H σημασία της Ανάληψης

analipsisπ. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η εορτή της Αναλήψεως φαίνεται να μην παρουσιάζει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μάλλον λύπη να προκαλεί στις καρδιές, αφού ο Κύριος αναχωρεί από μας. Ωστόσο, μέσα από τα γεγονότα που περιγράφονται στα Ευαγγέλια και η ζωή των χριστιανών επιβεβαιώνει, η γιορτή αυτή τονίζει τα εξής:

  1. Ο κάθε άνθρωπος, στο πρόσωπο του Χριστού ως Θεανθρώπου, βρίσκεται μέσα στην Αγία Τριάδα και μάλιστα σε τιμητική θέση – «εκ δεξιών του Πατρός». Τούτο δείχνει την αξία και την τιμή που περιβάλλεται ο καθένας μας. Κι αν οι άλλοι μάς υποτιμούν, μας απορρίπτουν ή μας πολεμούν, όμως έχουμε ένα Θεό που μας αγαπά και μας αποδέχεται όπως είμαστε, ανεβάζοντάς μας στη δόξα της Τριαδικής Θεότητος.
  2. Το Ευαγγέλιο μάς αναφέρει (Μαρκ.16,52) ότι ο Χριστός, ενώ ευλογούσε τους μαθητές, άρχισε ν’ απομακρύνεται απ’ αυτούς και ν’ ανεβαίνει στον ουρανό. Αυτοί τότε, αφού τον προσκύνησαν, γύρισαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά και έμεναν συνεχώς στο ναό υμνολογώντας και δοξολογώντας το Θεό». Η απομάκρυνση του Ιησού από τους μαθητές θα έπρεπε να τους προκαλεί λύπη, ενώ είχαν μέσα τους μεγάλη χαρά. Στις δοκιμασίες και στις στεναχώριες της ζωής, ο κάθε άνθρωπος, φυσιολογικά, νιώθει λύπη. Όσοι, με την προσευχή, εμπιστευτούν την αγάπη του Θεού και την πρόνοιά Του, μέσα τους έχουν χαρά. Για τους χριστιανούς που βλέπουν πίσω από τα φαινόμενα τις ευλογίες των πειρασμών, η εσωτερική μυστική χαρά είναι γεγονός.

Συνέχεια

Advertisements

Τρίτη 27.05.14, ὥρα 7.00 μ.μ.

Τρίτη 27.05.14, ὥρα 7.00 μ.μ.
Ὁ κόσμος τοῦ ἐντύπου: προτάσεις γιά καλοκαιρινές ἀναγνώσεις.
Εἰσηγητές:
1. Δρ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ἰατρός.
2. κ. ΦΟΥΦΛΙΑ-ΜΠΙΣΤΙΝΑ ΜΑΡΙΑ, βιβλιοθηκονόμος.
3. κ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ἐκπαιδευτικός.

Η Νομική Αθηνών νίκησε το Χάρβαρντ: Πρώτοι οι Έλληνες φοιτητές σε παγκόσμιο διαγωνισμό

24/05/2014

Είχαν απέναντί τους εκπροσώπους από τα πιο φημισμένα πανεπιστήμια στον κόσμο. Παρόλα αυτά, ήταν η ελληνική τετράδα εκείνη που έκλεψε τις εντυπώσεις στον παγκόσμιο διαγωνισμό εικονικής δίκης: τα παιδιά της Νομικής Αθηνών, που κατάφεραν να νικήσουν και τους φοιτητές του Χάρβαρντ. 

Η Περσεφόνη Βερνάδου, ο Παναγιώτης Θεοδωρόπουλος, ο Παναγιώτης Κυριακού και η Αννα Βεντουράτου κατέκτησαν την πρώτη θέση στο διαγωνισμό Moot Court Competition, που έγινε στην έδρα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στη Γενεύη.  nomikhs

Ο διαγωνισμός, που διεξάχθηκε φέτος για 12η χρονιά, αποτελεί προσομοίωση της διαδικασίας δικαστικής επίλυσης διακρατικών εμπορικών διαφορών.

Φέτος το θέμα αφορούσε τη διαφορά μεταξύ δύο κρατών μελών του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου, ενός ανεπτυγμένου και ενός αναπτυσσόμενου, που προέκυψε λόγω της απόφασης του τελευταίου να ανακρατικοποιήσει τις υπηρεσίες ύδρευσης – αποχέτευσης μετά από μία περίοδο ιδιωτικοποίησης χωρίς τα επιθυμητά αποτελέσματα, όπως αναφέρει η «Καθημερινή».

Στο διαγωνισμό μετείχαν 117 πανεπιστήμια από όλο τον κόσμο και η ομάδα της νομικής Αθηνών, αφού πήρε το εισιτήριο στον προκριματικό γύρο της Ευρώπης βρέθηκε στην τελική φάση μαζί με 19 άλλα πανεπιστήμια και στο τέλος κόντρα στο Χάρβαρντ.

Το εννεαμελές δικαστήριο- υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΟΕ και εγνωσμένης φήμης καθηγητές διεθνούς οικονομικού δικαίου, έδωσαν τη νίκη στην ελληνική ομάδα.

Για την επιτυχία τους οι φοιτητές πήραν υποτροφίες για την παρακολούθηση των καλοκαιρινών μαθημάτων διεθνούς οικονομικού δικαίου, ενώ είχαν και προτάσεις για εργασία από μεγάλες εταιρείες.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Τι σημαίνει «Μνήμη Θεού»

Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο Θεός παρακολουθεί όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και όλο το σύμπαν.

