Πάσχα Ρωμέικο

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Πάσχα Ρωμέικο» πρωτοδημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου του 1891 στο περιοδικό «Αττικόν Μουσείον», με τον υπότιτλο «σύγχρονος ηθογραφία». Το πρώτο αθηναϊκό διήγημα του Παπαδιαμάντη, έχει ως ήρωα ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον φιλόθρησκο και φιλέορτο Κερκυραίο μπαρμπα-Πίπη, φίλο και συμπότη του συγγραφέα στα μπακάλικα του Ψυρρή. Συνέχεια

Advertisements

Από το θάνατο στη ζωή

Αρχιεπισκόπου Αλβανίας ΑναστασίουApoTO8anato

Τον θάνατο το συναντούμε καθημερινά, με τις ασθένειες, με την απώλεια αγαπημένων μας προσώπων, με τους τραγικούς χωρισμούς. Σ’ αυτό το φοβερό σύνορο μόνο η πίστη στον αναστάντα Χριστό ανοίγει τον κλειστό ορίζοντα και δίνει την παρηγοριά και τη δυνατότητα να διατηρούμε κοινωνία με όσους έφυγαν – με την προσευχή, την αγάπη, την ειρηνική σιωπή. Η «μνήμη θανάτου» γίνεται μνήμη αναστάσεως, μας αποδεσμεύει από την αγωνία και την ταραχή.
Εκτός από την άμεση γεύση του απτού θανάτου, υπάρχουν στην καθημερινή ζωή απόπνοιες θανάτου, που έμμεσα τις εκπέμπουν όχι μόνο οι ποικίλοι κίνδυνοι που πιέζουν τη ζωή μας, αλλ’ επίσης η αμαρτία, η αδικία, η συκοφαντία, ο φθόνος, το μίσος. Σ’ αυτές τις δηλητηριώδεις πνοές, που μεταφέρουν την ανάσα του Άδου στην καθημερινότητα της ζωής μας, υπάρχει το αντίδοτο. Είναι η βίωση της αλήθειας της Αναστάσεως με την πίστη, με τη σκέψη, με τον ύμνο, με ολόκληρη την ύπαρξή μας. Ενισχύοντας μέσα μας τη βεβαιότητα της αναστάσεως του Χριστού, η Εκκλησία μας χαρίζει εσωτερική αντοχή για να αντιστεκόμαστε ήρεμα στην πνοή κάθε είδους θανάτου. Ζώντας μέσα στην Εκκλησία το γεγονός του Πάσχα, αντλούμε νέες δυνάμεις για να είμαστε φορείς νέας ζωής, αληθινοί, δημιουργικοί. Συνέχεια

Άγιον Πάσχα

agionPasxaΟι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν κατά την εσπέρα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Σωτήρα, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού, και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου. Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μία Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός, και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σε αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή.  Συνέχεια

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ‘ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ ΘΕΙΑ’ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

maria-iosifΔεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από το κείμενο με τις λίγες σκέψεις που έγραψα πριν λίγες ημέρες για τις ‘θείες’ ταινίες που έχουν θέμα την ζωή τού Χριστού ή της Παναγίας μας ή άλλων αγίων, και βλέπω την νέα σειρά που θα προβάλλει μεγάλο ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι με τίτλο «Μαρία και Ιωσήφ». Παρακάτω αντιγράφω το κείμενο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα τού καναλιού, περιγράφοντας αυτά που θα δουν τα μάτια μας στην εν λόγω σειρά. Γράφουν λοιπόν, οι του καναλιού:

