«ΛΥΡΕΙΟ ΠΑΙΔΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ» , ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ  ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΣΗΜΟ

«ΛΥΡΕΙΟ  ΠΑΙΔΙΚΟ  ΙΔΡΥΜΑ»Λύρειο_Εισοδος

 ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ  ΜΕ  ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ  ΠΡΟΣΗΜΟ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  ΚΟΤΤΑΔΑΚΗΣ

       Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016, οκτώ το βράδυ. Παρακολουθούμε από «History Chanel» το ντοκιμαντέρ «Μάνα», της κας Βαλέριας Κοντάκου, που έχει ήδη κάνει επιτυχή διαδρομή εντός Ελλάδος και εκτός. Γυρίζουμε πάνω από πενήντα χρόνια πίσω, σε συνάντηση με τις αγαπημένες μας έξι νεαρές Πειραιώτισσες. «Είχαν τρωθεί-πληγωθεί-από θείο έρωτα», μάλιστα, άλλου τύπου, «με κοινωνικό πρόσημο», πράγμα πρωτοποριακό ως και επαναστατικό για Ανατολικά δεδομένα, όπου η κυριαρχία του «ησυχαστικού μοναχισμού» είναι ολοκληρωτική. Με προεξάρχουσα μια νέα, την Ελένη Καλέμη, Δασκάλα με ζήλο αποστολικό, και Κατηχήτρια με φλογερό ενθουσιασμό, αποφάσισαν να αφιερωθούν στο μοναχικό βίο, και συνάμα, άγαμες αυτές, να σταθούν αληθινές  μάνες σε παιδιά που ορφάνεψαν, εγκαταλείφτηκαν, έμειναν χωρίς σπιτικό. Συνέχεια

Πατέρας Ανδρέας Αγαθοκλέους: «Η συνάντησή μας με τον Θεό»

«Η συνάντησή μας με τον Θεό» είναι ένα σχόλιο του πατέρα Ανδρέα Αγαθοκλέους για τη γιορτή της Υπαπαντής του Κυρίου.

«Η συνάντησή μας με τον Θεό»

Στις μέριμνες και στα τρεχάματα της καθημερινότητας, ξεπροβάλλουν οι γιορτές της Εκκλησίας μας ως δείκτες νέας ζωής. Όσοι μπορέσουν να σταθούν για λίγο και να φιλοσοφήσουν τη σημασία τους, θα ανακαλύψουν την ομορφιά που κρύβουν, το νόημα που εκπέμπουν, τη ζωή που μεταδίδουν.

Η γιορτή της Υπαπαντής, κατ’ άλλους Δεσποτική και κατ’ άλλους Θεομητορική, μας θυμίζει τη συνήθεια των Ιουδαίων να προσέρχονται στο ναό όταν το παιδί γίνει σαράντα ημερών και «να προσφέρουν θυσία ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια». Ο Ιησούς, ως Ιουδαίος, προσάγεται από την Παναγία και τον Ιωσήφ στο ναό «κατά το νόμο Μωϋσέως». Εκεί συναντά τον ηλικιωμένο Συμεών, που ήλθε στο ναό με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος αναμένοντας το σωτήρα του κόσμου. Συνέχεια

Ὅσιος Παΐσιος: Ὅσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει.

– Γέροντα, πού οφείλεται η γκρίνια και πώς μπορείς να την αποφύγεις;
– Στην κακομοιριά οφείλεται και με την δοξολογία την κάνει κανείς πέρα.
Η γκρίνια γεννά γκρίνια και η δοξολογία γεννά δοξολογία. Όταν δεν γκρινιάζει κανείς για μια δυσκολία που τον βρίσκει, αλλά δοξάζει τον Θεό, τότε σκάζει ο διάβολος και πάει σε άλλον που γκρινιάζει, για να του τα φέρει όλα ανάποδα. Γιατί, όσο γκρινιάζει κανείς, τόσο ρημάζει. Συνέχεια

Νοσοκομεῖο πού «νοσεῖ» πῶς μπορεῖ νὰ σώσει;

Γράφει ὁ Ἠλιάδης Σάββας,

Δάσκαλος

Ὁ  ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἄνθρωπος τῆς Δύσης εἶναι ἀφώτιστος. Καὶ ἀφοῦ δὲν ἔχει ἐμπειρίες καὶ δὲν καταδέχεται νὰ ἀκούσει τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τοὺς γνήσιους θεοπτες, τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τί σημαίνει Ἀλήθεια. Ἐπιχειρεῖ νὰ σχετικοποιήσει τὰ πάντα περὶ τὴν ἀλήθεια. Θέλει νὰ προωθήσει, σχετικοποιώντας ἢ ἀμφισβητώντας, τὴ γνησιότητα καὶ τὴν καθαρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸν ἐνοχλεῖ καὶ μπαίνει ἐμπόδιο στὸ ἁμαρτωλὸ θέλημά του καὶ στὴν προσπάθεια νὰ κάνει πονηροὺς ἑλιγμούς, μὴ ἐλεγχόμενος ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς ἀλήθειας.  Συνέχεια

Η σημασία της οικογένειας για τη χριστιανική ζωή

 

HSHMASIATHSOIKOGENEIASπ. Ἀλέξανδρου Σμέμαν

Γιά τήν ὀρθόδοξη ἀντίληψη, τό σπίτι καί ἡ οἰκογένεια ἀποτελοῦν τήν πρώτη καί βασικότερη περιοχή τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ἤ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν χριστιανικῶν ἀρχῶν στήν καθημερινή ζωή. Τό σπίτι, δηλαδή τό στύλ καί τό πνεῦμα τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς καί ὄχι τό σχολεῖο, ἀκόμα οὔτε καί ἡ Ἐκκλησία, εἶναι ἐκεῖνο πού σχηματίζει μέσα μας τή θεμελιακή ἀντίληψη γιά τόν κόσμο· πού μορφοποιεῖ στό ἐσωτερικό μας τό βασικό προσανατολισμό τόν ὁποῖο ἴσως γιά ἀρκετό διάστημα δέν τόν καταλαβαίνουμε, ἀλλά πού τελικά θά γίνει ἕνας ἀποφασιστικός παράγοντας.

Ὁ στάρετς Ζωσιμᾶς τοῦ Dοstοyevsky στούς Ἀδελφούς Καραμαζώφ λέει: «ἐκεῖνος πού μπορεῖ νά ἔχει καλές ἀναμνήσεις ἀπό τήν παιδική του ἡλικία εἶναι σωσμένος γιά ὅλη του τή ζωή». Τό σημαντικό δέ εἶναι ὅτι κάνει αὐτή τήν παρατήρηση ὕστερα ἀπό τή θύμηση τῆς μητέρας του πού τόν εἶχε πάρει μαζί της στή Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων. Θυμᾶται τήν ὀμορφιά τῆς ἀκολουθίας, τή μοναδική μελωδία τοῦ κατανυκτικοῦ «κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου…». Ἡ ὑπέροχη προσπάθεια γιά θρησκευτική ἀγωγή πού γίνεται σήμερα στά κατηχητικά σχολεῖα δέ σημαίνει καί πολλά πράγματα, ἄν δέν βασίζεται στή ζωή τῆς οἰκογένειας.

Ένας άθεος πιστεύει λίγο πριν το τέλος, μια συγκινητική ιστορία ομολογίας ενός ασθενή.

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος. Συνέχεια