Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης – Επιστολή παρηγοριάς πρός κάθε άρρωστο και μάλιστα καρκινοπαθή

Επιστολή Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτη σε καρκινοπαθή μοναχό…gerwnefraim

Την 27 η Φεβρουαρίου 1998 (ν.η) πριν 13 χρόνια έφυγε για τους ουρανούς ο παπα Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.Η επιστολή που ακολουθεί δημοσιεύθηκε από τη συνοδεία του γέροντος στη βιογραφία του πoυ εκδόθηκε από το Περιβόλι της Παναγίας το 2000, και απευθύνεται σε ετοιμοθάνατο καρκινοπαθή μοναχό…

Κατουνάκια 4-2-1993

Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ π. Ιερεμία
Με πολλήν αγάπη σε ασπάζομαι αδελφικά, ευχόμενος όπως Κύριος ο Θεός εξαποστείλη τον Άγγελον Αυτού και σού χαρίση πνεύμα υπομονής, πνεύμα πίστεως και εμπιστοσύνης προς τον Θεόν. Χθες έλαβα το γράμμα σου και σήμερα πρωί έρχομαι να σού απαντήσω. Συνέχεια

 Πώς να λέμε την Ευχή;

QQQ

Ο πλέον συνηθισμένος τρόπος είναι να λέμε την Ευχή είτε προφορικά είτε ψιθυριστά είτε από μέσα μας με τον ενδιάθετο λόγο, παντού και πάντοτε. Έτσι, στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο λέμε: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Όταν τρώμε, όταν περπατάμε και, ειδικότερα, όταν βρισκόμαστε μέσα στο ναό: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Τον πρώτο καιρό πρέπει να λέμε την Ευχή προφορικά, με το στόμα ψιθυριστά, σεμνά και ταπεινά και μάλιστα όσο μπορούμε συχνότερα: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με… Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Γιατί η φωνή που βγαίνει από το στόμα, συγκεντρώνει τον νου πάνω στις λέξεις και έτσι ο νους με τη σειρά του αρχίζει σιγά-σιγά να τις προσέχει. Όπως λοιπόν δεν είμαστε αφηρημένοι μπροστά στον Πνευματικό ή σ’ ένα επίσημο πρόσωπο, έτσι και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να είμαστε αφηρημένοι όταν κάνουμε Ευχή, για ν’ αρχίσει ο τρόπος αυτός ν’ αποδίδει καρπούς. Γιατί, όσο πιο θερμή και πιο δυνατή είναι η Ευχή, τόσο και τα αποτελέσματά της είναι πιο θεάρεστα και πιο ωφέλιμα για την ψυχή μας. Συνέχεια

«Ο πειρασμός της μικροψυχίας»

τ2). Ομιλίες Θεοφόρων Πατέρων

AC

Όταν ο Θεός θελήσει να φέρει τον άνθρωπο σε μεγάλη στενοχώρια, ώστε να μετανοήσει και να εκζητήσει το έλεός του, παραχωρεί να εμπέσει στη μικροψυχία. Και αυτή γεννά την ισχυρή δύναμη της αμέλειας, η οποία τον κάνει και γεύεται τον ψυχικό πνιγμό, που είναι μια γεύση της κόλασης. Απ΄αυτό, χτυπά τον άνθρωπο, μετά, το πνεύμα της φρενοβλαβείας, από το οποίο πηγάζουν ατέλειωτοι πειρασμοί, όπως η σύγχυση, ο θυμός, η βλασφημία, η γκρίνια και η μεμψιμοιρία, οι χαλασμένοι λογισμοί, η μετάβαση από τόπο σε τόπο, γιατί πουθενά δε βρίσκει ανάπαυση, και τα όμοια. Συνέχεια

Ο Θεός ως Άγιος και Παγκόσμιος κατά τον προφήτη Ησαΐα

του αρχιμ. Ιακώβου ΚανάκηAA

Μια θεολογική ιδέα που κυριαρχεί στην Παλαιά Διαθήκη είναι ότι ο Θεός είναι Αυτός που κατευθύνει την παγκόσμια ιστορία.

Είναι ο Ίδιος που κατευθύνει την ιστορία μέσω ανθρώπων, όπως διαφαίνεται για παράδειγμα, στην περίπτωση του Κύρου, δια του οποίου ελευθερώθηκαν οι Ιουδαίοι στην Βαβυλώνα.