«Ποιοι ήταν στην πραγματικότητα ο Ιωσήφ και η Μαρία; Η ιστορία της γέννησης του Χριστού είναι πασίγνωστη, αλλά όχι και η ιστορία των γονιών του. Σε αυτή τη γλαφυρή αναπαράσταση της ζωής τους διαπιστώνουμε ότι ήταν πλάσματα ανθρώπινα γεμάτα συναισθήματα. Ο Ιωσήφ είναι ένας αψύς άντρας, που ενώ αρχικά προβληματίζεται από το ενδιαφέρον της Μαρίας, στη συνέχεια τον κερδίζει η γοητευτική σεμνότητά της. Από την άλλη, η Μαρία είναι ένα σπάνιο κράμα γλυκύτητας και αποφασιστικότητας, αυτοπεποίθησης αλλά και αυτοκριτικής. Και οι δύο μαζί θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα μυστήριο, όταν η Μαρία μαθαίνει ότι κυοφορεί ένα πλάσμα πολύ σημαντικό, ενώ η αγάπη του Ιωσήφ δοκιμάζεται από αυτή την παράξενη εγκυμοσύνη. Ποια είναι τα όρια της αγάπης τους; Πόσο μυστήριο μπορεί να αντέξει ένας κοινός θνητός; Πώς αισθάνεται κάποιος, όταν διαπιστώνει ότι ξαφνικά τού έχει ανατεθεί μια θεϊκή αποστολή;»

Κατ’ αρχήν δεν είναι «οι γονείς του» αλλά η Μητέρα Του και ο μνηστήρας Αυτής. Δεύτερον ουδέποτε η Παναγία μας ήθελε να προσελκύσει τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερός της, έχοντας και παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του (καθότι ήταν χήρος). Τρίτον τα όρια της αγάπης τους; Ποιάς αγάπης τους; Αυτής της ερωτικής αγάπης που προβάλλει η ταινία ή του προστάτη και σχεδόν γονιού (όπως πραγματικά ήταν); Συνέχεια

Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»[…]

Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Δάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Δάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Δασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.

Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας. Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε… ένας από τους δώδεκα». Τι σημαίνει το «ένας από τους δώδεκα»; Συνέχεια

Η μυστική βίωση της Μ.Εβδομάδας

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι το τελευταίο στάδιο της Μεγάλης Σαρακοστής. Οι ακολουθίες, τα γεγονότα των παθών που προβάλλονται, η όλη ατμόσφαιρα που κυριαρχεί, ετοιμάζουν την ολόφωτη νύχτα του Πάσχα. Στις καρδιές των πιστών, ως κοινή εμπειρία, βιώνεται το μυστήριο των παθών και της αναστάσεως του Κυρίου. Κι επειδή το μυστήριο ως μυστήριο δεν μπορεί να αναλυθεί, καταφεύγομε σε αισθητά μέσα, όπως η αναπαράσταση της Σταύρωσης, της Αποκαθήλωσης, της Ταφής, το «Ανάστα ο Θεός». Σταδιακά, καθημερινά, από το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων με το Νυμφίο μέχρι το βράδυ του Πάσχα, πορευόμαστε όλοι μαζί με τον Κύριο και Θεό μας, όχι συνειδητά ούτε αισθητά αλλά μυστηριακά. Συνέχεια

Η χαρά της φιλίας

Με αφορμή τη γιορτή του φίλου του Χριστού

π. Ανδρέα Αγαθοκλέουςfilia

«Έχω τέτοια χαρά όταν βρίσκομαι με φίλους με τους οποίους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου» (π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Η ανθρώπινη ανάγκη για ουσιαστική σχέση θα παραμένει σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ως η όντως ανάγκη. Γιατί εκφράζει αυτό που είμαστε: εικόνα του Τριαδικού Θεού. Όπως ο Θεός είναι κοινωνία προσώπων που τα τρία πρόσωπα βιώνουν την αγάπη, την ενότητα και την ισότητα, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να ζει με τους συνανθρώπους του για να ζει «κατά φύσιν».

Βέβαια, η χαρά που πηγάζει από τις φιλικές σχέσεις δεν είναι η ίδια με τη χαρά από τις σχέσεις μας, με τις όποιες καλές ανθρώπινες σχέσεις. Με τους φίλους μας νιώθουμε άνετα, χωρίς «καθώς πρέπει» συμπεριφορά, γιατί «μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας». Ο εαυτός μας τότε διευρύνεται, γίνεται ένα με τους φίλους, χωρίς να χάνεται το πρόσωπο. Ζούμε έτσι κατά τον τρόπο ζωής του Τριαδικού Θεού, που, ενώ τα τρία πρόσωπα ενώνονται σε μία ουσία, εν τούτοις διατηρούν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά.

Συνέχεια