Ιωάννης Ζαρταλούδης

Επικήδειος  ομιλία κατά  την  εξόδιο  ακολουθία  του Ιωάννη Ζαρταλούδη από  την  Πρόεδρο  του  Πειραϊκού Φάρου

Ο Πειραϊκός Φάρος σήμερα  πενθεί.

Πενθεί  ανθρώπινα  μέσα  σε  ατμόσφαιρα  ορθόδοξης  χαρμολύπης.

Πενθεί με  την  Αναστάσιμη βεβαιότητα να  του  ζεσταίνει  την  καρδιά.­­

Ένας  δικός  μας  άνθρωπος,  ένα  από  τα  ιδρυτικά  μέλη  του  Σωματείου  μας, ένα  ενεργό, δραστήριο και  εξαιρετικά ευαισθητοποιημένο στα κοινωνικά προβλήματα  μέλος   μας,

Ο Ιωάννης  Ζαρταλούδης, έφυγε  από  κοντά μας για  την  ουράνια  Πατρίδα.

Πάνω  από  μια  πεντηκονταετία  τιμώντας την  υπογραφή,  που  έβαλε  στην  ιδρυτική  πράξη  του  Σωματείου  μας,  στάθηκε  μαζί μας, συνεργάτης  πολύτιμος, αρωγός, αδελφός  και  φίλος.

Ήταν καμωμένος  από  εκείνη  την  ιδιαίτερη  στόφα  των ευλογημένων ανθρώπων, που  ξέρουν  να  ξεπερνούν   τον  εαυτό  τους και  να  τα  δίνουν εθελοντικά,

όλα  για  τους  άλλους. 

Και  αυτός  τα  έδινε  όλα  για  τα  νειάτα.

Βλέποντάς  τον να αναστρέφεται τόσο  άνετα με τα παιδιά

πολλές  φορές  αναρωτήθηκα,  αυτός  ο ώριμος, ο  μοναχικός  άντρας τι  ακριβώς  αντιπροσώπευε  για  αυτά;

Βλέποντας  τα γεμάτα  παραδοχή  μάτια  τους  καταλάβαινα.

Ήταν  λαχτάρα  και  αγωνία  μαζί.

Ήταν  φροντίδα  και  άγγιγμα  ψυχής μαζί.

Ήταν  άνοιγμα  δρόμων και  προοπτική και  σιγουριά και  εμπιστοσύνη.

Ήταν  φίλος  και  αδελφός. Πατέρας  και όπου χρειαζόταν

–μη  το  θεωρήσετε υπερβολή -πατέρας και μάνα μαζί .

Ήταν  εκεί  στις  χαρές  και  στις  λύπες στις  γιορτές  και  στα  τραγούδια  τους, στις  εκδρομές  και  στην  κατασκήνωση.

Ήταν  εκεί  μαζί  με  τον  αείμνηστο φίλο  του  Αλέξανδρο  Βάμβα  στις  Σπέτσες, στα  σύνορα, στις  γεμάτες  φλόγα Χριστού εξορμήσεις.

Ήταν  εκεί  όλες  τις ώρες, δικός  τους.

Αποκλειστικά  για  εκείνα με  χωρίς  ωράριο  και  όριο  συμπαράσταση, με ιδιαίτερη  φροντίδα, με προβληματισμούς, με  άγιους  στόχους  με  θείο  και  μόνο  προσανατολισμό.

Πληθώρα οι  ιδέες του, ποταμός  που  έρρεε ακατάπαυστα.

Ευλογημένος  ιδιαίτερα από  τον  Θεό με  πολλά ταλέντα, ακούραστος  και  τελειομανής είχε υψηλή  αίσθηση καλαισθησίας και  ένα ανεξάντλητο  πηγαίο δροσερό έξυπνο  χιούμορ.

Διέθετε μιά  ευαίσθητη  πάντα  νεανική  καρδιά, κόντρα στο  χρόνο, μια καρδιά που  φλεγόταν  από  Χριστό  και  Ελλάδα.

Τι  κι  αν  δεν  έκανε  δικά  του  παιδιά; Όλου  του  κόσμου τα παιδιά ήταν δικά  του  παιδιά. Γιά  όλα  ήταν  ανοιχτή  η αγκαλιά  του για  όλα  ήταν περίσσια  η  ανοχή  και  η  αντοχή  του.

Έτοιμος και  ολοπρόθυμος να επεμβαίνει, να συμβουλεύει,  να καθοδηγεί,  να  συγκρατεί, να προλαβαίνει, να εμπνέει, να  σπέρνει  λόγο  Θεού ακατάπαυστα, απλόχερα, διακριτικά και ακούραστα.

Συχνά πυκνά παρακινούσε  επίμονα, φορτικά  θα  έλεγα τις γυναίκες συνεργάτιδες.

-Κάνετε ένα  πρόσφορο για  τα  νέα  παιδιά,

-Πάμε να  κάνουμε  μια  παράκληση για  όλα  τα  παιδιά,

-Γονατίστε, κάντε προσευχή γι αυτά,  μη  σταματάτε.

Συνηθισμένες  δικές  του  φράσεις που  εξέφραζαν  την  αγωνία  του, την  λαχτάρα του, την πατρική  μέριμνα  του.

Στη  θέα  αυτού  του  μοναχικού, λιπόσαρκου κυρτωμένου  άνδρα που  τελευταία  με  δυσκολία  έσερνε  τα  βήματά του,  ποιός  μπορούσε να  πιστέψει  ότι  κρυβόταν  ένα πολύπλευρο καλλιτεχνικό  ταλέντο,  ένα πανέξυπνο, κοφτερό, ανοιχτό  φρέσκο μυαλό,  ένα  εξαιρετικά  επικοινωνιακό  άτομο,  ένας  αιώνιος  έφηβος, που,  παρά  την  ηλικία του, ήταν  πλήρως και  απολύτως αποδεκτός  από  τα  νέα  παιδιά.

Συχνά πυκνά  με  πείραζε  με  χαριτωμένα  λογοπαίγνια,

άλλοτε  με  πίεζε, για  να  γίνει  κάτι που  σκέφθηκε  και  τότε  εγώ  αντιδρούσα και  τον  έβρισκα  επίμονο  και  φορτικό- άς  με  συγχωρέσει  η  ψυχή  του-

και  άλλοτε  πάλι  δεν  με  άφηνε  σε  ησυχία ή  πίεζε τους  άλλους  συνεργάτες  γιατί  πρωτίστως  τον  ενδιέφερε  το Χριστιανικό  έργο,  η σωστή μας  πορεία,  η  ανανέωση,  η  επιτυχία  του  στόχου,

η υλοποίηση  των  σκοπών  του  Π.Φάρου, η  εσωτερική  ιεραποστολή

και  δεν  τον  ένοιαζαν  οι  όποιες  ενστάσεις  μου,

οι  όποιες  ανθρώπινες  τριβές.

Όλα  τα  παραμέριζε, αρκεί  τα  ιδανικά  του:  Χριστός  και  Ελλάδα να  προβάλλονταν με  πρωτοτυπία,  με  καλαισθησία με  εναλλαγή.

Ακούραστος,  αβαρής και  αφημένος  εξ  ολοκλήρου  στα  χέρια  του  Θεού, δεν  γκρίνιασε, δεν  μιζέριασε, δεν αγανάκτησε, δεν  λύγισε στα απανωτά  σοβαρότατα προβλήματα  υγείας,  που  τον  ταλαιπωρούσαν.

Ούτε  καν  τα  συζητούσε.

Συνήθως τα  έκρυβε για  να  μη  κουράσει,  για  να  μη  ταλαιπωρήσει  κανένα. Και  συνέχιζε  ψύχραιμα, ήρεμα υποταγμένος  στο  θέλημα  του  Θεού να  σηκώνει  αγόγγυστα  τον  δικό  του  προσωπικό σταυρό.

Κάποια φορά μου  είπε: «Για  να  με  αφήνει  ο  Θεός  να  ζω  ακόμα κάτι  ζητάει  από  εμένα δεν μπορώ να κάνω  πως  δεν  καταλαβαίνω».

Θα  έλεγαν  κάποιοι άλλοι -άσχετοι  ίσως-  ότι  νομοτελειακά έκλεισε  πιά  ο  κύκλος της πορείας  του Γιάννη  Ζαρταλούδη.

Ωστόσο για  εμάς  τους  συνεργάτες  του Π.Φάρου, για  τα  μέλη  της  ΧΕΕΛ,  που  σαν  αντιπρόεδρος  της  την  εκπροσωπώ και αυτήν τούτη  την  ώρα, για  τα  παιδιά  μας  για  τα  παιδιά  της  ΧΦΕ, ο  Κύκλος  θα  κλείσει αμετάκλητα  μόνον  αν  τον  λησμονήσουμε και  αν  δεν  παραδειγματιστούμε από  την  λιτή ζωή  του,  από  την  αυθεντική  Χριστιανική Ιεραποστολική βιοτή  του.

Αδελφέ  και  φίλε  Γιάννη  τα  μέλη  του  Δ.Σ  του  Π.Φάρου στη  μνήμη  σου αποφάσισαν σε  έκτακτη συνεδρία αντί  στεφάνου  να  διαθέσουν  το  ποσόν  των  1000  ευρώ για   τους  σκοπούς  της  Προνοίας  του  Σωματείου  μας  μεταξύ  των  οποίων είναι και  η  ενίσχυση των  συσσιτίων των  Ιερών  Ναών  της  Μητροπόλεως  μας ικανοποιώντας  τα  πάντα  ελεήμονα  και  φιλάνθρωπα  αισθήματα  σου.­­­­­­

Μαζί  με  τα  μέλη  της  ΧΕΕΛ σε  αποχαιρετούμε με  την παρηγοριά της  συνάντησης μας στην αγκαλιά  του  Θεού

Καλό  σου  Παράδεισο,­­­­  Καλή  Ανάσταση.

30/10/13