«Μνήμη Θεού» σημαίνει ότι ο νους είναι στον Θεό, ζει ο άνθρωπος τον Θεό, οπότε βλέπει παντού τον Θεό. Αυτός που κατορθώνει να έχει συνέχεια τον νου του στον Θεό, αισθάνεται συνέχεια την παρουσία του Θεού και συγκλονίζεται από ευγνωμοσύνη, γιατί όλα τα βλέπει ως ευλογία του Θεού. Μια ματιά να ρίξει γύρω του, καταλαβαίνει ότι ο Θεός παρακολουθεί όχι μόνον τον άνθρωπο, αλλά και όλο το σύμπαν, και τις πιο μικρές και ασήμαντες λεπτομέρειες. Όπου να κοιτάξει, βλέπει και αλλοιώνεται από την παρουσία του Θεού. Ρίχνει μια ματιά στον ουρανό και αλλοιώνεται από την παρουσία του Θεού. Ρίχνει μια ματιά στη γη, βλέπει τα πουλιά, τα δένδρα, και βλέπει τον Θεό, τον Δημιουργό τους. Αυτό είναι και προσευχή, είναι και μνήμη Θεού.

Ευφραίνου Εν Κυρίω

undefined

Η εξόδιος ακολουθία του Λυκούργου Αγγελόπουλου σήμερα και πριν τον τελευταίο ασπασμό, γυρίζουν στο μυαλό μου οι στιγμές με το δάσκαλο.
Είχα την τύχη να έχω στη βυζαντινή μουσική δύο Δασκάλους. Τον Βάιο Λάσκο στα μαθητικά χρόνια μου χρόνια στα Τρίκαλα(να είναι καλά και να του δίνει δύναμη ο Θεός) και τον Λυκούργο Αγγελόπουλο στην Αθήνα στα φοιτητικά μου χρόνια και μετά. Και οι δύο μου δίδαξαν, πως η μουσική μας μαθαίνεται στο στασίδι και πως στο στασίδι θα πας για να ψάλλεις και να προσευχηθείς και όχι να σχολιάσεις, να κουτσομπολέψεις ή να θαυμάσεις τον …δάσκαλο.Ο Λυκούργος ήταν ένας ΔΑΣΚΑΛΟΣ. Πατώντας στα χνάρια του Καρά, έβγαλε μαθητές. Αυτό ήταν το τάλαντό του. Δεν ξέρω μέρος της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης και αλλού που να μην υπάρχει κάποιος σε στασίδι που να πέρασε απ΄ το δάσκαλο.Ο δάσκαλος πάλεψε μέχρι και με τα χέρια με τους απογόνους του Σακελλαρίδη στην Αγία Ειρήνη, την ώρα που οι «παραδοσιακοί» ψάλτες βάζαν σεγόντα. Συνέχεια

Ὁ Κύκλος τῆς Ὑπερχρεώσεως Ἀπὸ τὰ Δάνεια τῆς Ἀνεξαρτησίας στὰ Μνημόνια τῆς Δανεικῆς Εὐημερίας

Ομιλία  στις  20/5/2014  από  τον κ.ΓΕΩΡΓΑΝΑ  ΓΕΩΡΓΙΟ στον  Π.Φάρο

Ὁ Κύκλος τῆς Ὑπερχρεώσεως (κλικ για να διαβάσετε το κείμενο της ομιλίας)

Βιογραφικό Γεωργίου Γεωργάνα   (κλικ για να διαβάσετε το βιογραφικό του κου Γεωργάνα)

Ο επίσκοπος και η χαρισματική προσευχή μιας απλής γυναίκας

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ἀνέφερε: «Μ’ ἔμαθε νά προσεύχωμαι XarismatikhProsefxhκατανυκτικά καί μέ δάκρυα μία ἁπλῆ γυναικούλα, πού κατοικοῦσε στό Πέραμα Πειραιῶς καί τήν ἀποκαλοῦσαν περιφρονητικά ὄχι μέ τ’ ὄνομά της, ἀλλά μέ τό παρατσούκλι “ἡ Αὐγουλοῦ”, γιατί πούλαγε φρέσκα αὐγά, νά ἐξοικονομήση τόν “ἄρτον τόν ἐπιούσιον”.

Ὡς περιοδεύων πέρασα μιά μέρα ἀπ’ τό φτωχικό της σπίτι, γιά νά εἰσπράξω μιά συνδρομή γιά τό περιοδικό ΖΩΗ. Ἡ ἴδια ἀπουσίαζε καί βρισκόταν ἐκεῖ τό παιδί της, πού διήρχετο τήν ἐφηβεία. Ἔκαιγε τό καντήλι στό εἰκονοστάσι κι ἔκανα στό παιδί τήν πρότασι ἄν ἤθελε μέχρι νά ᾽λθη ἡ μητέρα του νά προσευχηθοῦμε λιγάκι. Κάπως ἀδιάφορα κούνησε καταφατικά τό κεφάλι του καί εἶπε ἄς προσευχηθοῦμε. Ὅταν τελειώσαμε τήν προσευχή, μοῦ λέει κάπως χαριτολογώντας: Α, ἐσύ δέν ξέρεις νά προσευχηθῆς! Ἐγώ κατεπλάγην ἀπ’ τήν τολμηρή αὐτή παρατήρησι καί τόν ρώτησα νά μοῦ ἐξηγήση, πῶς κατά τή γνώμη του πρέπει νά προσεύχεται ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός; Ἐγώ, κύριε, μοῦ λέει δέν ξέρω Θεολογία, ἀλλά βλέπω τό παράδειγμα τῆς μητέρας μου, πού ὅταν προσεύχεται κραυγάζει συνεχῶς “Κύριε Ἐλέησον”, πέφτει συνεχῶς σέ μετάνοιες, κτυπάει τό στῆθος της καί τρέχουν ποτάμι τά δάκρυά της!

Συνέχεια