Πάσχα Ρωμέικο

Το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Πάσχα Ρωμέικο» πρωτοδημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου του 1891 στο περιοδικό «Αττικόν Μουσείον», με τον υπότιτλο «σύγχρονος ηθογραφία». Το πρώτο αθηναϊκό διήγημα του Παπαδιαμάντη, έχει ως ήρωα ένα υπαρκτό πρόσωπο, τον φιλόθρησκο και φιλέορτο Κερκυραίο μπαρμπα-Πίπη, φίλο και συμπότη του συγγραφέα στα μπακάλικα του Ψυρρή. Συνέχεια

Από το θάνατο στη ζωή

Αρχιεπισκόπου Αλβανίας ΑναστασίουApoTO8anato

Τον θάνατο το συναντούμε καθημερινά, με τις ασθένειες, με την απώλεια αγαπημένων μας προσώπων, με τους τραγικούς χωρισμούς. Σ’ αυτό το φοβερό σύνορο μόνο η πίστη στον αναστάντα Χριστό ανοίγει τον κλειστό ορίζοντα και δίνει την παρηγοριά και τη δυνατότητα να διατηρούμε κοινωνία με όσους έφυγαν – με την προσευχή, την αγάπη, την ειρηνική σιωπή. Η «μνήμη θανάτου» γίνεται μνήμη αναστάσεως, μας αποδεσμεύει από την αγωνία και την ταραχή.
Εκτός από την άμεση γεύση του απτού θανάτου, υπάρχουν στην καθημερινή ζωή απόπνοιες θανάτου, που έμμεσα τις εκπέμπουν όχι μόνο οι ποικίλοι κίνδυνοι που πιέζουν τη ζωή μας, αλλ’ επίσης η αμαρτία, η αδικία, η συκοφαντία, ο φθόνος, το μίσος. Σ’ αυτές τις δηλητηριώδεις πνοές, που μεταφέρουν την ανάσα του Άδου στην καθημερινότητα της ζωής μας, υπάρχει το αντίδοτο. Είναι η βίωση της αλήθειας της Αναστάσεως με την πίστη, με τη σκέψη, με τον ύμνο, με ολόκληρη την ύπαρξή μας. Ενισχύοντας μέσα μας τη βεβαιότητα της αναστάσεως του Χριστού, η Εκκλησία μας χαρίζει εσωτερική αντοχή για να αντιστεκόμαστε ήρεμα στην πνοή κάθε είδους θανάτου. Ζώντας μέσα στην Εκκλησία το γεγονός του Πάσχα, αντλούμε νέες δυνάμεις για να είμαστε φορείς νέας ζωής, αληθινοί, δημιουργικοί. Συνέχεια

Άγιον Πάσχα

agionPasxaΟι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν κατά την εσπέρα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Σωτήρα, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού, και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου. Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μία Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός, και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σε αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή.  Συνέχεια

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ‘ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ ΘΕΙΑ’ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ

maria-iosifΔεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από το κείμενο με τις λίγες σκέψεις που έγραψα πριν λίγες ημέρες για τις ‘θείες’ ταινίες που έχουν θέμα την ζωή τού Χριστού ή της Παναγίας μας ή άλλων αγίων, και βλέπω την νέα σειρά που θα προβάλλει μεγάλο ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι με τίτλο «Μαρία και Ιωσήφ». Παρακάτω αντιγράφω το κείμενο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα τού καναλιού, περιγράφοντας αυτά που θα δουν τα μάτια μας στην εν λόγω σειρά. Γράφουν λοιπόν, οι του καναλιού:

«Ποιοι ήταν στην πραγματικότητα ο Ιωσήφ και η Μαρία; Η ιστορία της γέννησης του Χριστού είναι πασίγνωστη, αλλά όχι και η ιστορία των γονιών του. Σε αυτή τη γλαφυρή αναπαράσταση της ζωής τους διαπιστώνουμε ότι ήταν πλάσματα ανθρώπινα γεμάτα συναισθήματα. Ο Ιωσήφ είναι ένας αψύς άντρας, που ενώ αρχικά προβληματίζεται από το ενδιαφέρον της Μαρίας, στη συνέχεια τον κερδίζει η γοητευτική σεμνότητά της. Από την άλλη, η Μαρία είναι ένα σπάνιο κράμα γλυκύτητας και αποφασιστικότητας, αυτοπεποίθησης αλλά και αυτοκριτικής. Και οι δύο μαζί θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα μυστήριο, όταν η Μαρία μαθαίνει ότι κυοφορεί ένα πλάσμα πολύ σημαντικό, ενώ η αγάπη του Ιωσήφ δοκιμάζεται από αυτή την παράξενη εγκυμοσύνη. Ποια είναι τα όρια της αγάπης τους; Πόσο μυστήριο μπορεί να αντέξει ένας κοινός θνητός; Πώς αισθάνεται κάποιος, όταν διαπιστώνει ότι ξαφνικά τού έχει ανατεθεί μια θεϊκή αποστολή;»

Κατ’ αρχήν δεν είναι «οι γονείς του» αλλά η Μητέρα Του και ο μνηστήρας Αυτής. Δεύτερον ουδέποτε η Παναγία μας ήθελε να προσελκύσει τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερός της, έχοντας και παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του (καθότι ήταν χήρος). Τρίτον τα όρια της αγάπης τους; Ποιάς αγάπης τους; Αυτής της ερωτικής αγάπης που προβάλλει η ταινία ή του προστάτη και σχεδόν γονιού (όπως πραγματικά ήταν); Συνέχεια

Γιατί ο Χριστός δεν άλλαξε τον Ιούδα;

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

«Τότε, αφού πήγε στους αρχιερείς ένας από τους δώδεκα, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, είπε, τι θέλετε να μου δώσετε για να σας τον παραδώσω;»[…]

Και ακριβώς όταν η πόρνη μετανοούσε, όταν καταφιλούσε τα πόδια του Κυρίου, τότε πρόδινε το Δάσκαλο ο μαθητής. Γι’ αυτό είπε «τότε», για να μην κατηγορήσεις για αδυναμία το Δάσκαλο, όταν βλέπεις τον μαθητή του να τον προδίνει. Γιατί τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του Δασκάλου, ώστε να πείθει να Τον ακολουθούν ακόμη και οι πόρνες.

Θα αναρωτιόταν όμως κανείς, Εκείνος που είχε τη δύναμη να μεταστρέφει τις πόρνες και να τις κάνει να Τον ακολουθούν, δεν κατάφερε να κερδίσει την αγάπη του μαθητή του; Είχε τη δύναμη να κερδίσει το μαθητή, αλλά δεν επιθυμούσε να τον μεταβάλει αναγκαστικά στο καλό, ούτε με τη βία να τον προσελκύσει κοντά Του. «Τότε, αφού πήγε». Και το «αφού πήγε» αυτό δεν στερείται κάποιας σημασίας. Γιατί δεν κάλεσαν οι αρχιερείς τον Ιούδα, ούτε αναγκάστηκε, ούτε υποχρεώθηκε, αλλά ο ίδιος μόνος του κι ελεύθερα γέννησε την πονηρή αυτή σκέψη κι έβγαλε αυτή την απόφαση, χωρίς να έχει κανέναν σύμβουλο σ’ αυτό το πονηρό του έργο. «Τότε, αφού πήγε… ένας από τους δώδεκα». Τι σημαίνει το «ένας από τους δώδεκα»; Συνέχεια

Η μυστική βίωση της Μ.Εβδομάδας

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι το τελευταίο στάδιο της Μεγάλης Σαρακοστής. Οι ακολουθίες, τα γεγονότα των παθών που προβάλλονται, η όλη ατμόσφαιρα που κυριαρχεί, ετοιμάζουν την ολόφωτη νύχτα του Πάσχα. Στις καρδιές των πιστών, ως κοινή εμπειρία, βιώνεται το μυστήριο των παθών και της αναστάσεως του Κυρίου. Κι επειδή το μυστήριο ως μυστήριο δεν μπορεί να αναλυθεί, καταφεύγομε σε αισθητά μέσα, όπως η αναπαράσταση της Σταύρωσης, της Αποκαθήλωσης, της Ταφής, το «Ανάστα ο Θεός». Σταδιακά, καθημερινά, από το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων με το Νυμφίο μέχρι το βράδυ του Πάσχα, πορευόμαστε όλοι μαζί με τον Κύριο και Θεό μας, όχι συνειδητά ούτε αισθητά αλλά μυστηριακά. Συνέχεια

Η χαρά της φιλίας

Με αφορμή τη γιορτή του φίλου του Χριστού

π. Ανδρέα Αγαθοκλέουςfilia

«Έχω τέτοια χαρά όταν βρίσκομαι με φίλους με τους οποίους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου» (π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Η ανθρώπινη ανάγκη για ουσιαστική σχέση θα παραμένει σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας ως η όντως ανάγκη. Γιατί εκφράζει αυτό που είμαστε: εικόνα του Τριαδικού Θεού. Όπως ο Θεός είναι κοινωνία προσώπων που τα τρία πρόσωπα βιώνουν την αγάπη, την ενότητα και την ισότητα, έτσι και ο άνθρωπος καλείται να ζει με τους συνανθρώπους του για να ζει «κατά φύσιν».

Βέβαια, η χαρά που πηγάζει από τις φιλικές σχέσεις δεν είναι η ίδια με τη χαρά από τις σχέσεις μας, με τις όποιες καλές ανθρώπινες σχέσεις. Με τους φίλους μας νιώθουμε άνετα, χωρίς «καθώς πρέπει» συμπεριφορά, γιατί «μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας». Ο εαυτός μας τότε διευρύνεται, γίνεται ένα με τους φίλους, χωρίς να χάνεται το πρόσωπο. Ζούμε έτσι κατά τον τρόπο ζωής του Τριαδικού Θεού, που, ενώ τα τρία πρόσωπα ενώνονται σε μία ουσία, εν τούτοις διατηρούν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά.

Συνέχεια

Ας φροντίσουμε να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει και αυτήν την Εβδομάδα η Εκκλησία μας

H έκτη και τελευταία εβδομάδα της Μεγ. Σαρακοστής ονομάζεται «Εβδομάδα των Βαϊων». Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος – η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά.
Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με το θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στο θάνατο του ίδιου του Χριστού.
Πλησιάζει η «ώρα του Χριστού» για την οποία τόσο συχνά μιλούσε και προς αυτήν προσανατολιζόταν όλη η επίγεια διακονία Του. Συνέχεια

Η προσευχή για το συνάνθρωπό μας

proseyxhΈνα κρουαζιερόπλοιο κατά τη διάρκεια μιας σφοδρότατης καταιγίδας βυθίστηκε και μόνο δύο από τους επιβάτες του κατάφεραν να κολυμπήσουν μέχρι ένα μικρό ερημονήσι. Οι δυο ναυαγοί μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν, συμφώνησαν ότι δεν είχαν άλλη διέξοδο από το να προσευχηθούν στο Θεό. Ωστόσο για να εξακριβώσουν ποιανού η προσευχή είναι ισχυρότερη αποφάσισαν να χωρίσουν την περιοχή στα δύο και να μείνουν στις αντίθετες πλευρές του νησιού.

Το πρώτο πράγμα για το οποίο προσευχήθηκαν ήταν τροφή. Το επόμενο πρωινό, ο πρώτος άνδρας είδε ένα δέντρο γεμάτο φρούτα στην πλευρά του και ικανοποίησε την πείνα του. Η άλλη πλευρά του νησιού παρέμεινε άγονη. Συνέχεια

Ηλίας Μαμαλάκης προς Νίκο Δήμου: «Μάλλον έχετε ξεχάσει τι θα πει παιδί»

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

«Κάνατε ατόπημα κύριε Δήμου»:

«Όλα όσα γράφετε είναι αληθή και υπάρχουν ακόμα πιο πικρές αλήθειες για τους πολέμους της πατρίδας μας, αλλά και του πλανήτη ολόκληρου που δεν είναι διόλου κολακευτικές για τον λαό μας και τους λαούς του πλανήτη. Μάλλον όμως έχετε ξεχάσει τι θα πει παιδί και πώς πρέπει να το μεγαλώσουμε. Δεν γνωρίζω, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν έχετε παιδιά.Σκεφτείτε να είχατε ένα παιδί και να πήγαινε στο σχολείο και ο δάσκαλος να του έλεγε ότι κατάγεται από ένα βρομερό γένος, από κλέφτες, δοσίλογους, άρπαγες, πλιατσικολόγους και να του διηγείτο αυτά τα περιστατικά που αναφέρετε. 2makrigianis
Και θα γύριζε ο υποτιθέμενος γιος σας από το σχολείο και για να πάει το βράδυ να ανοίξει μια σαμπάνια  σε ένα μπαράκι για να κάνει φιγούρα να σας έπαιρνε τα λεφτά από το παντελόνι, να σας έδινε δυο χαστούκια και να σας έλεγε «Βρε παλιόγερε, από γένος κλεφτών είμαστε, τι ήθελες να κάνω, να δουλεύω;».

Επιπλέον αυτού, θα πρέπει να ξέρετε ότι τα ιστορικά γεγονότα δεν αναλύονται με το σημερινό κοινωνικό περιβάλλον, αλλά πρέπει να αναγάγουμε την κρίση μας και τη σκέψη μας στο κοινωνικό περιβάλλον της εποχής εκείνης, που ξέρετε πόσο διαφορετικό ήταν, σχεδόν αναρχία.Επίσης η ιστορία αλλάζει πρόσωπο ανάλογα την πολιτική θέση, το ήθος και τη γνώση του ιστορικού. Το ίδιο ιστορικό γεγονός αλλιώς το τοποθετεί ο Βουρνάς, αλλιώς ο Τρικούπης, αλλιώς ο Παπαρηγόπουλος και αλλιώς ο Κολοκοτρώνης στη βιογραφία του.

Αντικειμενικά η ιστορία παρουσιάζεται με τρία διαφορετικά πρόσωπα.

Συνέχεια