Έτσι, δεν είναι τυχαία γεγονότα ούτε η εκλογή του Ίσραηλιτικού λαού από τον Θεό, ούτε το χρέος αυτού, στην προετοιμασία των εθνών για την έλευση του Μεσσία στον κόσμο. Μπορούμε όμως να πούμε ότι στον Δευτεροησαΐα (κεφ. 40-55 του βιβλίου) έχουμε μια διδασκαλία περισσότερο θεοκεντρική, αφού τα πάντα συντελούνται και καταλήγουν στην δόξα του Θεού. Συνέχεια

Ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε

 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ο Θεός δεν νοιάζεται για τον τόπο. Ζητάει μόνο θερμότητα καρδιάς και αγνότητα ψυχής.

Να, και ο απόστολος Παύλος προσευχήθηκε όχι σε ναό όρθιος ή γονατιστός, αλλά μέσα σε φυλακή πεσμένος ανάσκελα, καθώς τα πόδια του ήταν σφιγμένα στην ξυλοπέδη.IC

Επειδή, όμως, προσευχήθηκε με θέρμη, αν και πεσμένος, και τη φυλακή έσεισε και τα θεμέλια σάλεψε και το δεσμοφύλακα τράβηξε στην αληθινή πίστη μαζί με όλη την οικογένειά του (Πράξ. 16:25-35). Συνέχεια

Να μην κρίνουμε

Αυτή την ιστορία την έλεγε ένας ιερέας στο ραδιόφωνο της Πειραικής Εκκλησίας.

Ήθελε αν θυμάμαι να διδάξει να μην κρίνουμε και είπε μια αληθινή ιστορία στην οποία έκρινε τον εαυτό του.
Έλεγε πως ήταν ένα παλικάρι. Και φορούσε ένα σκουλαρίκι. Το μάτι του καρφωνόταν στο σκουλαρίκι του παλικαριού και τον έκρινε. όταν το παλικάρι ζήτησε να εξομολογηθεί ξαφνιάστηκε. Στην εξομολόγηση έμαθε τα εξής. Το παλικάρι αυτό είχε σχέση προγαμιαία και η κοπέλα έμεινε έγκυος. Οι γονείς και των δύο θέλαν να το ρίξουν μα το ζευγάρι δεν ήθελε. Ωστόσο η κοπέλα δεν ήθελε να το μεγαλώσει. Έτσι είπε στο παλικάρι να το γεννήσει και να το πάρει αυτός. Και πράγματι το παλικάρι προκειμένου να σκοτώσει το παιδί προτίμησε να το μεγαλώσει ολομόναχος καθώς ούτε οι γονείς δέχτηκαν να τον βοηθήσουν. Και την απόφαση την πήρε πριν μπει στην Εκκλησία. Τώρα δόξα τω Θεώ μεγαλώνει το παιδάκι έχοντας παντρευτεί νομίζω άλλη κοπέλα.
Και ο ιερέας επέκρινε έτσι τον εαυτό του που έκρινε το παλικάρι αυτό, που είχε κάνει μια τέτοια θυσία, για ένα σκουλαρίκι.

«Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ»

Υπάρχει Εκείνος…

senakosmoΣ’ ένα κόσμο που σε θέλει τέλειο και αψεγάδιαστο, υπάρχει ένας Θεός που με δέχεται με τις ατέλειες και τα λάθη μου.

Σ’ ένα κόσμο που δίνει δύσκολα δεύτερες ευκαιρίες, υπάρχει ένας Θεός που είναι διατεθειμένος να μου δώσει πολλές ευκαιρίες.
Σ’ ένα κόσμο που μετρά τα μετρητά στο λογαριασμό μου, υπάρχει ένας Θεός που δεν Τον ενδιαφέρει το πορτοφόλι μου.
Σ’ ένα κόσμο που δεν λογαριάζει καρδιά και αισθήματα, υπάρχει ένας Θεός που δίνει μεγάλη σημασία στην καρδιά μου.
Σ’ ένα κόσμο που με θεωρεί απρόσωπο μέλος ενός συνόλου, υπάρχει ένας Θεός που με αγαπά μ’ ένα τρόπο μοναδικό και ξεχωριστό.
Σ’ ένα κόσμο που δεν σε καταλαβαίνει, υπάρχει ένας Θεός που με κατανοεί απόλυτα.
Ευτυχώς που υπάρχει Εκείνος…

http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/apps/gr/spag/3_1425047869.html

