ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝ ΠΑΣΙ ΧΡΙΣΤΟΣ (Κολ. γ΄ 11)

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝ ΠΑΣΙ ΧΡΙΣΤΟΣ (Κολ. γ΄ 11)

(Ὑπό π. Κυριακοῦ Τσολάκη)

Μιά κρίση μα­στίζει τήν ἐποχή μας. Χρειάζεται κάτι νά γίνει. Κάτι πού νά μᾶς ὠ­θή­σει σέ μιά γνήσια πορεία.

Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει τό σύνθημα τῆς νέας περιόδου 2013-2014: «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός»!

                                                   * * *

1. «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός».

α) «Τά πάντα… Χριστός»!

Ὁ ἀπ. Παῦλος ἀναφέρει ὅτι ἀ­πό τό Χριστό ξεκίνησαν τά πάντα καί πρός Αὐ­τόν ὁ­δη­γοῦνται τά πάντα (Κολ. α΄ 16-18). Καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο καί χωρίς αὐτοῦ ἐγέ­νετο οὐδέ ἕν ὅ γέγονεν» (Ἰωάν. α΄ 3).

β) «… Καί ἐν πᾶσι Χριστός».

Ὁ Χριστός εἶναι τά «πάντα καί ἐν πᾶσι», δηλαδή γιά ὅλους. Ὁ ἀπ. Παῦλος, κάνει λό­γο γιά τή νέα κατάσταση τοῦ ἀνα­γεν­νημένου ἀνθρώπου (Κολ. γ΄ 11). Ὁ Χριστός εἶναι γιά ὅ­λους τό πᾶν. Ὁ μόνος Κύριος καί Σωτήρας, ἡ ζωή καί ἡ ἐλπίδα, τό Α καί τό Ω.

2. Τί εἶναι ὁ Χριστός;

α) Ὁ Χριστός εἶναι «ὁ Μονογενής» Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ…

Αὐτό πού ὁμολογοῦμε στό Σύμβο­λο τῆς Πίστεως: «Καί εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χρι­στόν…». Ὁ Χριστός εἶναι ὁ «Σαρκωθείς Θεός», Αὐτός  πού γίνεται ἄν­θρω­πος καί ζεῖ ἀ­νά­­με­σά μας «πάσας τάς ἡμέρας» τῆς ζω­ῆς μας. Εἶναι ὁ «Σταυρωθείς Θεός». Εἶναι ὁ «Ἀνα­στάς Θεός». Εἶναι ἀκόμα καί ὁ «Ἀνα­λη­φθείς Θεός».

β) Ὁ Χριστός εἶναι ἀκόμα ὅ,τι διακηρύσσει ὁ Ἴ­διος γιά τόν ἑαυτό Του, μέσα στήν Ἁγία Γραφή: «Ἐγώ εἰμι…».

γ) Ὁ Χριστός εἶναι ἀκόμα ἡ Κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκ­κλησίας.

Τίποτε ἀνώτερο ἀπό τό Χριστό δέν ὑπάρχει. «Ἐν αὐτῷ εἰσιν οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι» (Κολ. β΄ 3).

δ) «Τὰ πάντα». «Πάντα ὑμῖν, ὁ Χριστός ἔσται, καί ἀξίωμα καί γένος» (Χ).  «Τά πά­ντα καί ἐν πᾶσι Χριστός· καί ἐν πᾶσιν ὑμῖν αὐτός» (Χ).

ε)   «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός».

Ὁ Χριστός ἦλθε σέ μᾶς γιά νά ἑνωθοῦμε μαζί Του. Νά ἐπιθυμοῦμε ὅ,τι Αὐτός πο­θεῖ. Νά μισοῦμε ἐκεῖνο πού Αὐτός μισεῖ. Νά γίνουμε «ὡς ὁ Χρι­στός, ἐπεί καί ὁ Χριστός ὡς καί ἡμεῖς». Ὁ Χριστός εἶναι τό πρότυπο, πού πρέπει νά μιμηθοῦμε. Γιά πολλούς ὅμως εἶναι ἄγνωστος. Ἴσως δέν τόν ἀπορρίπτουν, ἀλ­λά Τόν παραμερίζουν.

