ύμνος που έγινε εικόνα

xristoygennaΙδιόμελον Εσπερινού Χριστουγέννων (ήχος β’)

Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον, οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα, οἱ Μάγοι τὰ δῶρα, οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα, ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, ἡ ἔρημος τὴν φάτνην· ἡμεῖς δὲ Μητέρα Παρθένον· ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

Απόδοση: Τι να σου προσφέρουμε Χριστέ, ότι φανερώθηκες επάνω στη γη ως άνθρωπος για εμάς; γιατί το κάθε κτίσμα που δημιούργησες σου προσφέρει την ευχαριστία του· οι Αγγελοι τον ύμνο, οι ουρανοί τον Αστέρα, οι Μάγοι τα δώρα, οι Βοσκοί το θαύμα, η γη το σπήλαιο, η έρημος την φάτνη· και εμείς την Παρθένο Μητέρα· ο πρό αιώνων Θεός ελέησε μας.

πηγή

Το έθιμο της Χριστουγεννιάτικης ζύμης και των τηγανίδων!

Το έθιμο της Χριστουγεννιάτικης ζύμης (Κρήτη)

Σε χωριά της επαρχίας Αμαρίου, στην Κρήτη, τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων βάζανε λίγη κοινή ζύμη σ’ ένα πιάτο και κάποια στιγμή, ενώ βεγγερίζανε (ξενυχτούσαν συζητώντας) περιμένοντας, η ζύμη ανέβαινε και γινόταν προζύμι. Τότε, κατά την πίστη των ανθρώπων, ήταν η ώρα που γεννάται ο Χριστός!

Οι τηγανίδες (χωριά της Έξω Μάνης)
Σε όλα τα σπίτια, παραμονές Χριστουγέννων θα έπλαθαν και θα έψηναν τις τηγανίδες, τα μανιάτικα λαλάγγια. Στο σοφρά ή σε κάποιο τραπέζι κοντά στην φωτογονία, η μητέρα και τα κορίτσια έπλαθαν το έτοιμο ζυμάρι σε χοντρό μακαρόνι, τις τηγανίδες, και το δίπλωναν τεχνικά στα τέσσερα. Μετά το έριχναν στη μεγάλη τηγάνα που ήταν γεμάτη καυτό λάδι πάνω στη φωτιά, για να ψηθεί.
Η πρώτη τηγανίδα, μεγάλη και στρογγυλή με Σταυρό στη μέση, ήταν του Χριστού, η δεύτερη του σπιτιού κ.λ.π.
Τις ψημένες τηγανίδες τις έβαζαν μέσα σε μπουρέκια (στρογγυλά μπακιρένια ταψιά) και σε λεκάνες. Όταν στράγγιζαν καλά τις έβαζαν σε κοφίνια και τις κρεμούσαν ψηλά. Η ποσότητα του ζυμαριού που θα γινόταν τηγανίδες ήταν ανάλογη με τον πληθυσμό της φαμελιάς.
Η φωτιά για τις τηγανίδες έπρεπε να είναι δυνατή και να έχει διάρκεια. Γι αυτό ο πατέρας έσκιζε τα χοντρά κούτσουρα. Ήταν η καλύτερη καύσιμη ύλη για την περίπτωση.

Actfree 8/12/13

Θυμώνω. Τι να κάνω;

Μη λες ότι αυτά και αυτά έπαθα, ότι το και το μου είπαν, γιατί εσύ είσαι που ελέγχεις τα πάντα. Ακριβώς όπως μπορείς να σβήσεις και να ανάψεις μια σπίθα, έτσι και το θυμό μπορείς μέσα σου να τον ξανάψεις ή να τον συγκρατήσεις. Όταν δεις εκείνον που σε στενοχωρεί ή όταν έρθουν στο νου σου όσα σου είπε ή σου έκανε και σε στενοχώρησε, να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Κι αν τα θυμηθείς, να τα ρίχνεις στον πειρασμό.

Αντίθετα, ψάξε και βρες κάτι καλό που μπορεί να είπε ή να έκανε κάποτε. Και αν έχεις αυτά στο μυαλό σου, γρήγορα θα νικήσεις την εχθρότητα. Και αν πρόκειται να του πεις το σφάλμα του και να κάνεις συζήτηση μαζί του, πρώτα βγάλε από μέσα σου το πάθος και σβήσε το θυμό σου, και τότε να του ζητήσεις ευθύνες και να τον ελέγξεις για τις πράξεις του. Και έτσι θα μπορέσεις εύκολα να είσαι σε θέση υπεροχής. Γιατί, όταν είμαστε θυμωμένοι, δεν μπορούμε ούτε να πούμε, ούτε να ακούσουμε τίποτα σωστό. Συνέχεια