Συγγνώμη

π. Ανδρέα ΑγαθοκλέουςQΌσο η ανθρώπινη ατέλεια θα υπάρχει, οι συγκρούσεις θα είναι δεδομένες. Κυρίως με τα πρόσωπα που είναι κοντά μας, που συνδεόμαστε, που αγαπούμε ακόμα. Όχι γιατί το θέλουμε τόσο όσο γιατί ο εγωισμός «διεκδικεί τα δικαιώματά του».

Η θεώρηση ενός γεγονότος δεν είναι η ίδια σε όλους. Άλλος το ερμηνεύει έτσι και άλλος αλλιώς. Το δίκαιο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο. Για να το διακρίνεις χρειάζεται να βγεις από τον εαυτό σου και να το δεις με τα μάτια του άλλου. Δεν είναι εύκολο αυτό, γιατί υπάρχει ενδεχόμενο να επιβεβαιωθεί το λάθος σου. Όμως λυτρώνεσαι όχι μόνο από την πλάνη, αλλά και από το «ίδιον θέλημα» που σ’ απομονώνει και γι’ αυτό σε θανατώνει. Συνέχεια

Λένε κάποιοι Χριστιανοί: «Μα δεν έχω αμαρτίες! Δεν έχω κάνει τίποτα…»

SΠαρακαλεί ό υμνωδός να του ανοίξει ό Κύριος τίς πύλες της με­τανοίας…

Αλήθεια.Πόσο δύσκολα ανοίγουν οι πύλες της μετανοίας μας!

Πόσες προφάσεις,πόσες δικαιολογίες,πόσες δυσκολίες για να δεχθεί ή ψυχή ότι φταίει.

Ότι είναι αμαρτωλή,ότι έχει ανάγκη μετανοίας.

«Καί τί έκανα;», λένε πολλοί.«Δεν έχω τίποτε το σπου­δαίο!».Καί αυτά,ενώ υπάρχουν κακίες κατά των άλλων καί λόγια πι­κρά καί υβριστικά καί μνησικακίες καί ψεύδη καί της ψυχής αμαρτω­λές επιθυμίες καί της σάρκας αμαρτήματα καί φιλαργυρίες καί σκλη­ρότητες. Καί τόσα καί τόσα άλλα…

Δεν έχουμε λοιπόν ανάγκη μετα­νοίας;Δεν χρειάζεται να καθαρίσουμε την ψυχή μας από όλα αυτά, πού μας κάνουν ενόχους ενώπιον του Θεού; Καί οδηγούν στον θά­νατο της ψυχής,τον χωρισμό της από τον Θεό καί την αιώνια κα­ταδίκη;«Κατά την σκληρότητα οου καί άμετανόητον καρδίαν θη­σαυρίζεις σεαυτώ όργήν εν ήμερα οργής καί άποκαλύψεως καί δικαιοκρισίας του Θεού» (Ρωμ.β’,5).

Είναι πράγματι φοβερό να μέ­νει αμετανόητος ό άνθρωπος.Άλλα καί όταν καταλάβει ή ψυχή του την ανάγκη της μετανοίας,καί τότε τί αγώνας χρειάζεται για να λά­βει την απόφαση της μετανοίας. Πόση ντροπή προκειμένου να εξο­μολογηθεί τίς αμαρτίες πού έγιναν.

Πόση δυσκολία να σταματήσει το κακό και να προχωρήσει σε αλλαγή ζωής.

Να παύσει την αμαρ­τία.

Ο διάβολος, λέει ό ιερός Χρυσόστομος,με την πονηρία του κατόρθωσε να συνδυάσει με την αμαρτία το θάρρος καί με τη μετάνοια τη ντροπή.

Ενώ στην αμαρτία προχωρούμε με θάρρος,στη μετά­νοια ντρεπόμαστε να προχωρήσουμε.Καί αυτό,για να δυσκολέψει τη μετάνοια,επειδή γνωρίζει ότι αυτή οδηγεί στη σωτηρία.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr