ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

nomismakalwsynhsΚάποτε γνωστς συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγκε γιτν πογευματινό του περίπατο. νῶ κόντευε ν νυχτώσει νας ζητιάνος πλωσε τ χέρι του κα τοῦ ζήτησε βοήθεια. Ντοστογιέφσκι ψάχνει τς τσέπες του ν βρε κανένα κέρμα, λλ δν βρίσκει τιποτα. Ψάχνει τ ρολόι του νὰ τὸ προσφέρει, λλ κα κενο τ εχε ξεχασμένο στὸ σπίτι του.

 μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στὸ πρόσωπο καὶ πάνω στν μηχανία το σκυψε, φίλησε τὸ χέρι τοῦ τυφλο κα ψιθύρισε: «Συγχώρα μέ, καλέ μου νθρωπε, γιατί ατ τ στιγμ δν χω τίποτα ν σοὺ προσφέρω»!

Κα ὁ γέρο ζητιάνος παντ: «Εχαριστ πολύ. Τ πρα! Ατ πού μου δωσες δν μποροσα ν τ βρ λλο. Τὸ νόμισμα τς καλοσύνης σπάνια τὸ βρίσκω…».