Η θρησκευτικότητα του γέλιου

Η θρησκευτηκότητα του γέλιου

Γράφει ὁ π. Ἀνδρέας Κονάνος
Ἄκου τί διάβασα κι ἀπογειώθηκα. Καὶ λυπήθηκα γιὰ τὴν τόση σοβαρότητά μου, ποὺ – παραδόξως- διώχνει τὸ Θεὸ ἀπὸ κοντά μου! Ἔλεγε τὸ κείμενο ποὺ βρῆκα: “Γι’ αὐτὸ ἀγαπάω τὰ ἀστεία. Εἶναι πολὺ θρησκευτικά, πολὺ πνευματικά! Ὅλα τὰ ἀστεία εἶναι πνευματικά, γιατί ξαφνικὰ πυροδοτοῦν μία ἀντίδραση μέσα σου καὶ ξεχνᾶς ὅλη σου τὴ σοβαρότητα.
Γιὰ μία στιγμὴ εἶσαι ξανὰ ἕνα ἀθῶο παιδί, γεμάτο θαυμασμὸ καὶ δέος. Καὶ τὸ γέλιο σὲ κατακλύζει, ἐξαφανίζεσαι μέσα σ’ αὐτό. Τὸ ἐγὼ δὲν ὑπάρχει ὅταν γελᾶς βαθιά. Καὶ ὅποτε τὸ ἐγὼ ἐξαφανίζεται, ἐμφανίζεται ὁ Θεός. Νὰ τὸ θυμᾶσαι ὡς ἕναν θεμελιώδη νόμο: Ὅταν τὸ ἐγὼ λείπει, ὁ Θεὸς εἶναι παρών.” Συνέχεια

O πρώτος Εθνικός ύμνος της Ελλάδος!

Για της Πατρίδος την Ελευθερίαν, για του Χριστού την πίστιν την αγίαν

O πρώτος Εθνικός ύμνος της Ελλάδος

O πρώτος Εθνικός ύμνος της Ελλάδος!
Ω, λυγηρόν και κοπτερόν σπαθί μου,
κι εσύ τουφέκι, φλογερόν πουλί μου.
Εσείς τον Τούρκον σφάξατε,
τον τύραννον σπαράξατε,
ν’ αναστηθεί η Πατρίς μου,
να ζήσει το σπαθί μου.

Για της Πατρίδος την Ελευθερίαν,
για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,
γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,
μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ
και αν δε τα αποκτήσω,
τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Υ.Γ.1 Το πατριωτικό αυτό ποίημα, που ήταν πολύ διαδεδομένο επί Τουρκοκρατίας, αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Κοκκινάκη (1781 Αίγινα – 1831 Χίος), λόγιο της εποχής.
(- Κοιτάξτε τί θησαυρό, μας κρύβανε από την Ιστορία μας και την Παιδεία μας τόσα χρόνια χωρίς να το γνωρίζουμε!
Αυτόν τον πρώτο Εθνικό Ελληνικό ύμνο της Πατρίδος μας είχανε οι επαναστάτες και ήρωες του 1821 που τόσο θέλουνε οι αντίθεοι να συκοφαντίσουν ότι δήθεν ορισμένοι ήτανε “αντίθετοι” με την Εκκλησία, ενώ θυσιαστηκάν για μιά ελεύθερη Ελλάδα και μιά ελεύθερη Ορθόδοξη Εκκλησία.)

Πηγή: http://www.pentapostagma.gr/2013/12/o-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+pentapostagma+%28%CE%A0%CE%95%CE%9D%CE%A4%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%93%CE%9C%CE%91%29#.UrLanPQW2So

«Θάρθη καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά»(Άγ.Κοσμάς ο Αιτωλός)

Την ώρα που οι πολίτες δε μπορούν να διαθέσουν χρήματα για να προμηθευτούν πετρέλαιο θέρμανσης, η τιμή του οποίου παραμένει στα ύψη, την ώρα που παιδιά πεθαίνουν άδικα από τις αναθυμιάσεις από μαγκάλια, η αντίδραση της κυβέρνησης είναι να βγάλει οδηγία πως απαγορεύεται να ανάβουμε το τζάκι τα Σαββατοκύριακα!
Δεν είναι καν πικρόχολο αστείο. Είναι πραγματικότητα! Είναι κοινή ανακοίνωση των υπουργείων Υγείας και Περιβάλλοντος: μην ανάβετε τα τζάκια από το Σάββατο μέχρι τη Δευτέρα για να μην πνιγούμε στην αιθαλομίχλη.

Μπορεί να ξεπαγιάσουμε, αλλά τουλάχιστον δε θα υπάρχει αιθαλομίχλη!


«Θάρθη καιρός να σας πάρουν οι εχθροί σας και τη στάχτη από τη φωτιά, αλλά σεις να μην αλλάξετε την πίστη σας, όπως θα κάμνουν οι άλλοι. «
…μας θύμισε την προφητεία του Πατροκοσμά :

Ο ΦΡΑΚΤΗΣ ΚΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, μάλωσαν δύο αδέλφια που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους. Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα, και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους. Συνέχεια