Πότε και γιατί τελείται το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου;

Το μυστήριο του Ιερού eyxaileoΕυχελαίου Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου, δεν τελείται για να μας πάνε καλά τα πράγματα, για να μην έχουμε αναποδιές ή απλά για να ικανοποιήσουμε κοινωνικούς λόγους…

Το ιερό Μυστήριο του Ευχελαίου γίνεται κυρίως σε περιπτώσεις ασθενειών. Για αυτό το λόγο ο Ιερέας εύχεται: «Πάτερ Άγιε, ιατρέ των ψυχών καί των σωμάτων… ίασαι τον δούλον Σου… έκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής καί ψυχικής ασθενείας…» Συνέχεια

Advertisements

Ποιος είναι ο τρόπος της προσευχής;

poioseinaiotropos

Το να προσέρχεται κανείς προς Αυτόν (τον Θεό) με πνευματική καθαρότητα,

με ψυχή συντετριμμένη με πηγές δακρύων,

το να μη ζητάει τίποτε το κοσμικό,

το να αγαπάει τα μελλοντικά πράγματα,

το να κάνει την προσευχή για την απόκτηση των πνευματικών αγαθών,

το να μην προσεύχεται εναντίον των εχθρών του,

το να μη δείχνει μνησικακία για κανένα, Συνέχεια

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΛΑΜΠΕΡΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ, ΣΤΕΚΟΝΤΑΝ ΜΙΣΟ ΜΕΤΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣperikyklwmenosapolampero

Τα πρώτα χρόνια στο Παρίσι, όταν ο Άγιος Ιωάννης ήταν ακόμα εδώ μαζί μας, ήρθε από την Ελβετία ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που τον έλεγαν Γρηγόριο (δεν θυμάμαι όμως ούτε το πατρώνυμό του, ούτε το επώνυμό του). Ήθελε να τον χειροτονήσει ιερέα ο Άγιος Ιωάννης. Αλλά ο Άγιος Ιωάννης δεν ήθελε να τον χειροτονήσει και του είπε ότι είχε να μάθει ακόμη πολλά. Το γιατί δεν ήθελε να τον χειροτονήσει, έγινε γνωστό αργότερα.

Αυτός ο ηλικιωμένος κύριος, ο Γρηγόριος, συχνά συνήθιζε να ψέλνει στην εκκλησία και του άρεσε ιδιαίτερα να διαβάζει τον Ακάθιστο ύμνο στην Υπεραγία Θεοτόκο, την Μητέρα του Θεού. Κάποτε διάβαζε τις ώρες. Συνέχεια

Προσευχὴ ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν Κύριον

PROSEYXHEMPISTOSYNHSΦιλαρέτου, Μητροπολίτου Μόσχας

Κύριε, δὲν ξέρω τί νὰ ζητιανέψω ἀπὸ Ἐσένα.
Μόνον Ἐσὺ γνωρίζεις τί μοῦ χρειάζεται.
Σὺ μὲ ἀγαπᾶς περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἐγὼ ξέρω νὰ ἀγαπῶ τὸν ἑαυτό μου.
Πατέρα, δῶσε στὸ δοῦλο Σου ἐκεῖνο ποὺ οὔτε νὰ ζητήσω δὲν μπορῶ.
Δὲν τολμῶ νὰ σοῦ ζητιανέψω οὔτε πάθη οὔτε ἀπόλαυση,
παρὰ μόνο στέκομαι μπροστά σου μὲ τὴν καρδιά μου ἀνοικτὴ ἀπέναντί Σου.
Σὺ βλέπεις τὶς ἀνάγκες ποὺ ἐγὼ δὲ βλέπω, κοίταξέ με καὶ πράξε κατὰ τὸ ἔλεός Σου.
Χτύπησε καὶ θεράπευσε, ρίξε με καὶ ἀνύψωσέ με.
Πάλλομαι καὶ σιωπῶ μπροστὰ στὴν ἅγια θέλησή Σου καὶ μπροστὰ στὶς κρίσεις Σου γιὰ μένα.
Προσφέρω τὸν ἑαυτό μου ὡς θυσία πρὸς Ἐσένα.
Δὲν ὑπάρχει μέσα μου ἄλλη ἐπιθυμία παρὰ μόνο νὰ ἐκπληρώσω τὸ θέλημά Σου.
Μάθε με νὰ προσεύχομαι. Ἔλα Ἐσὺ ὁ Ἴδιος μέσα μου νὰ προσεύχεσαι. Ἀμήν!

 

ΟΤΑΝ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, Ο ΘΕΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΩΚΕΤΑΙ, Ο ΘΕΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΥ

Κωνσταντίνου Γανωτῆ φιλολόγου-συγγραφέωςotanhpatridakindineyei

Ο Θεὸς ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο μὲν ἀλλὰ μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ἅγιος ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ σὲ  πειρασμοὺς καὶ προβλήματα ἀπὸ μεσ’ ἀπ’ τὸν Παράδεισο ἀκόμα. Ἔτσι ἔκανε τὴν ἁγιότητα ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀκόμα προβληματικὴ καὶ ἀντικείμενο ἀγῶνος καὶ θυσιῶν, ἀκόμα καὶ βασάνων καὶ μαρτυρίων. Συνέχεια

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

«Ὅπως δηλαδή τό πρόσωπο εἶναι πού χαρακτηρίζει τόν καθένα, ἔτσι καί ἡ πνευματική γνώση εἶναι τό φανερό χαρακτηριστικό τοῦ θείου, κι ὅποιος τή ζητεῖ, λέγεται ὅτι ζητεῖ τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου»

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

  1. Ὅποιος δέν πιστεύει ὅτι ἡ Γραφή εἶναι πνευματική, δέν αἰσθάνεται ὅτι εἶναι φτωχός στή γνώση, ἄν καί πεθαίνει ἀπό πείνα. Γιατί εἶναι πράγματι πείνα ἡ ἔλλειψη τῶν γνωστῶν ἀπό τήν πείρα ἀγαθῶν καί ἡ πλήρης ἀνέχεια καί στέρηση τῶν πνευματικῶν τροφῶν πού συγκρατοῦν τήν ψυχή. Καί πῶς θά νομίσει κανείς πείνα ἤ ζημία τήν ὁλική ἀφαίρεση ἐκείνων πού δέν ἔχει γνωρίσει διόλου;
  2. Πεινᾶ πράγματι ὁ λαός ἐκείνων πού πιστεύουν καί ἔχουν γνωρίσει τήν ἀλήθεια, ὅπως καί ἡ ψυχή καθενός πού ἄφησε τήν πνευματική θεωρία μέ τή χάρη καί ὑποδουλώθηκε στήν τυπική δουλεία τοῦ γράμματος καί δέν τρέφει τό νοῦ μέ τά πετάγματα τῶν μεγάλων νοημάτων, ἀλλά γεμίζει τήν αἴσθηση μέ ἐμπαθή φαντασία, μέ τίς σωματικές διατυπώσεις τῶν συμβόλων τῆς Γραφῆς.

 

  1. Ἐκεῖνος πού δέν παραδέχεται τήν πνευματική θεωρία τῆς ἁγίας Γραφῆς, μαζί μ᾿ αὐτήν ἀπώθησε καί τόν φυσικό καί τόν γραπτό νόμο τῶν Ἰουδαίων καί ἀγνόησε τό νόμο τῆς χάρης, πού γι᾿ αὐτόν δίνεται ἡ θεωρία σ᾿ ὅσους πορεύονται σύμφωνα μ᾿ αὐτόν. Ἐκεῖνος λοιπόν πού ἐννοεῖ τόν γραπτό νόμο σωματικῶς, δέν τρέφει μέ ἀρετές τήν ψυχή. Καί ἐκεῖνος πού δέ συλλαμβάνει τούς λόγους τῶν ὄντων, δέν φιλοτιμεῖται νά προσφέρει στό νοῦ του τήν ποικίλη σοφία τοῦ Θεοῦ. Καί ἐκεῖνος πού δέ γνωρίζει τό μέγα μυστήριο τῆς νέας χάρης, δέν χαίρεται μέ τήν ἐλπίδα τῆς μελλοντικῆς θεώσεως. Ἡ ἔλλειψη λοιπόν τῆς θεωρίας τοῦ γραπτοῦ νόμου ἔχει ὡς συνέπεια τή στέρηση τῆς ποικίλης σοφίας τοῦ Θεοῦ πού νοεῖται στό φυσικό νόμο, καί ὡς ἐπακόλουθο τήν πλήρη ἄγνοια τῆς θεώσεως πού θά δοθεῖ μέ τή χάρη σύμφωνα μέ τό νέο μυστήριο.
  2. Κάθε νοῦς πού ἔλαβε ἀπό τό Χριστό διορατικότητα καί δύναμη ὁράσεως, ἐπιθυμεῖ πάντοτε καί ζητεῖ τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Πρόσωπο τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀληθινή μέσω τῆς ἀρετῆς θεωρία καί γνώση τῶν θείων, πού ἀναζητώντας την μαθαίνει τήν αἰτία τῆς φτώχειας καί τῆς στερήσεώς του. Ὅπως δηλαδή τό πρόσωπο εἶναι πού χαρακτηρίζει τόν καθένα, ἔτσι καί ἡ πνευματική γνώση εἶναι τό φανερό χαρακτηριστικό τοῦ θείου, κι ὅποιος τή ζητεῖ, λέγεται ὅτι ζητεῖ τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος ὅμως πού γίνεται σαρκικός μέ τίς αἱματηρές θυσίες σύμφωνα μέ τό γράμμα τοῦ Νόμου, ἀποκτᾶ τήν ἄγνοια πού ἐπιθυμεῖ, καθώς δέχεται τίς ἐντολές μόνο ἀπό τήν πλευρά τῆς ἡδονῆς τῆς σάρκας καί περιορίζεται σωματικά μόνο στό περιεχόμενο τοῦ γράμματος πού ἀντιστοιχεῖ στήν αἴσθηση.

 

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

«ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ» τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν 

Τόμος β΄ (σελ. 236)
Ἐκδόσεις: “Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ο θαυμαστός προφήτης του Γένους μας*

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ο θαυμαστός προφήτης του Γένους μας*

Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου

Όταν το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο διακήρυξε την αγιότητα του οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη και τον ενέταξε στο Αγιολόγιο της καθ᾽ ημάς Ορθοδόξου Εκκλησίας, έγραψα τα εξής: «Τον άγιο Παΐσιο τον γνώρισα το 1982, όταν ήμουν φοιτητής Νομικής. Ήταν ο άνθρωπος, που περίμενε ν’ ακούσει κάτι το πονεμένο, για να έχει καρδιακή προσευχή, κι ήταν πάντοτε εν αναμονή στο ακουστικό, για να αφουγκραστεί τον πόνο του σύγχρονου κόσμου.

Ήταν ένας ασκητής για τον κόσμο. Του άνοιγες την καρδιά σου, και σου άνοιγε τον νου. Πραγματικά, δεν νομίζω να υπήρξε στις μέρες μας άλλος Γέροντας, που να είδε, να μίλησε με τόσο πολύ κόσμο. Κι αυτός ο άνθρωπος, παρόλο που γεννήθηκε ασκητής, τελικά κατέληξε να είναι η μεγάλη μάνα όλων των πονεμένων ανθρώπων. ‘‘Φως Χριστού έφαινε πάσι’’, δια του Γέροντος Παϊσίου.

Επέμενε, να μην πάω στο Άγιον Όρος για μοναχός. ‘‘Στην Κύπρο να πάς’’, μου είπε. ‘‘Να κάνετε βάσεις πνευματικές, κι αυτές οι βάσεις θα διώξουν τις βάσεις’’. Όταν του είπα, ότι δεν κατάλαβα το τελευταίο, μου είπε χαριτολογώντας: ‘‘ Αμερικανάκι είσαι και δεν καταλαβαίνεις; Ελληνικά μιλώ! Το πρόβλημα της Κύπρου είναι πνευματικό. Τώρα εφαρμόζεται ο πνευματικός νόμος. Όταν φτιάξετε μοναστήρια (σε κάποιους άλλους είπε· όταν φτιάξετε Σταυροβούνια, τις ενορίες τις δικές σας, οικογένειες ορθόδοξες), τότε οι βάσεις της αμαρτίας και της κατοχής θα εξαφανιστούν!’’ Με έβγαλε έξω στην αυλή του κελλιού του και σχημάτισε στο χώμα ένα μεγάλο ορθογώνιο σχήμα. Το μοίρασε σε δύο τετράγωνα και μου είπε: ‘‘Θα έρθει καιρός, που εσύ θα φτιάξεις μοναστήρια. Δύο αυλές να κάνεις τότε σ᾽ αυτά! Μία για τους λαϊκούς και μία δεύτερη μόνο για μοναχούς η για μοναχές.’’ Πρόρρηση, η οποία πραγματοποιήθηκε!» Συνέχεια