στ)  Ὅμως ἄς ἔρθουμε στόν π. Εὐσέβιο. Πῶς ζοῦσε τό Χριστό. Ἦταν γι’ αὐτόν τό πᾶν. Σκοπός καί προορισμός του ἦταν νά «ὁμοιωθῇ πρός τόν Χρι­στόν». Ὁ Χρι­στός ἦταν ἡ ζωή του. Πάνω στό Χριστό στήριξε τή ζωή καί τό ἔρ­γο του. Ζοῦσε τό Χριστό.

3.  Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι χριστοκεντρική.

Κέντρο, λοιπόν, τῆς ζωῆς τοῦ π. Εὐσεβίου, ἦταν ὁ Χριστός.

α)  Ἡ πνευματική ζωή εἶναι χριστοκεντρική. Τί θά πεῖ ἡ ζωή μας νά εἶναι χριστοκεντρική; Ὁ Χριστός νά εἶναι τό πᾶν.Σκοπός καί στόχος του «νά ὁμοιωθῆ πρός τόν Χριστόν».

β)  Ὁ ἀνθρωποκεντρισμός. Τό νά κάνει τόν ἑαυτό του κέντρο τοῦ κόσμου. Ἐδῶ κρύ­βε­ται καί ἐκδηλώνεται ὁ ἀθεράπευτος ἐγωισμός του.

γ) Ὁ ἄνθρωπος πού θεωρεῖ τόν ἑαυτό του κέντρο τῶν πάντων, ἔχει ἀπομακρυνθεῖ: ἀπό τήν ἀληθινή αὐτογνω­σία, ἀπό τούς συνανθρώπους του, ἀ­πό τόν Θεό.

δ) Ὁ Χρι­στο­κεντρισμός, ἀντίθετα, φέρνει στήν ἀποδέσμευση ἀπό τό ἐ­γωι­στικὸ φρόνημα, ὁδηγεῖ στήν ἐλευθερία, καί στή μεταμόρφωση.

ε) Ὁ Χριστός τά πάντα. Ἄς ἀκούσουμε: Τόν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα,  τό Τζιοβάνι Πα­πί­νι,  τόν ἱερό Χρυσόστομο, καί τόν ἅγιο Συμεών τό νέο Θεολόγο.

4.  «Τά πάντα…» Πῶς;

α) Πῶς ἐμεῖς θά τό ἐπιτύχουμε αὐτό;

β) Ὁ ἱερός Χρυσόστομος βάζει στό στόμα τοῦ Χριστοῦ κάποια ἐρω­τή­ματα:

5. Δύο βασικὰ στοιχεῖα!

Ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑπο­δεικνύει δυό βασικά στοιχεῖα:

 α) Τό ἕνα εἶναι τό μυστηριακό βίωμα. Σ’αὐτό κυριαρχεῖ ἡ θεία Χάρη πού καί ἀσκεῖ­ται, μέ τά ἱερά μυστήρια. Τό Βάπτισμα καί τή θεί­α Εὐχαριστία.

β)  Ἄσκηση καί προσπάθεια. Τό δεύτερο  εἶναι ὁ δρόμος τοῦ ἀγώνα. Κα­τά τῶν παθῶν καί ἀδυναμιῶν μας. Καί ὅταν κάποτε πέφτουμε, ὑπάρχει ἡ μετάνοια. Ὁ ἀγώνας μας αὐτός νά γίνεται μέ τή βοήθεια καί τήν ἔμπνευ­ση πού δίνει ὁ Χριστός.

Ὅποιος ἀγαπᾶ τό Χριστό, αὐτός τίποτα ἄλλο δέν ἐπι­θυμεῖ. Κοιτάζει τόν οὐρανό, γιατί τό Χριστό ἀγαπᾶ. Βλέπει τή γῆ, γιατί τό Χριστό ἀγαπᾶ.

Στό τέλος μετουσιώνει τόν ἀγώνα αὐτό σέ σύνθημα ζωῆς. Στό «Τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός».

* * *

Αὐτά φαίνονται φυσικά πολύ πεζά, πολύ τετριμένα. Ὅμως τό νά μι­λᾶ­με γιά τό Χριστό εἶναι κάτι σημαντικό. Τό νά βιώνουμε τήν ἀλήθεια τοῦ συνθήματός μας αὐ­τοῦ εἶναι τό ζητούμενο. Νά εἶναι Αὐτός γιά μᾶς τό πᾶν στή ζωή μας.

Νά γίνει κέντρο τῆς ζωῆς μας ὁ Χριστός. Γιά τόν καθένα μας: «τά πάντα καί ἐν πᾶσι Χριστός».