψουμε ένα κείμενο αφιερωμένο στο εθνικό μας σύμβολο ως αντίδωρο μνήμης για όσους έπεσαν μ’ αυτό το σύμβολο στα πεδία των μαχών για να μπορούμε εμείς σήμερα να βιώνουμε το πιο πολύτιμο αγαθό των λαών που είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να γράψουμε λίγες σκέψεις για ενημέρωση και προβληματισμό.
Όταν λέμε σημαία, εννοούμε…. Συνέχεια

Τα τρία ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων 

Το ΟΧΙ του Ιωάννου Μεταξά και του ελληνικού λαού κατά του αυθάδους Μουσσολίνι ήταν μόνον η αρχή. Ακολούθησαν πολλά ΟΧΙ από επώνυμα πρόσωπα και από απλούς Έλληνες αγωνιστές. Συνέχεια

Το μάθημα των είκοσι ευρώ

Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές:

–        Ποιος θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε….

–        Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι. Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του.

Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο. Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση :

–        Ποιος θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

«Παιδιά μου» τους είπε, «σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. Ο,τι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ! Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα. Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία, αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά. Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερά μας, η αξία μας!

Πηγή: http://www.dogma.gr/dialogos/mathima-ton-20-evro/33742/